Een Toekomst In Vrijheid

Von der Dunk wederom ontspoord

2009-03-31T10:20:00.000-07:00

De Volkskrantcolumnist is het nihilisme voorbij.

Thomas von der Dunk mag graag pochen met zijn superieure intellect. Aan "de rancuneuze geestelijke onderklasse die met haar ranzige blogjes scheldend over internet trekt" meldt hij maandag: "opnieuw heb ik gelijk gekregen." Over Israël, wel te verstaan.

Von der Dunk ziet namelijk een recente opmerking in één van zijn columns -- dat het Israëlische leger in Gaza "Palestijnse schoolkinderen afschiet alsof het de Veluwse drukjacht betreft" -- bevestigd in recente berichtgeving in de media. Niet alleen hebben de soldaten op grote schaal de mensenrechten geschonden, zo blijkt, ook hebben zij, in de woorden van Von der Dunk, "doelbewust Palestijnse burgers neergeknald." Het artikel in de Volkskrant waaraan hij deze wijsheid ontleent, wist van één dezer soldaten op te tekenen: "We moeten iedereen vermoorden die daarbinnen zit."

Zoals bijkans alle media wereldwijd, baseert de Volkskrant zich uitsluitend op de Israëlische krant Haaretz, die op 19 maart jongstleden in een artikel gewag maakte van een verslag van een introductiecollege voor aankomende Israëlische militairen. In dit verslag wordt een aantal getuigenissen beschreven van soldaten die afgelopen winter tijdens het Israëlische offensief in Gaza hebben gevochten. Haaretz' eerste onthulling uit het verslag luidt als volgt: "De getuigenissen bevatten onder andere een beschrijving van ... een incident waarbij een scherpschutter van de IDF per ongeluk een Palestijnse moeder en haar twee kinderen neerschoot [nadruk toegevoegd, MB]."

De woorden "per ongeluk" spreken direct tegen dat Israëlische troepen "doelbewust" schieten op Palestijnse burgers, laat staan dat zij getuigen van een "Veluwse drukjacht". In het vervolg van het bericht wordt nog één ander incident genoemd, waarbij een officier zijn troepen beval om een oudere Palestijnse vrouw honderd meter verderop dood te schieten (uit dit voorbeeld komt het hierboven vermelde citaat in de Volkskrant). Deze twee excessen legitimeren natuurlijk niet de kinderachtig groteske conclusie van Von der Dunk.

Om zijn woorden kracht bij te zetten, voert Von der Dunk twee Israëli's op die zijn goedkeuring niet wegdragen kunnen. De eerste is de historicus Martin van Creveld, die een academische carrière achter de rug heeft waarvan Von der Dunk alleen maar kan dromen. Van Creveld vertelde onlangs aan de Volkskrant: "Oorlog is niet alleen een bron van ellende, maar ook van vreugde." De tweede persoon die Von der Dunk aanhaalt is de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman, "die regelmatig het verjagen van de complete Arabische bevolking bepleit." Voor Von der Dunk vormen opvattingen als deze "het nazidom in een notendop."

Nu gaf Van Creveld in zijn interview met de Volkskrant tevens aan geen problemen te zien in een Iraans kernwapen en fulmineert hij al langer tegen de Amerikaanse inval in Irak. Met het idealiseren van oorlog an sich zal het dus best meevallen. Van Creveld is een machtsrealist, die het als morele en pragmatische plicht beschouwt voor een land om zich te wapenen tegen zijn vijanden: "[Als de oorlogscultuur verloren gaat, kan een land] weerloos worden tegenover zijn vijanden. Maar ook het tegenovergestelde kan gebeuren: door het ontbreken van een oorlogscultuur kan een land juist gewelddadiger worden."

De ingedutte Nederlander mag, met Von der Dunk, genieten met volle teugen van alle goedbedoelde progressieve inspanningen om de wereldvrede te bewerkstelligen en van deze woorden dus weinig begrijpen, maar in Israël zet een dergelijke pacifistische mentaliteit helaas weinig zoden aan de dijk. De joodse staat vecht reeds sinds haar oprichting voor haar bestaan, tegen kwaadaardige regimes die haar het licht in de ogen niet gunnen.

De Islamitische Republiek Iran -- die nota bene zo'n duizend kilometer van Israël vandaan is gelegen, geen grens deelt met de joodse staat en werkelijk niets van haar te duchten heeft -- beschouwt het desondanks als één van haar voornaamste aartsvijanden. Om zijn wens om Israël van de kaart te vegen kracht bij te zetten, bouwt het thans aan een kernwapen. Daarnaast overlaadt het de islamitische moordenaars van Hezbollah en Hamas met wapens en dollars. Laatstgenoemden schieten hun raketten nog altijd dagelijks de Israëlische grens met Libanon respectievelijk Gaza over, en tijdens de Tweede Intifada kwamen meer dan duizend Israëli's om het leven als gevolg van Palestijnse zelfmoordaanslagen.

Wat bovendien maar weinigen weten, is dat momenteel slechts 75 procent van Israëls bevolking joods is en de rest overwegend Arabisch (en 16 procent islamitisch). Omdat de geboortecijfers van de verschillende etnische groepen sterk uiteenlopen, zullen de joden binnen enkele generaties niet meer dan een minderheid vormen binnen hun huidige landsgrenzen. Aangezien zich inmiddels het eerste Arabische lid van de Knesset heeft aangediend dat in Israëls kernwapen een groter gevaar ziet dan in een potentieel Iraans, laat het zich raden hoe krachtig deze ontwikkeling de democratische besluitvorming in Israël kan gaan beïnvloeden. In dit licht moet men de opmars van de rechtse Lieberman dan ook beschouwen.

Het is voor Von der Dunk gemakkelijk vuren op onbeholpen Israëlische militairen, militaire historici en politici die niet terugdeinzen voor onorthodoxe oplossingen. In zijn eigen groezelige flatje, ver weg van enig denkbaar gevaar, hoeft hij zich over zijn eigen overleven geen enkele zorgen te maken en ligt niets hem in de weg om de decadente analyses te vervaardigen waarbij zijn lezers hun vingers elke keer weer aflikken. Een dergelijke zelfgenoegzaamheid kan Israël zich helaas niet veroorloven.

In 2005 grepen Israëlische soldaten een 21-jarige Palestijnse vrouw, Wafa al-Bis, bij de kladden bij een checkpoint. Al-Bis had tijdens het koken ernstige brandwonden opgelopen, die zowat haar halve lijf bedekten, en kreeg daarvoor een hoogwaardige behandeling in een Israëlisch ziekenhuis. Ditmaal was ze onderweg naar een vervolgafspraak, maar droeg ze tevens tien kilogram explosieven met zich mee, die ze tot ontploffing zou brengen temidden van de artsen die haar behandelden. Voor wat hoort wat, zullen we maar zeggen.

Dit soort onmensen vecht niet voor een tweestatenoplossing of tegen de armoede onder de Palestijnen: hier presenteert zich het vleesgeworden nazisme, niet bij Van Creveld en Lieberman. Als we het Thomas von der Dunk echter vragen, handelde mevrouw al-Bis vermoedelijk uit "wanhoop". De term "nazisme" bewaart hij namelijk liever voor Israël. Daarmee is hij werkelijk het nihilisme voorbij, om van de schaamte nog maar te zwijgen.

Het rijk der paria's

2009-01-31T00:10:00.000-08:00

Wie een publieke discussie dusdanig succesvol wil voeren dat hij zijn tegenstander overrompelt, doet er goed aan om het eigenlijke debat juist niet te voeren, maar om hem tot paria van de samenleving te verklaren.

Toen de kersverse regering-Obama vandeweek haar economische "stimuleringsplan" door het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden loodste, staken de linkse commentatoren hun afkeer van de felle Republikeinse weerstand (geen van de Republikeinse Afgevaardigden stemde vóór) niet onder stoelen of banken. Zo schreef Eugene Robinson dat het hem leek alsof "de Republikeinse fractie heeft zitten vergaderen in een geluiddichte kamer." De Republikeinen, vervolgde Robinson, "hebben het enkel aan zichzelf te danken als ... zij uiteindelijk hun baan verliezen." Nobelprijswinnaar Paul Krugman betichtte de tegenstanders van het stimulusplan ervan "niet met een goed geweten" te debatteren en noemde hun argumenten "fundamenteel frauduleus". En de Amerikaanse president zelf waarschuwde de Republikeinse Afgevaardigden: "Je kunt niet alleen maar luisteren naar [de conservatieve radiomaker] Rush Limbaugh en dingen voor elkaar krijgen."

Misschien hebben deze hoge heren het gelijk wel aan hun zijde. Maar het spreekt boekdelen dat de "job approval rating" van het Amerikaanse volk voor het Congres momenteel -- kort na aanname van het stimulusplan in het Huis -- op 27 procent staat, terwijl 63 procent van de Amerikanen diens inspanningen afkeurt. Bovendien is het typisch dat Robinson noch Krugman noch Obama met ook maar één woord rept over de elf Congresleden aan Democratische zijde die eveneens een tegenstem uitbrachten.

Argumenten zijn hier niettemin van secundair belang. Robinson en Krugman wagen zich aan een uitermate gevaarlijk spelletje: ze degraderen hun conservatieve tegenstanders tot paria's, relikwieën uit het verleden, die met name handelen vanuit een verborgen agenda en zichzelf reduceren tot een overbodige, marginale stroming binnen de Amerikaanse samenleving. Het serieus nemen van hun bezwaren is dan niet langer vereist.

Dezelfde reflex kunnen wij tevens dichter bij huis ontwaren. Kort voor de laatste Amerikaanse presidentsverkiezingen voerde Fransisco van Jole een "televisiecolumn" op in het VARA-programma De Leugen Regeert. Daarin reageert hij op het plan van omroepbaas Henk Hagoort om het rechtse publiek in Nederland meer te bedienen middels het publieke omroepbestel. Met deze "Telegraaflezers" heeft Van Jole niet veel op, zo blijkt: "De media hebben ... een Marokkanenprobleem. En dat komt omdat de Telegraaf de nieuwsagenda in Nederland bepaalt." Vervolgens maakt hij een illustratief uitstapje naar de andere kant van de Atlantische Oceaan: "In de Verenigde Staten hebben ze voor de Telegraaflezer een heel speciale zender met een hekel aan alles dat anders is. Die heet: Fox News." Het televisiefragment dat met deze laatste woorden gepaard gaat, is het beruchte interview dat de Democratische Afgevaardigde Barney Frank gaf aan Bill O'Reilly van Fox, waarin die laatste de vloer met hem aanveegde.

In Van Jole's ideale wereld komen de media pas in opstand wanneer Rita Verdonk een ministerspost krijgt, of wanneer Geert Wilders aankondigt dat hij een internetfilmpje van tien minuten over de islam gaat maken. Het nihilisme van Marokkaanse jongeren die hele wijken terroriseren acht hij niet nieuwswaardig. Feit is echter dat elke Amerikaan die het horen wilde dankzij O'Reilly (foto) kon weten hoezeer de Democratische stokpaardjes Fannie Mae en Freddie Mac hebben bijgedragen aan het ontstaan van de Amerikaanse hypotheekcrisis. Nederlandse journalisten wreven in hun handen bij het aanzien van de schandalige lastercampagne tegen Sarah Palin, maar zwegen als het graf over de Communities Reinvestment Act en Bill Ayers, zaken die lelijke smetten vormen op het blazoen van president Obama.

Het meest recente voorbeeld van dergelijke angstzaaierij betreft een artikel van Frans Smeets op Frontaal Naakt. In augustus schreef ik een repliek op een stuk van Smeets waarin hij betoogde dat de schrijvers van Het Vrije Volk een obsessie hebben met "Islam, Links en Overheid". Vijf maanden na dato moet hem nog van het hart dat mijn repliek haarfijn aangeeft "waarom HVV een bonte verzameling van volstrekte paranoïde en gefrustreerde idioten is". Hij vervolgt: "Dan, als klap op de vuurpijl, volgt er een autistisch verhaal over een eeuwige strijd tussen marxisme contra liberalisme [sic], waarbij de Good Guys van HVV natuurlijk aan de juiste kant staan." Smeets sluit zijn aanval -- althans wat mijn persoon betreft -- af met: "In Marks cultureel homogene samenleving met de juiste menselijke conditie had journalist Arnold Karstens voor een executiepeleton gestaan. Je moet maar durven om andermans menselijke conditie te willen bepalen en wie wel en niet tot een cultureel homogene samenleving hoort. Volgens mij hebben we daar in de vorige eeuw een mislukt experiment mee gehad."

De opmerking over Arnold Karskens gaat gepaard met een link naar een artikel van Mark Evers en niet van ondergetekende, maar Smeets heeft er kennelijk geen problemen mee om mij woorden in de mond te leggen en zo de suggestie te wekken dat ik persoonlijk oproep tot geweld. Bovendien ging mijn "autistische" verhaal niet over de eeuwige strijd tussen marxisme en liberalisme, maar over het feit dat deze stromingen in zekere zin twee zijden van dezelfde medaille vormen, en dat het conservatisme per definitie wars is van beide ideologieën. Ook de zinsnede "cultureel homogene samenleving met de juiste menselijke conditie" vormt een pertinente verdraaiing van mijn woorden. Lezen is blijkbaar niet Smeets' sterkste kant.

De kwalificaties voor Het Vrije Volk die de lezersreacties op het stuk opleuken zijn niet mals. Termen als "cryptofascistische en -racistische propaganda" en "domrechts" passeren de revue. Eén persoon schrijft: "[H]et gros van de schrijvers [dénkt] vooral ... intelligent en belezen te zijn, terwijl het in werkelijkheid om gefrustreerde, reactionaire schreeuwerds gaat." Ondanks deze hooghartigheid over het vermeende gebrek aan intellect bij HVV, kunnen de wat meer serieuze stukken van onder anderen Encina Navan -- deze "blijft maar doorzaggen, totdat 'ie zelf blijkbaar in slaap valt en met zijn hoofd op het knopje 'verzend' klikt," aldus Breedveld -- evenmin rekenen op de goedkeuring van de heren bij Frontaal Naakt.

Intussen strooien zij met de ene na de andere verwijzing naar de Tweede Wereldoorlog. Maar degene die gewag maakt van het feit dat het fascisme, communisme en progressivisme gezamenlijke intellectuele wortels koesteren, kan rekenen op de toorn van Breedveld, die met rollende ogen mededeelt dat de discussie vooral niet wéér mag ontsporen.

Dit legertje internettijgers lijkt niet te beseffen dat zijn laag bij de grondse tactieken een hypotheek leggen op een vrij publiek debat. De pathetische pogingen om de schrijvers en lezers van Het Vrije Volk te verwijzen naar het rijk der paria's zullen niettemin averechts werken. Uiteindelijk vormen de artikelen op HVV, of deze de moeite van het lezen nu waard zijn of niet, een uiting van onvrede over wat de linksliberalen de afgelopen veertig jaar van onze samenleving hebben gemaakt. Wie deze sentimenten buiten de orde verklaart, zal de onvrede veeleer versterken dan verzwakken.

In dit licht bezien zal het mij benieuwen hoe lang de liefde voor president Obama in de Verenigde Staten stand zal houden. Zijn misprijzen van de conservatieve oppositie, alsmede zijn arrogantie en blinde vertrouwen in voorganger Franklin Delano Roosevelt, kunnen hem nog duur komen te staan.

Pas op de plaats, graag!

2008-12-27T19:50:00.000-08:00

Zowel de zienswijze van de klimaatalarmisten als die van hun skeptici vergt een leap of faith. Wat het publieke debat over het klimaat ontbeert, is een stukje boerenverstand.

De alom geaccepteerde popperiaanse visie op de wetenschap veronderstelt dat absolute waarheden binnen de muren van de academie niet bestaan: de mens kan hooguit "gerechtvaardige aannames" doen over hetgeen hij onderzoekt. Deze aannames moeten te allen tijde "falsifieerbaar" zijn. Met andere woorden, hypotheses moeten dusdanig zijn geformuleerd dat zij mogelijkerwijs kunnen worden weerlegd door anderen.

De klimaatwetenschap van vandaag de dag neigt deze basale wijsheden de das om te doen. De hypothese van de zogenaamde "antropogene" klimaatverandering -- de aanname dat de mens door zijn uitstoot van koolstofdioxide het klimaat doet opwarmen -- brengt wetenschappers overal ter wereld dusdanig in vervoering dat zij af en toe het realisme uit het oog verliezen.

Mijn indruk is dat veelal politieke redenen hieraan ten grondslag liggen. De antropogene broeikashypothese vormt in zekere zin een warm bad voor cultureel marxisten in het Westen. Zij zien in de omvangrijke westerse consumeringsdrift een duister kwaad, dat zich openbaart ten koste van minder bedeelden binnen de eigen samenleving en met name in de voormalige Derde Wereld. Als voorstanders van een expansief staatsinterventionisme zien zij nu hun kans schoon om de macht van de staat overal in het Westen aan te wenden voor een wereldwijde groene revolutie, waarvoor uiteraard de rijke landen financieel dienen op te draaien.

De skeptici en ook hun aanhangers in de politiek en publieke opinie -- met name die laatste groep vormt niet meer dan een kleine minderheid in de kakofonie van soms meer en soms minder wetenschappelijke bijdragen in het debat -- zien de neosocialistische bui reeds hangen en schermen vurig met allerlei data die de klimaathypothese ontkracht.

Hoe het ook zij, in feite kan geen mens met zekerheid beweren dat het klimaat al dan niet opwarmt door menselijk handelen. Die popperiaanse waarheid is in deze tak van wetenschap des te belangrijker, omdat het aardse klimaat nog praktisch onontgonnen terrein is voor diegenen die het bestuderen. Beide kampen in het debat baseren zich vooral op abstracte computermodellen, die in andere wetenschapsgebieden slechts ter ondersteuning dienen van de menselijke waarneming, maar in de klimatologie een leidende rol vervullen. Voorts zullen beide kampen ongetwijfeld selectief te werk gaan in het presenteren van data die hun zienswijze lijkt te bevestigen. Elke "harde" uitspraak in dit debat is in zekere zin dus gebaseerd op een leap of faith, op het onderbuikgevoel van de expert die de uitspraak doet.

Bovendien smelten de voorstanders van de klimaathypothese hun argumenten langzaamaan om tot een tautologische Frankenstein. Toen de temperaturen in Nederland in maart 2007 tot recordhoogten stegen, werd het oorzakelijke verband met de menselijke uitstoot van koolstofdioxide in alle media gepresenteerd als een voldongen feit. Overal om ons heen konden wij symptomen ontwaren van de klimaatverandering die we zelf hadden gecreëerd: smeltende poolkappen, orkaan Katrina, zachte winters in de Nederlandse polder en minder sneeuw op de Kilimanjaro. Nu de wereldwijde temperatuur de laatste tien jaar blijkt te zijn gedaald, gaan de klimaatalarmisten niet twijfelen aan hun vastberadenheid, maar schrijven zij deze inconsistentie toe aan "een La Niña weervariatie". The Associated Press formuleerde het als volgt: "Terwijl skeptici [de recente temperatuurdaling] al gebruiken als bewijs voor een afkoelende trend, illustreert ze in feite hoe snel de wereld opwarmt."

Op deze wijze verwordt de klimaathypothese tot een veronderstelling die altijd waar is, ongeacht tekenen die het tegenovergestelde zouden suggereren. Hogere of lagere temperaturen, meer of minder orkanen, grotere of kleinere ijsvlaktes op de Noordpool, overstromingen of droogtes; alles kan worden aangevoerd als bewijs voor de stelling dat het klimaat verandert door toedoen van de mens. Het feit dat het Engelstalige vocabulaire reeds is verschoven van global warming naar climate change spreekt boekdelen: kennelijk was die verandering nodig om het bredere concept in stand te kunnen houden. Ze heeft echter tot gevolg dat de hypothese zelf niet langer meer wetenschappelijk falsifieerbaar is.

Deze situatie is uiterst zorgwekkend, omdat politici belangrijke keuzes maken, die zij baseren op de uitkomsten van dergelijk onderzoek. Daarbij laten ook zij zich geenszins leiden door enig wetenschappelijk realisme. Neem Europarlementariër Chris Davies, die vorig jaar alle auto's wilde verbieden die sneller rijden dan 162 kilometer per uur. Denk aan de overijverige politici die het liefst heel Nederland zouden volbouwen met inefficiënte windmolens, omdat het enige duurzame alternatief -- kernenergie -- om heel andere redenen ook al geen goedkeuring geniet. (Let wel: een windmolen beschikt nog niet over één promille van de capaciteit van een kerncentrale.) Of neem minister van milieu Jacqueline Cramer, die een persoonlijke aversie koestert tegen gloeilampen. Je moet er maar opkomen. (Het feit dat het kwik in spaarlampen een milieuramp van immense proporties zou kunnen veroorzaken, doet kennelijk niet ter zake.)

Dit zijn niet wat Mark Steyn treffend noemt "secundaire samenlevingsimpulsen", maar tertiaire samenlevingsimpulsen. Politici zouden zich moeten bezighouden met zaken die daadwerkelijk van belang zijn voor onze samenleving. Dit soort voornemens kosten vooral veel geld zonder al te veel zoden aan de dijk te zetten. De totale menselijke uitstoot van koolstofdioxide bedraagt slechts vier procent van het totaal in de aardse atmosfeer. Ervan uitgaande dat deze maatregelen de menselijke uitstoot met tien procent zouden kunnen reduceren -- waarschijnlijk een zeer optimistische schatting --, bedraagt de reductie in de totale hoeveelheid koolstofdioxide 0,4 procent. Zou een dergelijke afname echt het klimatologische tij kunnen doen keren?

Bovendien bezit geen enkele regering in het Westen, laat staan in de opkomende industrienaties, de politieke wil om de draconische maatregelen te treffen die daadwerkelijk nodig zijn om significante reducties in de uitstoot te bewerkstelligen. In feite is er maar één manier om dit al dan niet imaginaire probleem op te lossen: het sluiten van alle zware industrieën en een verbod op verbrandingsmotoren. Deze maatregelen betekenen zonder twijfel politieke zelfmoord voor elke politicus in een vrije samenleving. Zolang wij niet bereid zijn om wereldwijd deze grootschalige structurele offers te brengen (terecht, naar mijn idee), zal al het overige niet meer dan symboolpolitiek zijn.

Of de publieke discussie over het klimaat nu wordt aangeslingerd door oprecht idealistische politici of door leiders die slechts bestaansrecht trachten te verlenen aan politieke organen die democratische legitimatie ontberen (lees: de Europese Unie), het debat heeft -- zowel op wetenschappelijk als op politiek niveau -- ernstige behoefte aan een gezonde dosis boerenverstand. Wellicht leidt dát tot een pas op de plaats in de hoofden van onze politici, die tegenwoordig om het hardst hollen teneinde elkaar voorbij te streven in het bedenken van bizar "klimaatbeleid".

Ik dank de lezers voor alle aandacht voor mijn artikelen in 2008 en wens iedereen tevens een gelukkig en gezond 2009!

Van "progressie" naar regressie

2008-11-21T11:32:00.000-08:00

Frontaal Naakt is recentelijk meer dan eens het podium geweest voor moddergevechten over de existentiële vraag of Adolf Hitler nu links was of niet. Laten wij die kansloze ruzies nu even voor wat ze zijn: met Peter Breedveld zullen we het toch nooit eens worden, vrees ik. Echter, voor wie het interesseert, is het misschien wél aardig om -- met de zegening van enige distantie -- wat verder na te denken over bovengenoemd discussiepunt.

Thomas Sowell publiceerde in 1987 een schitterend boek, getiteld A Conflict of Visions, waarin hij twee radicaal tegengestelde visies op het politieke leven uit de doeken deed. Aan de ene kant, schreef Sowell, staat de "beperkte visie" (in het Engels: "constrained vision"; een betere vertaling kon ik niet verzinnen). Deze veronderstelt dat de mens slechts weinig mogelijkheden heeft om de samenleving waarin hij vertoeft te verbeteren. De mens is feilbaar, zo redeneert deze stroming, en zijn natuur onveranderlijk. Voor zover hij de samenleving kan veranderen, zal dat moeten geschieden in kleine stapjes, met vallen en opstaan, zijn tekortkomingen inachtnemend.

Aan de andere kant, schreef Sowell, staat de "onbeperkte" visie ("unconstrained vision") op het politieke leven. Deze veronderstelt dat de mens zijn potentieel nog niet ten volle heeft bereikt, maar wel in staat is om zich te perfectioneren. "Dwaze en immorele keuzes verklaren alle kwaden in de wereld", en "wijzer of moreler en humaner sociaal beleid is de oplossing." De menselijke natuur, redeneert deze onbeperkte visie, valt ten goede te veranderen, en oude gebruiken ziet ze als "vervangbare overblijfselen uit het verleden".

De beperkte visie, zoals Sowell haar beschrijft, stoelt op klassieke en christelijke fundamenten. De onbeperkte visie op Plato en de Verlichting. De eerste vond haar weg naar de éénentwintigste eeuw via Aristoteles, Thomas van Aquino, Augustinus, Calvijn, Adam Smith, Edmund Burke en Leo Strauss. De laatste via John Locke, Jean Jacques Rousseau, Karl Marx en praktisch de gehele westerse academie vanaf het midden van de twintigste eeuw.

Gaandeweg die bloedige eeuw heeft er een totale ommezwaai plaatsgevonden in de morele, intellectuele en uiteindelijk politieke visie op het menselijk bestaan, een ommezwaai van de beperkte naar de onbeperkte visie. Het moderne denken werd langzaamaan doordrenkt van het idee dat maatschappelijke vooruitgang via de wetenschap te bewerkstelligen was, parallel aan de technologische sprongen die de mens dankzij zijn natuurwetenschappen reeds had kunnen maken. Verschillen tussen de westerse landen waren evident, maar de algemene trend was dat de contouren van de moderne staat steeds verder uithardden en zij haar stempel in toenemende mate op het maatschappelijke leven ging drukken.

In de zeventiende eeuw kenden landen als Frankrijk en Engeland nog praktisch autonome dorpen, steden en adeldommen, waar het centrale gezag vanuit Parijs en Londen schitterde door afwezigheid. Religie en tradities speelden in deze statische samenlevingen een grote rol; revolutionaire sprongen vooruit schuwden zij, omdat zij zich ervan overtuigden dat deze in botsing zouden komen met de onveranderlijke menselijke natuur.

Aan het begin van de twintigste eeuw hadden de natiestaten hun primaat reeds veiliggesteld ten koste van bovengenoemde samenlevinkjes. De onbeperkte visie op het politieke leven werd geleidelijk aan overheersender. In de Verenigde Staten deelde zij met het aantreden van Franklin Delano Roosevelt als president in 1932 de genadeklap uit aan haar tegenhanger. Roosevelts "New Deal" tekende het definitieve afscheid van de minimale staat, die tot dan toe slechts de landsgrenzen en de binnenlandse orde had bewaakt. Roosevelt dacht ten onrechte dat laissez-faire de Great Depression had veroorzaakt en verergerd. Massale publieke projecten, programma's voor werklozen en exorbitante overheidsuitgaven zouden het tij doen keren. Ook de Europese landen lieten het economisch non-interventionisme achter zich.

Duitsland was min of meer de uitzondering binnen het Westen; daar was iets geks aan de hand. Het Duitse nihilisme van Nietzsche, Spengler en Heidegger verwierp de moderne samenleving. Het beschouwde de nieuwe (democratische) mens als een decadent, ingedut wezen, dat zich laafde aan een mooi huis en luxegoederen, maar geen eer en idealen meer nastreefde en persoonlijke offers voor een hoger doel schuwde. Zijn leven stond enkel nog in dienst van productie en consumptie; bloed, zweet en tranen waren, tot grote ergernis van deze schrijvers, verleden tijd.

De oplossing die het Duitse nihilisme aandroeg was de totale vernietiging van de moderne samenleving, echter zonder daar een positief alternatief tegenover te stellen. De antidemocratische en antipacifistische stemming van de Duitse intellectuelen ontaardde in de verheerlijking van militarisme. "Je kunt zeggen dat eeuwige vrede een naïeve droom is," schrijft Bart Jan Spruyt (PDF), "maar wie ontkent dat het een mooie droom is, ontkomt niet aan de conclusie dat oorlog als zodanig iets begeerlijks is, en verwerpt het onderscheid tussen rechtvaardige en onrechtvaardige oorlogen."

In de bijna volmaakte anarchie van Weimar-Duitsland, temidden van de economische malaise, was het wachten op een sterke leider die het intellectuele klimaat van het moment kanaliseerde in een sterke politieke beweging. De staat die Adolf Hitler schiep was totaal: alle gezag werd gecentraliseerd en het hele maatschappelijk en economisch leven werd gereguleerd vanuit Berlijn. Elke vorm van gezag buiten de staat werd de kop ingedrukt. Kerken werden in dienst gesteld van de staat en het traditionele gezin werd ontbonden ten gunste van een propagandistische jeugdbeweging: de Hitlerjugend speelde een cruciale rol in het ondermijnen van het gezag van de oudere, gematigdere generatie. Wanneer het individu zich maar ondergeschikt wilde maken aan het collectief en aan de staat, was de perfecte samenleving binnen handbereik.

Het was, uiteraard, de onbeperkte visie in haar meest radicale vorm. Hitler en ook Mussolini in Italië lanceerden economische programma's die opmerkelijke gelijkenissen vertoonden met Roosevelts New Deal (die laatste gaf dat ook ruiterlijk toe). En ondanks alle vijandigheid jegens het socialisme van de zijde van Hitler, vond het totale primaat van de staat zijn gelijke in de Sovjetunie. De vijandschap tussen Hitler en Stalin was veeleer een propagandakwestie dan ideologisch gedetermineerd.

Vallen de hedendaagse Europese sociaal-democraten en Amerikaanse politici als de nieuwe president Barack Obama op enige wijze binnen deze even eigenaardige als weerzinwekkende Duitse politieke stroming? Het antwoord is nee. Zij zijn niet antidemocratisch (hoewel soms ondemocratisch) en zien vandaag de dag ook wel in dat het nationaliseren van de volledige economie geen soelaas biedt. Vormde Hitler samen met Stalin twee zijden van dezelfde totalitaire medaille? Zeker wel. Het nationaal-socialisme heeft extreem-linkse en extreem-rechtse aspecten en is daarom ook wel "extremisme van het midden" genoemd. In ieder geval vormde zijn politiek wel een schoolvoorbeeld van radicaal progressivisme.

Het is daarom belangrijk om toch nog even te wijzen op vergelijkbare kenmerken binnen de progressieve beweging van de twintigste eeuw. Na de Tweede Wereldoorlog zag in het Westen een generatie het levenslicht die, eenmaal in de collegebanken, de beschaving omver wilde werpen die haar ouders nog ten koste van hoge offers hadden bevrijd van het juk van Nazi-Duitsland. Deze jongeren beriepen zich op het idee dat hun ouders en voorouders zich helemaal niet zo "beschaafd" hadden gedragen, maar vooral zonden hadden begaan: slavernij, kolonialisme en natuurlijk de oorlog in Vietnam. De westerse tradities hadden de onderdrukking gefaciliteerd van vrouwen, zwarten, homosexuelen en eigenlijk een ieder buiten de kapitalistische elite. De enige oplossing, zo meenden zij, was om deze tradities hardhandig de kop in te drukken en de onderdrukten te bevrijden, in zowel economische als in seksuele en morele zin.

Conservatieven hadden altijd oog gehad voor het feit dat de samenleving werd gevormd van onderaf, dat de moraal van die samenleving zich ontwikkelde middels eeuwenoude gebruiken en tradities, en dat deze moraal op zijn beurt had geresulteerd in de vorming van een uitgekiend juridisch systeem. Zij zagen dat wij allen dwergen zijn op de schouders van reuzen: ons intellectuele blikveld reikt zo ver omdat vele generaties vóór ons al nadachten over de feilbare menselijke natuur en over de best mogelijke samenleving. Voor zover verandering al mogelijk was, moest deze geschieden middels wat Churchill "K.M.T." noemde: "Keep Muddling Through".

De nieuwe elite van de jaren zestig had lak aan deze wijsheden. Ze trachtte een nieuwe moraal af te dwingen middels het scheppen van nieuwe wetten en sociale conventies. In weerwil van hun eigen wensen, moesten en zouden de vrouwen emanciperen. Wie het multiculturalisme weigerde te omarmen, was een ordinaire racist van het soort dat hierboven is beschreven. Internationale geschillen dienden te worden beslecht middels ontspanning en toenadering, niet met oorlogstaal. En wie waarde hechtte aan het traditionele gezin en het huwelijk beschouwde als een verbond tussen man en vrouw, diende nog seksueel te worden bevrijd (maar alleen wanneer de conservatieve indoctrinatie het point of no return nog niet had bereikt). Vanzelfsprekend werden deze ideeën geïmplementeerd middels massale overheidsprogramma's (de "Great Society"), die een alsmaar verdere inbreuk van de staat betekenden op het persoonlijke en economische leven van de burgers in het Westen.

Anderen hebben al een miljoen maal beschreven hoe radicaal (en) intolerant de protestgeneratie in de jaren zestig eigenlijk was. Allan Bloom betoogde in The Closing of the American Mind dat ze erg veel trekken vertoonde van de jeugdbeweging in Nazi-Duitsland. Een veelzeggende anekdote die Bloom te berde bracht, was die van de hoogleraar die een aantal behoorlijk progressieve agendapunten opsomde in zijn collegezaal. De man kreeg telkens groot applaus van zijn publiek, totdat hij mededeelde dat wat hij zojuist had opgesomd citaten waren van Benito Mussolini -- en vervolgens de zaal achterliet in een ijzige stilte.

Dit incident heeft helaas -- doch bijna vanzelfsprekend -- niet geleid tot enige kritische introspectie aan de kant van deze studenten. Die houding is tekenend voor de kritiekloze omarming van sociale dogma's door de laatste twee generaties die in onze contreien zijn opgegroeid. De protestgeneratie heeft overal in het Westen de macht gegrepen in politiek, media en academie. Zelfs conservatieven in de Verenigde Staten zijn niet gevrijwaard van de onbeperkte visie die Thomas Sowell zo eloquent beschreef: ook president Reagan heeft de opmars van de staat maar gedeeltelijk en tijdelijk kunnen doen keren. (Over de neoconservatieven rondom George W. Bush die dachten de democratie te transplanteren naar Irak zal ik maar zwijgen.)

Er bestaan geen permanente oplossingen, alleen permanente problemen, zo waarschuwde Leo Strauss ons praktisch zijn hele leven lang. De Amerikanen kozen twee weken geleden niettemin een man als hun nieuwe president -- door Oprah Winfrey veelzeggend omschreven als "The One" -- die hen een "New New Deal" gaat brengen, en tevens belooft dat de zeespiegel vanaf nu zal gaan dalen en de planeet zal gaan helen. Het getuigt van een huiveringwekkende arrogantie, die grenst aan megalomanie. Deze man is een ook een kind van het radicale campusactivisme. Hij spande tot voor kort samen met lieden die de moraal wilden afdwingen middels terreur (Bill Ayers) en de zwarten wensten te bevrijden van een intrinsiek racistische natie (Jeremiah Wright). De mogelijkheden zijn grenzeloos, onbeperkt.

Dit alles vormt uiteraard geen beletsel voor de driehonderdduizend zielen die afgelopen zomer in Berlijn een half uur lang aan de lippen hingen van de nieuwe president, en hem hoorden afsluiten met de woorden: "Met een oog op de toekomst, met vastberadenheid in onze harten, laat ons deze geschiedenis herinneren en ons lot beantwoorden, en eens te meer de wereld herscheppen."

Berlijn? Déjà-vu? Iemand? De ironie der geschiedenis heeft hiermee toch wel weer een voorlopig hoogtepunt bereikt.

Uw vrijheid is de onze niet

2008-11-15T00:05:00.000-08:00

Feministes Saskia Poldervaart en Maruja Bobo Remijn hebben lak aan gezond verstand en aan samenlevingsverbanden die vrije burgers vrijwillig met elkaar aangaan.

De laatste maanden is de Volkskrant het toneel geweest van een opmerkelijke doch hoogst interessante briefwisseling tussen Naema Tahir en Andreas Kinneging (zie foto's), die schrijven over de relaties tussen man en vrouw in het moderne Westen. Begonnen zij hun publieke correspondentie nog als schijnbare ideologische tegenpolen (zij zelfbenoemd feministe, hij conservatief), de laatste weken heeft een opmerkelijke toenadering plaatsgevonden.

Aldus schreef Tahir in haar brief van vorige week: "De man heeft, zoals je stelde, een veel groter libido dan de vrouw. Als hij zijn biologische natuur de vrije loop laat, maakt hij velen ongelukkig. Maar hij kan ook een ridder zijn, mits zijn vrijheid in sexualibus aan banden wordt gelegd. Leer je me de volgende keer over die ridder, Andreas?" En antwoordde Kinneging deze week: "De waarlijk en in de hogere zin mannelijke man is niet iemand die zichzelf laat gaan, maar iemand die zichzelf juist weet in te houden. Die meester is over zijn primaire impulsen. ... Het is in één woord een ridder, Naema, een heer, een man van deugd en eer, in de beste zin van die bijna vergeten woorden."

Initiatieven als deze staan garant voor een stortvloed aan ongezouten kritiek. Nadat hele hordes lezers, Evelien Tonkens en ook het egocentrische stuk chagrijn Thomas von der Dunk al hun duit in het zakje hadden gedaan, was het afgelopen vrijdag de beurt aan Saskia Poldervaart en Maruja Bobo Remijn, twee docentes "genderstudies" aan de Universiteit van Amsterdam.

Nu doet een woord als "genderstudies" reeds een hoog gehalte aan pseudowetenschappelijk activisme vermoeden, en deze vermoedens ziet men snel bevestigd na een kleine zoekslag op het internet. Poldervaart schrijft vermoeiende epistelen over "andersglobalisering" en draagt graag truien met daarop de tekst "feminist" gedrukt. Voor wie dan nog twijfelt, spreekt een aantal van haar publieke uitspraken boekdelen: "Je kunt helemaal niet buiten een ideologie," liet ze in 1998 optekenen in het activistisch "webzine" Ravage Digitaal. "Ik kan me wat dat betreft nog steeds vinden in de marxistische analyses van Gramsci en Althusser."

Over Maruja Bobo Remijn is wat minder bekend, buiten een carrière als regisseuse van toneelstukken. Het weinige dat men over haar vindt, spreekt niettemin voor zich: "Mijn inziens zou je kunnen zeggen: een echte man heeft een penis. Maar de rest is een sociale constructie," aldus Bobo Remijn. "Wat zijn de culturele gevolgen van een fysiek kenmerk? Dit kan leiden tot uitspraken zoals: vrouwen hebben nu eenmaal de 'natuurlijke' behoefte om te zorgen. Dat zit in hun 'aard'. Voordat je het weet staat moeder weer achter het aanrecht en zit pa voor de tv."

Poldervaart en Bobo Remijn konden het niet langer aanzien en publiceerden een gezamenlijk opinieartikel in de Volkskrant, waarin ze stellen dat Kinneging en Tahir onterecht uitgaan van een "biologisch verklaringsmodel voor het gedrag van mannen en vrouwen". Bovendien, aldus de twee, oordeelt zowel Kinneging als Tahir over het feminisme zonder zich daarin te verdiepen. Tot slot "halen beide auteurs opvattingen over ongelijkheid, macht en libido op een, voor ons, gruwelijke wijze door elkaar. ... Alsof het uitgangspunt dat er ongelijkheid in de liefde moet zitten, geen politiek standpunt is en alsof de situatie binnenshuis de situatie buitenshuis niet zou beïnvloeden."

Het resultaat volgens Poldervaart en Bobo Remijn is "dat Kinneging en Tahir niet veel verder komen dan de clichés die al zo’n 200 jaar over mannen en vrouwen bestaan: vrouwen als degenen die machteloos zijn, die geleid willen worden, die mannen aan zich willen binden, die begeerd willen worden, maar liever geen seks willen. Mannen als de machtigen, vol veroveringsdrang, als verleiders die een onbedwingbare behoefte aan seks hebben, maar die niet gebonden willen zijn."

Nu zijn cliché's en vooroordelen meestal op een kern van waarheid gebaseerd. Overal ter wereld en in alle tijden vormt (en vormde) de menselijke soort gezinnen en sluit zij huwelijken, en zorgt de vrouw voor de kroost en de man voor het eten op tafel. Prostitutie wordt bovendien niet voor niets "het oudste beroep ter wereld" genoemd, en met name beoefend door leden van het vrouwelijke geslacht. Kennelijk laat de man zich gemakkelijk verlokken tot seksuele promiscuïteit. Echter, hij blijkt eveneens in staat om zich op te trekken aan een zeker beschavingsideaal: in geen enkele cultuur wordt prostitutie beschouwd als een eervol beroep, noch genieten de mannen die haar in stand houden aanzien als gevolg van hun onzedelijke daden.

Is het werkelijk zo dat bijna alle beschavingen in de geschiedenis van de mensheid -- een paar tribale stammen her en der daargelaten -- op willekeurige wijze en onafhankelijk van elkaar tot de conclusie kwamen dat een cultuur waarbinnen de man een andere rol heeft toebedeeld gekregen dan de vrouw de beste is voor de samenleving als geheel? De vraag stellen is haar beantwoorden. Er bestaan blijkbaar bepaalde natuurwetten die de mens tot op zekere hoogte voorschrijven hoe hij zich verhoudt tot zijn soortgenoten. Hij kan deze wetten misschien (tijdelijk) onderdrukken, maar nooit elimineren.

Kinneging refereerde een paar weken geleden nog aan een typerend voorbeeld: "Een fameus onderzoek liet aantrekkelijke vrouwen hun onbekende mannen vragen of ze met hen naar bed wilden. Driekwart van de mannen antwoordde daarop volmondig 'ja'. Geen van de vrouwen aan wie dezelfde vrijpostige vraag werd gesteld door aantrekkelijke, maar hen onbekende mannen stemde in met seks."

Poldervaart en Bobo Remijn laten dit voorbeeld van Kinneging onaangeroerd, omdat zij niet beschikken over argumenten die het zouden kunnen ondermijnen. In plaats daarvan beschuldigen zij hem van het verspreiden van "cliché's" en "stereotypen". Maar ze kunnen de lezers eveneens niet uitleggen waarom Kinneging en Tahirs beschrijvingen van de seksen berusten op vooroordelen die geen onderbouwing vinden in de werkelijkheid. Het enige dat hen rest, zijn de dogma's van linkse intellectuelen, die hebben getracht hun wereld radicaal te herscheppen en in die missie veel kwaad hebben aangericht en weinig goeds.

Omdat de mens nu eenmaal niet als proefdier kan dienen, is het lastig om dit debat over "nature versus nurture" definitief te beslechten. Eén van de weinigen die het waagde om deze ethische barrière aan zijn laars te lappen, was -- hoe verrassend -- ook zo'n radicale intellectueel: John Money was een psycholoog en seksuoloog aan de Johns Hopkins University in de Verenigde Staten. Toen in 1966 de besnijdenis van een net ter wereld gekomen jongetje, David Reimer, volledig mislukte, adviseerde Money de ouders om hun kroost bij wijze van experiment als meisje te laten opgroeien. Hij wilde hiermee aantonen dat de verschillen tussen de geslachten slechts cultureel bepaald waren en niet biologisch. De genen van het kind weigerden echter mee te werken: Reimer wilde niet met poppen spelen, maar met auto's en treinen. Toen "zij" in de puberteit belandde, weigerde ze nog langer mee te werken aan Money's experiment en onderging ze een operatie en een hormonenkuur om zich weer om te toveren tot man.

Daarmee beleefde dit dramatische experiment echter geen happy ending. Reimers tweelingbroer werd schizofreen nadat hij ontdekte dat zijn tweelingzus eigenlijk een broer was. In 2003 stierf hij aan een overdosis drugs, waarna David een jaar later zichzelf van het leven beroofde. John Money bleef zijn experiment niettemin tot aan zijn dood verdedigen. Hij weet de kritiek op zijn ideeën aan bevooroordeelde rechtse media en aan de "antifeministische beweging", die in zijn ogen ten onrechte beweerde dat "mannelijkheid en vrouwelijkheid zijn verborgen in de genen, zodat de vrouwen terug zouden moeten gaan naar het matras en de keuken."

Deze laatste zin is bijna een kopie van het eerder genoemde citaat van Maruja Bobo Remijn. Poldervaart en zij hebben, als gevolg van al hun frustratie over het vermeende onrecht dat het vrouwelijke geslacht wordt aangedaan, geen enkel oog meer voor de verschillen tussen man en vrouw die voor ieder ander evident zijn. Het experiment van Money demonstreert welke gevaren er schuilgaan in dergelijk dogmatisme.

Gelukkig beginnen langzaamaan ook de vrouwen in het Westen zich te realiseren dat de slachtofferrol die hen wordt aangepraat hen niet zo past: recent onderzoek onder de Britse bevolking wijst uit dat, in de woorden van de Volkskrant, "zowel mannen als vrouwen zelf steeds minder geloven in het beeld van de carrièrevrouw of de supermoeder."

Maar daarmee is de kous natuurlijk niet af voor de feministen. "Vrouwenrechtenorganisatie Unifem van de Verenigde Naties," vervolgt het Volkskrantbericht, "zegt ontzet te zijn over de uitkomst het onderzoek. Volgens de organisatie moet er rap tempo gemaakt worden met de verbetering van flexibele werktijden en kinderopvang op het werk." Een democratisch vonnis, geveld door vrije burgers, wordt op deze wijze gebanaliseerd door activisten als Poldervaart en Bobo Remijn, met als enige doel hun weerzinwekkende, intolerante interpretatie van vrijheid nóg harder op te dringen aan onwillende subjecten.

Wie zou u dinsdag moeten steunen?

2008-11-01T08:30:00.000-07:00

Bij de Volkskrant weet men het wel.

Afgelopen woensdag stelde Thomas von der Dunk in zijn column in de Volkskrant dat wij over een afgang van de Republikeinse presidentskandidaat John McCain "niet rouwig" hoeven te zijn. In een stuk dat argumenten ontbeert en meningen als feiten presenteert, liet hij zich vervolgens helemaal gaan. "De onregelmatigheden in Florida van 2000 vormen een illustratie van Stalins oude adagium, dat het er bij hen niet op aankomt hoe er wordt gestemd, maar hoe er wordt geteld," aldus Von der Dunk. "Mugabe kon het niet verbeteren."

In zijn column van gisteren gaat de cultuurhistoricus driftig door op de ingeslagen weg: "Over wapenbezit, het nut van martelen en de doodstraf denken Amerikaanse Republikeinen en Afghaanse Taliban eender. ... Om te zwijgen over het thema homoseksualiteit. Voor christelijke en islamitische fundamentalisten is het veel erger wanneer mannen elkaar neuken dan wanneer zij elkaar doden. Reeds vanwege de zieke geestesgesteldheid die aan zo'n moraal ten grondslag ligt, mogen we bidden dat Palin nooit in het Witte Huis belandt."

Vergelijkingen met totalitaire dictators en moslimextremisten doen het altijd goed bij het anticonservatieve volksdeel in Nederland -- en dat zijn nogal wat mensen. Diep in zijn hart weet Von der Dunk ook wel dat het vergelijken van president Bush met Josef Stalin en Robert Mugabe geen hout snijdt. Bovendien is er toch zeker wel een verschil met het invoeren van een christelijke agenda langs democratische weg -- wat Von der Dunk daarvan persoonlijk ook moge vinden -- en de massaterreur die de Taliban over Afghanistan hebben doen neerdalen. Misschien moet hij Khaled Hosseini er anders nog eens op nalezen.

En passant wordt Andreas Kinneging nog afgeschilderd als "neochristen" -- wat is dat nu weer voor term? -- en diens "discipel" Bart Jan Spruyt als "neoconservatief dwaallicht". Overigens is Kinneging meer een man van Plato dan van Christus en is Spruyt geen neocon, maar wie heeft er nu feiten nodig wanneer met een goedkope karaktermoord hetzelfde effect kan worden bereikt? Het niveau van GeenStijl weet Von der Dunk nauwelijks te ontstijgen. (Aan dit soort laag-bij-de-grondse aanvallen maken Kinneging en Spruyt zich trouwens nooit schuldig.)

We moeten het voormalig PvdA-coryfee Marcel van Dam nageven dat hij zich -- in tegenstelling tot zijn zure, grofgebekte collega bij de Volkskrant -- in elk geval beperkt tot argumenten. Maar daar is dan ook alles mee gezegd. "Afgezien van het militaire apparaat is de fysieke en sociale infrastructuur in Amerika teruggebracht tot armenzorg," zo schreef Van Dam in zijn column van donderdag. "Wegen, bruggen en spoorlijnen verkeren in erbarmelijk staat, net als openbaar vervoer, publiek onderwijs, het gevangeniswezen en de gezondheidszorg. Meer dan 40 miljoen Amerikanen zijn niet tegen ziektekosten verzekerd. Michael Moore heeft in Sicko de absurde en afgrijselijke gevolgen daarvan overtuigend in beeld gebracht."

Ik weet niet of Van Dam de Verenigde Staten nog heeft bezocht sinds zijn puberteit, maar met de wegen, het OV en de spoorlijnen is mijns inziens weinig mis. De Amerikaanse gezondheidszorg kent wat betreft haar hoge kwaliteit haar gelijke niet in de wereld. Het "drama" van het grote aantal onverzekerden in de VS wordt opgeklopt voor ideologische doeleinden: het is een momentopname, waarin een zeer grote groep van bovenmodale verdieners is opgenomen die ervoor kiest om tussen twee banen in één of twee maanden onverzekerd te zijn. Bovendien zijn er eveneens talloze studenten die de gezondheidsrisico's voor lief nemen en bewust onverzekerd blijven (in geval van nood worden zij toch wel geholpen bij de Eerste Hulp). En ook de miljoenen illegalen in de VS maken onderdeel uit van die veertig miljoen. Tot slot is Michael Moore een Amerikaanse Leni Riefenstahl, geen betrouwbare bron voor sociaalwetenschappelijke beschouwingen.

De zogenaamde 'trickle down'-theorie, die zegt dat belastingverlaging voor bedrijven en rijken ook economische voordelen oplevert voor de minder bedeelden, "kan naar het rijk der fabelen worden verwezen," zo weet Van Dam. "Het aantal armen in Amerika is gestegen in plaats van afgenomen en de koopkracht van de gemiddelde werknemer is in de laatste decennia gelijk gebleven of gedaald. Er komen steeds meer mensen die twee banen nodig hebben om rond te kunnen komen."

Zoals Steve Chapman vorige week al aantoonde, berusten dit soort verhalen op "economische mythologie". Modale verdieners in de VS zijn tussen 1975 en 2005 bijna dertig procent meer gaan verdienen. De inkomens van het gros van de gezinnen zijn in diezelfde periode gemiddeld veertig tot meer dan zestig procent (!) gestegen. Amerikanen zijn significant rijker geworden tijdens de Reagan-revolutie, veel rijker dan wij Europeanen.

Het probleem van armoede in Amerika is veeleer cultureel dan economisch. De sociaal-economische problemen doen zich met name voor in éénoudergezinnen, die een aandeel koesteren van tachtig procent in de groep van vijftig miljoen Amerikanen die onder de zogenaamde "armoedegrens" moeten bestaan. Deze grens is overigens vastgesteld op vijftig procent van het modale inkomen, dus niet vergelijkbaar met de armoedegrens in -- pak 'm beet -- Kenia. Maar hoe dan ook, gezinnen waarin twee ouders werken tegen het minimumloon ontstijgen dat inkomensniveau al. Deze harde feiten vormen een confronterende waarheid voor hele volksstammen in de VS, waarbinnen vaders vooral de lusten genieten en niet de lasten dragen; ze vormen echter niet het beeld van de typische Amerikaan, die een prudent gezinsleven leidt en zeer hard werkt voor zijn geld.

Dit soort argumenten gelden niet voor Marcel van Dam, die bekend staat om zijn streven hard werken en veel verdienen te straffen en slecht gedrag te belonen. In een land waarin cultuur slechts een kwestie is van smaak, mag het geen verrassing heten dat deze schrijvende elite man en paard niet durft te noemen. De permanente afhankelijkheid van vele honderdduizenden die de Nederlandse verzorgingsstaat de afgelopen decennia heeft gecreëerd, biedt bovendien een stevige garantie voor electorale steun voor zijn oude partij. Individuen die pleiten voor het belang van het gezin in een vrije samenleving kunnen worden afgeschilderd als reactionaire "dwaallichten" of christelijke Taliban, die het vooral niet verdienen serieus te worden genomen.

De Volkskrant is één van de weinige kranten die de laatste jaren heeft ingespeeld op de ontwikkelingen in de publieke opinie in Nederland. Soms tot afgrijzen van zijn eigen lezers passeerden schrijvers als Victor Davis Hanson, Bill Kristol, Andreas Kinneging, Bart Jan Spruyt en zelfs Duns Ouray zijn opiniepagina's. Daarvoor niets dan respect.

Maar misschien is het tijd om eens kritisch te kijken naar het legertje vaste columnisten, waarvan sommigen niet verder komen dan het in stand houden van mythes en het presenteren van meningen als feiten. Geconfronteerd met harde statistieken en gedegen argumenten, kunnen figuren als Thomas von der Dunk en Marcel van Dam niet anders dan elkaar overschreeuwen in hun blinde haat jegens conservatief Amerika. Deze onbehoorlijke intimidatie werpt helaas maar al te zeer haar vruchten af.

Het verraad van rechts?

2008-08-17T00:55:00.000-07:00

Frans Smeets gaat ongegeneerd verder op Frontaal Naakt met zijn aanvallen tegen alles wat riekt naar "rechts". Hij beseft niet dat hij zelf onderdeel is van het probleem dat hij aankaart.

De reacties op mijn eerste artikel aan het adres van Frans Smeets -- het spijt me om het te moeten zeggen -- waren enigszins teleurstellend. Smeets zelf schijnt het niet gelezen te hebben, gezien de herhaling van misstappen die hij in zijn jongste schrijven begaat. Bert Brussen en Peter Breedveld zetten hun ridiculisering van HVV-scribenten en -lezers voort in de comments van laatstgenoemd stuk. Blijkbaar vormen de weinig inhoudelijke reacties van hun eigen vaste publiek op mijn eerdere epistel geen aanleiding om het misplaatste superioriteitsgevoel even te laten varen.

Ditmaal neemt Smeets de "Amerikaanse politiekfilosoof Francis Fukoyama" -- dat zijn twee taal- of schrijffouten in vier woorden -- op de korrel. Fukuyama schreef in 1989 in een artikel, in Smeets' woorden, "dat de ideologische tegenstelling met de val van het communisme als leidraad van de geschiedenis afgelopen was en dat het economisch en democratisch liberalisme met zijn individuele vrijheden de wereld zou gaan beheersen." Dit artikel werkte Fukuyama in 1992 uit tot het thans wereldberoemde boek The End of History and the Last Man.

De val van de Muur, betoogt Smeets in het vervolg van zijn stuk, leidde er niet alleen toe dat verstokte communisten in de Sovjetunie zélf hun ideologische principes in de uitverkoop gooiden in hun zucht naar rijkdom: ook "Wim Kok als ultieme linkse zwabber [wist] niet hoe snel hij zijn ideologische veren als een ongemakkelijke jas moest afgooien en gaf als een bezopen Jeltsin de gezamenlijke bezittingen aan een paar Nederlandse oligarchen." Het resultaat van deze ontwikkelingen was een hoge mate van corporatisme, niet alleen in verre oorden als Rusland en China, maar ook hier in Nederland. "Ondernemers willen geen individuele vrijheid (behalve voor henzelf) en democratie interesseert hen helemaal geen ene mallemoer. Ze willen gewoon verkopen, weinig regels en zo laag mogelijke belastingen."

"De westerse democratie met haar individuele vrijheden staat onder druk," concludeert Smeets. "De voormalige gedachte dat je deze nodig had voor een welvarende staat is veranderd in het idee dat dit laatste beter lukt bij een totalitaire overheid. De machtigste en rijke pilaar van de rechtse ideologie, die van vrijhandel, heeft haar voormalige geliefde (vrijheid en democratie) als een pooier aan de hoogste bieder verkocht. Het goedkope verraad van rechts, waardoor vrijheid en democratie niet langer ideologisch leidend zijn, maar zwaar in de verdrukking zitten."

Terloops krijgt ook Het Vrije Volk er weer van langs. Op HVV durft namelijk "werkelijk geen enkele ondernemer te adverteren. Dat zou ze toch eens aan het denken moeten zetten. Ook islamieten, overheid en links moeten namelijk eten. Zou zonde zijn om deze markt 'links' te laten liggen. HVV doet me soms een beetje denken aan de naïeve communisten van rond 1917 die zichzelf twintig jaar later, al scheldend op oude dogma's van een voorbije tijd, vrijwillig lieten executeren, puur en alleen omdat de Partij (vrijhandel) nu eenmaal geen fouten kon maken." En dat is wellicht ook ons lot, denkt Smeets: "Veel blogs, van HVV tot Indymedium, staan buiten dit spectrum waarin de overheid graag ziet dat je je begeeft. Het zou mij dan ook niet verbazen dat binnen tien jaar deze blogs, elkaar in hun stereotiepen beschimpend over rechtslinks tegenstellingen en omringd door de naakten van Jenny, door Google-Earth Security Services richting Goelagarchipel gestuurd zullen worden."

In de beleving van Frans Smeets bestaat de wereld dus uit marxisten en liberalen. De eersten hebben -- wellicht tot zijn spijt -- volledig aan geloofwaardigheid ingeboet, hetgeen leidde tot "het einde van het collectivisme en overheidssturing van links." Daarvoor in de plaats gekomen zijn de "oligarchen" die onze vrijheid en democratie (en waarschijnlijk nog hun eigen ziel) in de uitverkoop doen teneinde hun handelsbelangen te bevorderen. Andere mensen bestaan niet in de beleving van Smeets. (Men kan zich overigens afvragen waar, naar zijn inzichten, die vrijheid dan wél in goede handen zou zijn. Misschien toch maar een socialistische heilstaat? Of een vorm van "geleid kapitalisme"? Het is geen geringe opgave om voorbeelden te vinden van bastions van vrijheid buiten de samenlevingen van het Westen.)

De realiteit is uiteraard genuanceerder dan dat. Dat Smeets niet verder komt dan de tegenstelling tussen liberalisme en marxisme bevestigt het beperkte kader van het Verlichtingsdenken. Het scheppen van een samenleving (of internationale orde) volgens welk economisch en politiek-institutioneel stramien dan ook is niets anders dan een naïef maakbaarheidsgeloof. Dit moderne utopisme kon ontstaan omdat de Verlichting ervan uitging dat de ongekende successen in de natuurwetenschappen ook in de politieke filosofie konden worden behaald. De Verlichting begon in feite dan ook niet met Hobbes en Locke, maar met de grote natuurkundige Isaac Newton.

Het socialisme noch het liberalisme doet recht aan de menselijke conditie. Culturele aspecten spelen in deze economische theorieën nauwelijks een rol. Waar ze dat wel doen, is die rol slechts negatief: de morele en sexuele taboes van weleer, zo luidt het argument, dienden enkel om de emancipatie van de arbeider dan wel de totale vrijheid van het individu in de kiem te smoren. Toen in de jaren zestig de geest uit de fles kwam, gingen ook meteen alle remmen los. Sexuele losbandigheid, "vrijheid blijheid" en "grenzen verkennen" vormden het nieuwe devies. Oude hierarchieën maakten plaats voor culturele "progressie". Het idee dat die hierarchieën een bepaalde morele en culturele orde mogelijk maakten kwam niet op in de hoofden van liberalen en marxisten. In plaats daarvan sloten zij een monsterverbond om hun cultureel-liberale agenda door te voeren.

Dit progressivisme stond lijnrecht tegenover het conservatisme dat in de jaren vijftig nog dominant -- zij het reeds tanende -- was in het Westen. Dat betoogde, in de woorden van Edmund Burke, dat de samenleving een contract was tussen de doden, de levenden en de ongeborenen. Het in stand houden van de westerse culturele tradities vormde de beste garantie voor een duurzame sociale orde, meenden Burke en andere conservatieven. Voor zover sociale verandering wenselijk was, zo zei Churchill eens, was "K.M.T." het devies: "Keep Muddling Through".

Het conservatisme staat voor het besef dat een vrije samenleving niet kan functioneren zonder bepaalde mores en culturele homogeniteit. Zij is opgebouwd van onderaf, niet opgelegd door de staat. Een prudente levensstijl, waarin het gezin, een sterke werkethiek, democratisch burgerschap en een gezonde dosis gemeenschapszin centraal staan, is de enige essentiële voorwaarde voor het voortbestaan van de vrije samenleving. Het geloof en de gemeenschappelijke cultuur zijn bij uitstek geschikte doorgeefluiken voor een dergelijke levensstijl. Haalt men deze elementen weg, dan holt men de samenleving uit en is het enige dat overblijft de hobbesiaanse anarchie, waarin een ieder enkel denkt aan zijn eigenbelang en de staat ziet als middel om dat eigenbelang te bevorderen. Libertarisch, liberaal, of marxistisch, wat moraal betreft zijn ze één pot nat.

De liberalen en marxisten hebben niettemin stevig hun stempel weten te drukken op de westerse beschaving. De elites die vanaf de jaren zestig de universiteiten en politieke partijen bevolken zijn bijzonder succesvol geweest in het afbreken van tradities en het produceren van nieuwe, middelmatige standaarden. Ze zijn vooral bedreven in activisme, dat zou moeten leiden tot de emancipatie van allerlei vermeend achtergestelde groepen in de samenleving. Onze professoren grossieren in zelfhaat, cultureel marxisme en het bevorderen van middelmaat. Het bestuderen van grote boeken op de letterenfaculteiten is er niet meer bij. Onze kunstenaars leggen niet langer de "sublieme en mooie" dingen des levens vast, maar zijn vooral meesters in "het breken van taboes," "vernieuwing" en "originaliteit", alsof het "breken van taboes" op zichzelf al een deugd vormt. Niet langer het vertoonde, maar het pseudo-intellectuele ego van de maker staat centraal. (Vandaar dat de moderne "kunst" de moeite van het aanzien doorgaans tweehonderd procent waard is.)

Dat dit monsterverbond van liberalen en marxisten funeste gevolgen heeft gehad voor de westerse beschaving kan nauwelijks een verrassing zijn voor Smeets en consorten. Waar de moderne staat aan de onderkant van de samenleving luie burgers heeft gecreëerd die hun 32-urige werkweek zien als een noodzakelijk kwaad en het liefst een uitkering zouden genieten, investeert de bovenkant zijn zuurverdiende centen liever in een lange vakantie in de zon en een dure sportwagen dan in de voortplanting van zijn eigen geslacht. En van hoog tot laag loopt een derde van alle huwelijken op de klippen, worden steeds meer kinderen buitenechtelijk geboren, neemt drugsgebruik toe en laven we ons aan de fast-food massacultuur. Maar ja, we leven in een vrij land; wie zijn wij om te oordelen over het gedrag van anderen?

Smeets' opvatting dat de grote multinationals en hun CEO's de grootste bedreiging vormen voor zijn vrijheid mag met recht een gotspe worden genoemd. Zijn eigen middelmaat producerende en moreel verderfelijke progressivisme is als enige schuldig aan het feit dat onze scholen en universiteiten hun pupillen niet langer bijbrengen wat vrijheid en democratie eigenlijk betekenen. Zonder de conservatieve enkeling die überhaupt nog de moeite neemt om de werken van Plato, Aristoteles, Thomas en Maimonides te bestuderen, zouden we met zijn allen allang zijn vergeten wat de fundamenten zijn van onze vrije samenleving.

Het resultaat van dit intellectuele en culturele verval is een meester in de rechten (!) die als minister van Justitie arrestatieteams afstuurt op mensen die in zijn ogen de vrijheid van meningsuiting misbruiken om anderen te kwetsen. Nog heel even en de destructieve geestesgesteldheid van lieden als Smeets gaat keihard in haar eigen staart bijten.

Peter Breedveld opent aanval op rechtse blogs

2008-08-02T04:29:00.000-07:00

Op Frontaal Naakt krijgen HoeiBoei en Het Vrije Volk er stevig van langs. In hoeverre is deze kritiek terecht?

Tot op heden heb ik populaire weblogs als Frontaal Naakt, Bert Brussen en Sargasso meestal genegeerd. Verbittering mijnerzijds? Geenszins. Af en toe vinden op deze stekken hoogst interessante polemieken plaats. Maar mijn beperkte tijd kan ik beter besteden aan het lezen van andere lectuur; ik ben vaak niet eens in de gelegenheid om op HVV bij te blijven.

Vandeweek werd mijn interesse echter gewekt door een paar artikelen op Breedvelds website. Het meest relevante is van de hand van Frans Smeets, die schrijft: "het bonte gezelschap [van rechtse bloggers] draaft door in zijn antigedrag, gooit alles op een hoop en de bad guys zijn altijd duidelijk. De mensen achter deze blogs weigeren over hun eigen schaduw heen te kijken. Ze eisen een totale bewegings- en gedachtenvrijheid voor zichzelf en van ieder individu, maar willen vervolgens een begrenzer inbouwen voor mensen uit islamitische landen, waarbij ze het liefst nog de fysieke dwang van de door hun bestreden overheid willen toepassen om hun eigen tuintjes vreemdelingenvrij te houden. En als deze vreemddenkers al in ons land zijn, eisen ze aangepast denken. Rechtse gedachtepolitie bestaat ook." Wat hoger op de website prijkte een aanval op de webmaster van weblog HoeiBoei, Annelies, die door Breedveld wordt betiteld als een "zeloot" en "kinderachtig-dictatoriaal".

Smeets' aantijgingen worden nog eens kracht bijgezet door een reactie van Bert Brussen, die zich -- retorisch -- afvraagt waarom Het Vrije Volk geen reactiefunctie op zijn website heeft. Welnu, het is heel wel mogelijk dat deze heren dermate goed geboerd hebben in het verleden dat zij alle tijd hebben om de hele dag te schrijven, modereren en reageren. Wellicht genieten zij een uitkering of verdienen ze veel geld met hun website. Maar schrijvers als ik -- en ik vermoed ook Duns en Clark -- moeten full-time werken om brood op de plank te krijgen. Veel tijd om hevige discussies in goede banen te leiden heb ik niet.

Bovendien biedt de voorpagina van HVV inderdaad een "bont gezelschap" van schrijvers, van libertariërs en rechtsconservatieven tot bezorgde burgers zonder ideologische veren en een enkele linkse bijdrage. Zelfs 9/11-samenzweringstheorieën zijn niet geschuwd op HVV (tot mijn eigen teleurstelling). Alle inzendingen, mits goedgeschreven en relevant, worden geplaatst. Het meest opvallende dat ik deze week tegenkwam op Frontaal Naakt was de in mijn ogen overgewaardeerde linksliberale blogger Willem de Zwijger, die de plank volslagen missloeg met een analyse over de wortels van het lage democratische gehalte van de Europese Unie.

Hoe dan ook, deze kritiek op rechtse weblogs leeft binnen linkse kringen en dient serieus te worden genomen. Voor een deel is ze ook terecht. Aangezien HVV een podium is waar het een ieder vrij staat om artikelen te publiceren, is ook de zogenaamde "onderbuik" nog wel eens prominent aanwezig. Dat is enerzijds jammer, maar ook een logisch gevolg van de monumentale verschuivingen die thans plaatsvinden in het medialandschap; doorsnee mensen, die decennialang zijn geïndoctrineerd door media die totaal waren losgezongen van de samenleving, zien op deze wijze eindelijk een beeld van de wereld in de media dat lijkt op het hunne. (Een andere weg is die van de censuur en IP-bans, een oude linkse reflex, die ook Breedveld graag hanteert.)

Bovendien heeft HVV een aantal schrijvers voortgebracht die geenszins zouden misstaan op de opiniepagina's van landelijke dagbladen. Sterker nog, enkelen van hen -- uit mijn hoofd: Lucas Hartong, Daniël T. Boom, Muriel Muyres en R. Hartman -- hebben de stap naar de oude media reeds gezet. Ik weet uit persoonlijke ervaring dat hun artikelen worden gelezen door mensen die daadwerkelijk een verschil kunnen maken voor Nederland. Niet slecht, voor een podium dat in de jaren negentig nog schitterde door afwezigheid.

Maar draven deze -- en andere -- schrijvers echt door in hun "antigedrag", zoals Smeets stelt? Vormen zij een "rechtse gedachtepolitie"? Smeets vervolgt in zijn stuk: "Het bashen van Islam, Links en Overheid is een doel op zich geworden, dat voorbij gaat aan elke realiteitszin of relativering. Je identiteit bouwen op de afbraak van anderen is een zwaktebod. Je maakt jezelf ideologisch afhankelijk van datgene wat je bestrijdt. Waar zouden deze arme zielen zijn zonder de islam en zonder de PvdA?" Breedveld voegt er in de lezersreacties nog diverse malen aan toe dat we allen slaafse volgers van Wilders zijn, die de Koran en hoofddoekjes willen verbieden. (Ikzelf en vele anderen op HVV hebben overigens nog nooit gepleit voor een Koranverbod.)

De werkelijke oorzaak van de problemen die Smeets opvoert, laat zich raden: "Ze gaan volledig voorbij aan de schuldvraag van Rechts. De ideologische motieven om grote groepen immigranten toe te laten vanaf halverwege vorige eeuw waren namelijk economisch van aard. Het waren RECHTSE motieven," aldus Smeets. "En daarmee schieten de blogs vaak op het huis dat ze zelf gebouwd hebben."

Frans Smeets bedient zich dus van dezelfde rammelende logica als André Krouwel: de maatschappelijke krachten die ten grondslag lagen aan de massa-immigratie in de jaren zestig en daarna, moeten doorgaan voor "rechts". Men kan zich oprecht afvragen wat er "rechts" is aan het feit dat een groot deel van de immigranten werd afgewimpeld met een royale uitkering na de oliecrisis van 1973 en de tien jaar van stagflatie die daarop volgde, of aan de gezinshereniging, die voornamelijk plaatshad onder Lubbers in de jaren tachtig. "Rechts" in Nederland was op zijn hoogst "liberaal".

Het liberalisme is in essentie een abstract maakbaarheidsgeloof, dat niet erg verschilt van het marxisme. Het is ontsproten aan de Verlichting en heeft uiteindelijk alle traditionele bases van gezag -- kerk, gezin en patriarchaat -- afgebroken. In de plaats daarvan kwamen individualisme, mensenrechten, universalisme, kosmopolitisme, multiculturalisme en een uiterst utilitaire benadering van de menselijke conditie. De houding van liberale partijen als de VVD en D66 ten aanzien van sociaal-culturele kwesties -- de juridische status van softdrugs is een goed voorbeeld -- zegt genoeg over hun zogenaamd "rechtse" aard.

Marxisme noch liberalisme biedt uiteindelijk een bevredigende beschrijving van de horizon van gewone mensen, die een prudent, verantwoordelijk bestaan doormaken, economisch hun bijdrage leveren, communiceren met mensen in één taal, willen genieten van een authentieke cultuur -- en dit alles met als fundament hun eigen gezin en eventueel het geloof. De moderne politieke wetenschap denkt vooral in abstracte termen: de arbeider, de kapitalist en de bourgeoisie. Zij vervullen allen hun rol in de moderne samenleving, die te perfectioneren is met de juiste prikkels; door staatsgestuurde allocatie van arbeid en kapitaal (marxisme), of door het onderwerpen van burgers aan het stramien van de vrije markt en een democratisch regime (liberalisme). Hiermee brengen zij de menselijke conditie terug naar een eenvoudig wetenschappelijk model, dat niet in staat is om de complexe krachten te omschrijven die mensen drijven: hun emoties, gevoel van rechtvaardigheid, gedachten over goed en kwaad en spirituele drijfveren.

Uiteraard is het liberalisme beter dan marxisme in staat om deze krachten vrij baan te geven, hetgeen het in de achttiende en negentiende eeuw ook heeft gedaan. Maar het liberalisme was altijd onverschillig ten aanzien van deze krachten; ze dienden te worden verdrongen naar achter de voordeur, om zo plaats te maken voor de economische en technologische vooruitgang die onverbiddelijk doordenderde. Het liberale model is in principe even goed toepasbaar op Turkije of Irak als op de Verenigde Staten en Nederland. Zolang de druk op deze landen om de moderniteit te omarmen maar aanhoudt, zo is de gedachte, dan komt het vanzelf wel goed in deze landen. Culturele eigenaardigheden spelen niet langer een rol.

Uiteindelijk kan de essentie van het debat over de islam in Nederland worden samengevat in de volgende vraag: is het mogelijk om bevolkingsgroepen te laten assimileren in Nederland met een culturele achtergrond die zó wezensvreemd is aan de liberale democratie als de islamitische? De marxisten menen dat het een kwestie van economische achterstelling is, die met financiële injecties kan worden doorbroken. De liberalen menen dat de nieuwkomers in het diepe moeten worden gegooid en juist verstoken dienen te blijven van sociale zekerheid.

Hoewel de tweede oplossing meer soelaas biedt, zijn beide uitermate beperkte benaderingen. Geen van beide ideologieën neemt het culturele aspect van de problematiek in acht. De negentiende-eeuwse Franse filosoof Alexis de Tocqueville dacht al dat de Amerikaanse samenleving in zijn tijd zo succesvol was vanwege haar samenstelling: degenen die een nieuw leven kwamen beginnen in de Verenigde Staten waren voornamelijk diep religieuze protestanten, die een uitstekende werkethiek en een afkeer van ongebreidelde staatsinmenging met zich meebrachten uit de Oude Wereld. De islam, zo dacht Tocqueville, is niet verenigbaar met de samenleving die hij aantrof op zijn reis door Amerika. Vermoedelijk heeft hij achteraf gelijk gekregen: terwijl het (post-)christelijke Westen enkel bestaat uit democratieën, is er in de hele islamitische wereld niet één te vinden. Islamitische landen hebben de democratie op zijn zachtst gezegd dus niet in hun armen gesloten.

Die observatie heeft tevens gevolgen voor Nederland, nu onze samenleving binnen een generatie bijna een miljoen moslims heeft moeten absorberen, allen afkomstig uit niet-democratische, illiberale oorden. Smeets' vervelende opmerking ten spijt dat de schrijvers van HVV zo'n beetje anti-álles zijn, vormen de drie zaken waartegen wij ageren en die hij opnoemt inderdaad de kern van de problemen: "Islam, Links en Overheid." Het is Links dat de afgelopen vijfentwintig jaar voorop heeft gelopen in de omarming van het multiculturalisme. Toen de sociaal-economische achterstand van immigranten schrijnende vormen aan ging nemen, was het inmenging van de Overheid die de pijn van deze mensen moest verzachten. Maar ondanks het immense circus aan subsidies, uitkeringen en culturele programma's, tot slot, is het probleem van de Islam in Nederland alleen maar groter geworden.

Wij zijn geen "multicultihaters" (een term van Brussen) omdat we Nederland willen terugbrengen naar een homogene natiestaat die enkel een thuis biedt aan mensen met blonde haren en blauwe ogen. Wij bekritiseren het multiculturalisme omdat het geen recht doet aan de menselijke conditie. "People define themselves by what they are not," schreef Huntington. Wie die waarheid geweld aandoet, schept automatisch ruimte voor de onderbuikgevoelens die hij zo eng vindt (en ziet zich al snel gedwongen reactionaire columns te gaan schrijven op het internet). De vrije samenleving kan niet functioneren zonder morele en culturele homogeniteit onder haar ingezetenen. De meerderheid van moslims kan niet omgaan met de vrijheid die Nederland hen biedt. En de meerderheid van Nederlanders accepteert niet langer dat deze mensen gebrekkig integreren en in economisch opzicht een netto last vormen voor de samenleving.

De linkse vrienden op Breedvelds en Brussens websites hebben alle recht om hun rechtse tegenhangers te beschimpen. Het zou echter prettig zijn wanneer ze andermans argumenten pareren met tegenargumenten, in plaats van zich te beperken tot het schetsen van lelijke karikaturen. Als ze bovendien mij willen onderbrengen onder hun eigen verknipte definitie van het begrip "rechts", kennen ze de schuld voor de problemen toe aan de verkeerde. Wellicht dient deze strategie een niet zo nobel doel: het gegoochel met politieke termen kan de verwarring stichten die nodig is om zichzelf van alle blaam te zuiveren.

Krouwel knoeit verder

2008-07-30T10:47:00.001-07:00

In navolging van artikelen van Duns en ondergetekende bij deze deel zoveel over André Krouwel.

Gisteren reeds "bij de buren", vandaag op de voorpagina van HVV: André Krouwel, politiek wetenschapper aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, zag gisteren een ingezonden stuk van zijn hand gepubliceerd in dagblad Trouw, waarin hij nogmaals bevestigt dat de "Linkse Kerk" niet bestaat. "In de eerste vijf maanden van 2008 was de berichtgeving zeker niet links georiënteerd," aldus Krouwel. "Rechtse thema’s, partijen en politici domineerden het nieuws."

Ik zal het voor de verandering kort houden dit keer.

Doelde Krouwel wellicht op de kritiekloze omarming van Geert Wilders door gratis krant DAG, die de resultaten van zijn eigen onderzoek in eerste instantie publiceerde? Laten we even een paar citaten bekijken uit de neutrale berichtgeving die deze krant te berde bracht ten tijde van de "crisis" over Fitna. Uit de mond van islamoloog Sjoerd van Koningsveld werd opgetekend: "Wilders strafrechtelijk vervolgen voor zijn film is de enige manier om in het buitenland duidelijk te maken dat Wilders zijn opvattingen niet die van de Nederlandse overheid zijn." Volgens een Deense islamoloog moest de Nederlandse regering doen "wat de Deense overheid niet deed, namelijk meteen afstand nemen van de cartoons." En volgens Tariq Ramadan was Wilders' doel enkel om "een woedende reactie te ontketenen en daarmee weer media-aandacht." Mede mogelijk gemaakt door DAG.

Of doelt Krouwel misschien op de gebalanceerde berichtgeving over de presidentsverkiezingen in de Verenigde Staten? Op Henk Kamp die voor de camera van EénVandaag de stemwijzer invult en uitkomt bij Hillary Clinton, maar zelf aangeeft een voorkeur te koesteren voor Barack Obama? (Wat zegt dit over Krouwels opmerking in zijn stuk van gisteren in Trouw dat rechtse partijen "in Nederland een structurele meerderheid" hebben? Het zegt iets over zijn arbitraire definitie van het begrip "rechts". Zijn gepoch met The Economist spreekt wat dit betreft boekdelen.)

Anders is toch zeker de berichtgeving van de NOS over de gruwelijke Amerikaanse folterpraktijken op Guantánamo Bay wel vervloekt rechts, laat staan haar kritische journalistiek ten aanzien van het beruchte Kamerdebat over het EU-referendum.

NRC Handelsblad kan toch zeker niet achterblijven, met opiniemakers als Jan Blokker, die in één column zesmaal (!) verwijst naar de kunstmatig blonde manen van Geert Wilders, alsof die haarkleur alleen al een indicatie is voor correcte politieke voorkeuren?

Of heeft Krouwel het misschien over EénVandaag? Dat zijn uitzending van 11 september 2007 geheel opdroeg aan de slachtoffers van 9/11 (met in de hoofdrollen Behnam Taebi van de Jonge Socialisten en William Rodriguez, die het "officiële verhaal" over de aanslagen in twijfel trekt)? Dat zich zo kritisch opstelt ten aanzien van Al Gore's gevecht tegen klimaatverandering (ook al zo'n "rechts thema")?

Tot slot zou het natuurlijk zomaar kunnen zijn dat Krouwel voornamelijk de schandalig pro-Israëlische propaganda van onze vaderlandse pers in gedachten had toen hij zijn artikel schreef.

André Krouwel is geen wetenschapper. Hij is een charlatan.

Die gastvrijheid geloof ik wel

2008-07-20T07:11:00.000-07:00

"Jij moet eens vaker in contact komen met minderheden in Nederland," is een advies cq. verwijt dat ik onlangs te horen kreeg. Misschien dat ik dan mijn gevaarlijke generalisaties met betrekking tot de immigratie- en integratieproblematiek zal herzien.

Het is een verwijt waartegen alle critici van immigratie in Nederland zich van tijd tot tijd moeten verweren: kritiek op de massa-immigratie van de laatste halve eeuw scheert automatisch een hele bevolkingsgroep over één kam en komt uiteindelijk voort uit een diepe maar irrationele angst voor het onbekende. En de welbekende slagroom op de taart: "Jouw soort generalisaties is gevaarlijk." Een tijd geleden sprak ik met iemand die -- na allereerst zijn verbazing over mijn wereldbeeld niet onder stoelen of banken te hebben gestoken -- mij op basis van bovengenoemde argumenten op het hart drukte dat ik me meer zou moeten openstellen voor sociaal contact met minderheden; eigenlijk zijn velen van hen bijzonder vriendelijk en gastvrij.

Daarna volgde een uiterst secure karaktermoord op mijn analytische methoden. Ik haal mijn wijsheid enkel en alleen uit boeken, rapporten en de media, luidde de kritiek van mijn gesprekspartner. Ik heb geen persoonlijke ervaringen met Turken en Marokkanen die hier leven (vertaling: niet met het beperkte aantal onder hen dat niet beantwoordt aan de stereotypen), dus kan ik ook niet oordelen over hun niveau van integratie in de Nederlandse samenleving. Kortom, een persoon die kritisch is over allochtone minderheden, moet wel tot zijn slotsom zijn gekomen op basis van misverstanden, foute vooronderstellingen en xenofobische smetvrees.

Een moreel superieure houding zou zijn om de nieuwsgierigheid naar het vreemde te laten spreken. Ga eens een heerlijke maaltijd genieten bij een Marokkaanse familie te Slotervaart -- het is ongetwijfeld mogelijk in het kader van één of andere gesubsidieerde campagne tijdens de Ramadan -- en keer daarna multicultureel herboren weer terug naar huis.

Het is multiculturalisme op zijn veiligst. Het behoeft geen uitleg dat de woorden "naar huis" in dit verband betekenen: naar het vierkamerappartement van drieëneenhalve ton in het etnisch homogene stadscentrum, danwel naar de twee-onder-één-kapper in de evenzeer monoculturele buitenwijk. De lusten komen op deze manier voor rekening van de elite, terwijl de lasten onevenredig worden afgewenteld op de stedelijke onder- en middenklassen, die worden geacht de allochtone afhankelijkheid van de Nederlandse staat mede te financieren maar tegelijkertijd hun woonomgeving hebben zien verloederen.

Allereerst heb ik meer dan genoeg ervaringen met niet-westerse allochtonen, heel vaak negatief maar soms zeker ook positief. Ik maakte laatst kennis met een jongeman die zich dermate welbespraakt en goedgekleed deed voorkomen, in accentloos Nederlands bovendien, dat hij mij compleet verraste toen hij me zijn Marokkaanse naam noemde. Die verbaasde reactie van mij zegt een hoop over de Marokkaanse immigranten alhier: hun standaardverschijning is kennelijk het tegenovergestelde van die van bovengenoemde jongeman. Op basis van zijn haar- en huidskleur had ik zijn afkomst -- achteraf bezien -- al wel kunnen raden. Hoe dan ook, mijn ontdekking was absoluut geen reden om het contact met hem te verbreken, integendeel. (Ik meld het alvast, mochten de criticasters hun oorlog alweer aanvangen.)

Veel belangrijker nog is dat degene die mijn onwelgevallige analyses afschreef als inferieure boekenwijsheid, zich zelf schuldig maakte aan een nog veel grotere analytische denkfout. Deze wordt ook wel het "'man die'-syndroom" genoemd: roken is helemaal niet ongezond, want ik kende een man die de ene sigaret met de andere aanstak en drieënnegentig jaar is geworden. Het equivalent van deze scheve logica voor dit verhaal luidt: "Marokkanen integreren wél in de samenleving, want ik ken een Marokkaan die mij zeer gastvrij bejegent en om de haverklap thuis uitnodigt." Omdat mensen geneigd zijn om hun eigen subjectieve waarnemingen eerder te vertrouwen dan droge analyses van een hoog abstractieniveau, gaan ze op deze manier vaak in de fout. Het 'man die'-syndroom is één van de grootste analytische valkuilen die in de menselijke natuur zit verweven.

Dat de subjectieve waarnemingen van multiculturalisten ook in dit geval geen recht doen aan de realiteit, is duidelijk. De feiten spreken voor zich en zijn bovendien keihard. Het CBS (PDF) brengt ze nauwkeurig in kaart. Het aandeel van niet-westerse allochtonen in de criminaliteit, de verzorgingsstaat, het lager onderwijs en tot slot de schooluitval steekt met kop en schouders uit boven dat van autochtonen. Het CBS signaleert weliswaar enige verbetering in deze situatie bij de tweede generatie, maar het torenhoge aantal maatschappelijke mislukkelingen legt een zware hypotheek op de acceptatie van minderheden door autochtonen. Bovendien verergeren hieruit voortvloeiende zaken als criminaliteit en radicalisering de problematiek aanzienlijk, aangezien ze vooral voor autochtonen veel overlast veroorzaken. Het is niet Geert Wilders die moslims een slechte naam bezorgt, maar de Marokkaanse straatterroristjes, imam Fawaz en Milli Görüs.

Het zoeken naar oorzaken voor de gebrekkige integratie van deze mensen is geen uiting van ordinair racisme, maar een volkomen legitieme reactie, ook al bevallen de antwoorden veel van de nieuwkomers geenszins. Als sociaal-economische malaise de enige oorzaak was voor de problemen, dan deden deze zich in gelijke mate voor bij de autochtone onderklassen in Nederland. Aangezien dat niet het geval is, moeten we de oorzaken elders zien te vinden.

Die oorzaken zijn cultureel. Onze eerste generatie immigranten is niet opgegroeid in een liberale democratie waarin vrijheid en individualisme centraal staan. Zij is opgegroeid in een tribale bergcultuur, die misschien niet in directe overeenstemming is met het islamitische geloof, maar op zijn minst deels daaraan is ontsproten. Eenmaal hier gekomen kreeg zij een warm onthaal van talloze autochtone Nederlanders, die onder de noemers 'culturele tolerantie' en 'anti-discriminatie' het wangedrag van een groot aantal van deze nieuwkomers bleven goedpraten. In één ding hebben de Harry de Winters van dit land helemaal gelijk: het probleem is niet alleen de islam. Hun eigen, volslagen pathetische cultureel marxisme heeft een evengroot aandeel.

In de negentiende eeuw trokken Nederlandse protestanten de loyaliteit van hun katholieke landgenoten bij tijd en wijle ernstig en publiekelijk in twijfel. De katholieke "ultramontanen" verklaarden zich in die tijd veeleer schatplichtig aan de opeenvolgende antidemocratische tirannen die huisden in het Vaticaan dan aan de Nederlandse liberale democratie. Deze houding resulteerde in grote ergernis bij de protestanten.

Laten wij op dezelfde wijze van de Nederlandse moslims eisen dat ze onvoorwaardelijk kiezen voor Nederland en niet voor middeleeuwse figuren waar ook ter wereld die in het woord van Allah en de daden van Zijn Profeet het laatste oordeel vinden. Laat hen gedwongen kiezen voor positief burgerschap in een vrij land en niet voor een crimineel schaduwbestaan in een parallelle samenleving. Om dit te bereiken moeten we de jongeman steunen wiens naam mij zo verraste, niet de intolerante anti-discriminatiecharlatans -- zowel allochtoon als autochtoon -- die bij elke uiting van islamkritiek in de media direct moord en brand schreeuwen.

Daar heb ik persoonlijk geen gastvrij onthaal bij deze mensen thuis voor nodig.

Links, rechts, progressief, conservatief

2008-07-05T00:34:00.000-07:00

Het zegt een hoop dat André Krouwel tracht de blits te maken met het feit dat hij The Economist leest -- naar eigen zeggen "niet bepaald verdacht van linkse sympathieën".

In zijn polemiek met HVV's one and only Duns laat André Krouwel, politiek wetenschapper aan de Vrije Universiteit, zien weinig inzicht te hebben in het politieke klimaat in ons eigen land en de Verenigde Staten. Met zijn analyse van de termen "links", "rechts", "progressief" en "conservatief" zorgt hij voor een hoop verwarring. Het ééndimensionale politieke spectrum met twee extremen voldoet namelijk niet aan het complexe beeld dat de politieke arena's van onze westerse samenlevingen bieden.

Krouwel schrijft hierover: "Ik gebruik inderdaad progressief-conservatief naast L/R. Je kunt de Amerikaanse invulling van de begrippen NIET zo maar in Nederland overplanten. Daar heet links bijvoorbeeld 'liberal'. Dergelijke begrippen hebben echt een andere betekenis."

Welnu, het Amerikaanse begrip "liberal" heeft een lange geschiedenis, waarin het is gedevalueerd naar een containerbegrip voor alle kwaden en kwalen in de maatschappij en met name de politiek waartegen Het Vrije Volk ageert. Samengevat komt het neer op excessieve overheidsbemoeienis en vrijheid zonder verantwoordelijkheid.

Maar oorspronkelijk was een liberal in de VS niet wezenlijk verschillend van een "liberaal" in Nederland: niet vijandig ten aanzien van de markt, maar tegelijkertijd sterk gelovend in maatschappelijke vooruitgang. Vanzelfsprekendheden moesten overboord kunnen worden gegooid, meenden zij, en een flinke dosis vrijheid, individualisme en secularisme konden de samenleving naar een hoger plan tillen. In Duns' woorden, "het idee dat er progressie mogelijk is vanuit [de Amerikaanse] samenleving" veronderstelt dat het volk kan worden verheven door het loslaten van tradities en vooruitgang op intellectueel, economisch, politiek en technologisch gebied. Het maakbaarheidsgeloof beperkt zich dus niet tot het marxisme. Dit is tevens het liberalisme dat The Economist huldigt.

Het Amerikaanse liberalisme heeft met de New Deal, de Great Society en met name tijdens de sociale revolutie van de jaren zestig een vrije val gemaakt. De studentenprotesten in die jaren vormden een radicale afkeer van de instituties die in de ogen van de jongeren het patriarchaat, de slavernij, de kloof tussen arm en rijk in de wereld en sexuele taboes hadden gefaciliteerd. De "onderdrukking" door staat en religie diende direct een halt te worden toegeroepen en ouderwetse mores dienden overboord te worden gegooid.

Het resultaat van deze revolutie was echter geen verheffing van het volk, maar een vrije val richting nihilisme, vrijheid zonder verantwoordelijkheden en de introductie van marxisme in academie en politiek. Het land dat altijd had geloofd in zijn grondwet, vaderlandsliefde en vrijheid, creëerde zijn eigen Femke Halsema's en Anja Meulenbelts, die zich welhaast verzopen in masochistische zelfhaat en hun wereld radicaal trachtten te herscheppen. Amerika kreeg een significante linkse vleugel -- "the New Left"--, die doordrong tot alle lagen van de bevolking.

Het veranderende politieke klimaat ontlokte als vanzelf een tegenreactie van conservatieven, die niet alleen in de toenemende overheidsinterventie in de nationale economie terecht een gevaar zagen, maar vooral ook in de culturele ommezwaai naar "vrijheid blijheid". Die legde zich vooral toe op het toeëigenen van rechten, niet van plichten. Sex, drugs and rock 'n roll, alle taboes moesten overboord. Abortus, éénoudergezinnen, adoptie door homostelletjes, prostitutie, drugsgebruik en euthanasie waren een kwestie van keuzes, die even legitiem waren als geheelonthouding en het stichten van een gezin. Niets mocht deze nieuw geaccepteerde levensstijlen nog langer in de weg staan, in de ogen van de New Left.

Deze ideeën hadden desastreuze gevolgen. Ze waren bedacht door elites, maar werden dankbaar overgenomen door de lagere klassen, waar ze een sociaal-culturele ramp veroorzaakten. Om een voorbeeld te noemen: tachtig procent van de pakweg vijftig miljoen Amerikanen die thans onder de zogenaamde "armoedegrens" bestaan, leeft in éénoudergezinnen. "Armoede" in de VS is vooral een cultureel, niet een economisch probleem: een gezin met twee minimuminkomens bevindt zich namelijk al boven de armoedegrens (en in de VS gaat het salaris meestal al na een paar maanden dienstverband omhoog). Toch blijven de liberals inzetten op sociaal-economische interventies om de armoede in de VS te bestrijden. "The more the plans fail, the more the planners plan," zoals Ronald Reagan het ooit treffend formuleerde.

Het begrip "rechts" heeft in de VS dus een andere betekenis dan enkel een streven naar inperking van overheidsinmenging in de economie. Men kan -- ook als rechtgeaard D66'er of VVD'er -- pleidooien houden vóór de vrije markt én voor legalisering van drugs en prostitutie. Dat is wat veel Democraten en ook libertariërs in de VS doen. Rechtse conservatieven menen echter dat de vrije samenleving niet kan functioneren zonder tradities, die moeten worden gecodeerd in religie en/of cultuur. Het traditionele gezin en een prudente levensstijl bieden de beste garanties voor succes in Amerika. Daar horen dus bepaalde (sexuele) taboes, zelfbeheersing en een strenge handhaving van de wet bij.

Deze analyse heeft gevolgen voor Krouwels weergave van het politieke klimaat in Nederland en de VS. Een politiek spectrum met twee assen in plaats van één benadert de realiteit heel wat beter dan het op één hoop gooien van de termen "rechts" en "conservatief". De horizontale as loopt dan van economisch links tot economisch rechts, terwijl de verticale as onder begint met cultureel conservatief en boven eindigt met cultureel progressief. Europese liberalen zoals die van de VVD en The Economist bevinden zich in een dergelijke grafiek op beide assen gematigd in de plus en dus ergens rechtsboven, terwijl Amerikaanse conservatieven zich ergens rechts onderin (zouden moeten) bevinden. Deze laatste stroming bevindt zich uiteraard ook in Nederland, al is ze hier marginaal.

Het is uiterst merkwaardig dat Krouwel het conservatisme in Nederland associeert met kreten als "tegen Fitna," "islam accepteren en respecteren" en "niet alles moet gezegd kunnen worden." Dit waren bij uitstek argumenten die linkse partijen en intellectuelen de afgelopen maanden te berde brachten in hun verzet tegen Geert Wilders en zijn Koranfilm. Het was onder anderen de conservatief Bart Jan Spruyt die zich fel uitsprak voor de vrijheid van meningsuiting en voor een kritische benadering van de intrede van de islam in Nederland. De linkse kerk toont zich daarentegen al een halve eeuw weinig tolerant jegens personen die het wagen haar ideologische dogma's te bekritiseren. Dat is precies waarom ze zo graag teruggrijpt naar misplaatste vergelijkingen met de Tweede Wereldoorlog.

En nu de linkse agenda van cultureel marxisme en relativisme volledig in duigen dreigt te vallen, heeft ze reeds een nieuw instrument in handen om haar ijzeren greep op de westerse samenlevingen verder te verstevigen: doembeelden van een allesverwoestende klimaatverandering, die op ons een moreel beroep doen om onze vrijheden op alle fronten in de uitverkoop te gooien. In Europa ziet het handjevol conservatieven en libertariërs met lede ogen aan hoe regeringsleiders in deze missie slagen. In de VS bieden conservatieven vooralsnog voldoende tegenwicht tegen deze totalitaire neigingen.

En die verdraaid rechtse Economist? Die huilt braaf -- net als alle Nederlandse kranten -- met de linkse wolven mee. André Krouwel kan dus terug naar de schoolbanken.

De inquisiteurs van Canada's mensenrechtencommissies

2008-06-20T23:10:00.000-07:00

Terwijl de vrijheid van meningsuiting in Nederland wordt uitgehold, heeft een belangrijke affaire in Canada op dit podium helaas nog amper aandacht gekregen.

De enige (zijdelingse) verwijzing naar Ezra Levant op Het Vrije Volk is van Hans Besseling, die eind april een artikel van Bruce Bawer integraal op de site plaatste. Maar de beslommeringen die deze Canadees heden ten dage aan zijn hoofd heeft, bieden tevens een aardige illustratie van de richting die ons eigen land inslaat. Ook Levant mag zich namelijk verantwoorden bij de autoriteiten voor zijn publicaties, omdat islamitische radicalen zich erdoor beledigd voelden.

De timing kan amper toeval zijn: ongeveer tegelijkertijd diende het Canadian Islamic Congress een klacht in bij drie Canadese mensenrechtencommissies tegen het magazine Maclean's, dat een uittreksel van Mark Steyns America Alone had gepubliceerd. De Ontario Human Rights Commission (OHRC) heeft inmiddels verklaard dat deze zaak buiten haar jurisdictie valt. De federale commissie en die van Alberta moeten zich nog uitspreken over de aanklacht.

Hoewel de OHRC zich formeel dus niet wenste te bemoeien met de zaak, was de hoofdcommissaris niet te beroerd om Maclean's van stevige repliek te voorzien: "Stereotyping hurts the people and groups targeted, their families and their communities, and ultimately, all of us. In the post-9/11 world, we have seen more and more negative portrayals of Muslims and the rise of Islamophobia. Like racial profiling and other types of discrimination, ascribing the behaviour of individuals to a group damages everyone in that group. We have always spoken out on such issues."

De zaak tegen Ezra Levant ging lopen in 2006, toen de de Edmonton Muslim Council en Syed Soharwardy van de Islamic Supreme Council of Canada gezamenlijk een klacht indienden bij de Alberta Human Rights and Citizenship Commission (AHRCC). Levants magazine, de Western Standard, had het aangedurfd de Deense Mohammedcartoons te publiceren. Hoewel het blad zelf inmiddels ter ziele is gegaan, mocht hij zich persoonlijk komen verantwoorden voor het AHRCC.

Soharwardy, een Saoedische imam, is overigens een radicale moslim die streeft naar sharia-wetgeving in Canada. Op de ochtend dat de gewraakte editie van de Western Standard verscheen, debatteerden hij en Levant in een talkshow op de Canadese radio over de vrijheid van meningsuiting. Direct na de uitzending liep Soharwardy naar de politie om aangifte te doen van "belediging". Een concept als het democratische politieke debat heeft deze man van huis uit niet meegekregen; de zweep van de autoriteiten is het enige middel dat hij kent om tegenstanders te overtuigen van zijn standpunt.

Levants advocaten eisten vooraf dat hij zijn verhoor door de AHRCC zou mogen filmen en de commissie stemde daarmee in. Wat volgde, was een indrukwekkende show waarin Levant zijn gesprekspartner volledig te kijk zette. Negen-nul voor het vrije woord. Niet geheel onverwacht verscheen de film in delen op YouTube. Zo wist Levant tot ver buiten de Canadese landsgrenzen de aandacht op zich te vestigen. Zijn YouTube-filmpjes verspreidden zich als een lopend vuurtje over het internet en hij verscheen zelfs in een aantal Amerikaanse talkshows.

Om er een schepje bovenop te doen, verklaarde Levant ook op zijn weblog de oorlog aan de talrijke Canadese mensenrechtencommissies. Hij trekt onder meer de procedures die zij volgen, alsmede hun autoriteit, publiekelijk in twijfel. Ook beklaagt hij zich erover dat de juridische kosten die de klagende partij maakt geheel worden vergoed, terwijl de beklaagde zijn verdediging uit eigen zak moet bekostigen. Saillant detail is verder dat de AHRCC in haar hele bestaansgeschiedenis nog niet één klacht ongegrond heeft verklaard. (Wellicht is dat het logische resultaat van voornoemde financiële discrepantie.)

Eén incident waarvan Levant melding maakt op zijn weblog spant echter de kroon. Het vond plaats in een eerdere zaak in weer een andere mensenrechtencommissie en heeft betrekking op Giacomo Vigna, één van de rechters van die commissie. Midden in een getuigenverhoor verklaarde deze Vigna plots het volgende: "Sorry. Mr. Chair, I don't have the flu but I don't feel in a serene state of mind to proceed with the file today. I don't feel very well. I feel dizzy, I feel anxiety, and I am not in a serene state of mind to proceed with this file today." U leest het goed: "not in a serene state of mind." Toen de verdediging zich beklaagde over deze merkwaardige gang van zaken, was Vigna's reactie: "I feel insulted by that comment."

Naar aanleiding van Levants hilarische commentaar over dit incident stuurde Vigna een brief waarin hij dreigde met een nieuwe aanklacht wegens laster. Daarmee plaatste hij zijn eigen kinderachtige gedrag vermoedelijk voor een langere periode in de schijnwerpers.

Inmiddels heeft één van de klagers, Soharwardy, zijn aanklacht tegen Levant ingetrokken, omdat hij van mening was dat de zaak "volledig uit de hand" is gelopen (uiteraard niet dankzij hemzelf, maar vanwege Levants publieke verzet). De klacht van de Edmonton Muslim Council blijft niettemin staan. Bovendien heeft ook een voormalig collega van rechter Vigna Levant aangeklaagd wegens laster. En Levant zelf heeft inmiddels aangegeven dat hij desnoods doorprocedeert tot aan het Canadese Hooggerechtshof.

Deze zaak gaat ons allen aan. Nu Gregorius Nekschot naar alle waarschijnlijkheid hetzelfde lot tegemoet gaat als Ezra Levant en het Openbaar Ministerie binnenkort besluit of het Geert Wilders gaat vervolgen, waagt ook in Nederland de staat zich op glad ijs. Het is maar te hopen dat een verstandige rechter deze (eventuele) aanklachten resoluut naar de prullenbak verwijst, maar eigenlijk is een strafzaak al een ruime stap te ver. De rechtspraak dient in dezen slechts de uiterste beteugeling van de staat binnen de vrije samenleving te vormen, niet een stuk gereedschap dat te pas en te onpas kan worden gehanteerd om burgers in het gareel te houden. Dit soort intimidatie noopt opiniemakers tot zelfcensuur, met funeste gevolgen voor de democratische rechtsorde, die niet kan functioneren zonder vrijheid van meningsuiting.

Afgezien van het feit dat geen mensenrechtenadvocaat of -commissie ooit opkomt voor mijn gekrenkte gevoelens iedere keer als imam Fawaz weer eens van zich doet spreken, kan men zich ernstig afvragen of de eisen van radicalen niet steeds verstrekkender zullen worden naarmate zij successen boeken in hun misbruik van het strafrecht in westerse landen. Een dergelijke ontwikkeling zal op haar beurt alleen maar méér onvrede scheppen onder de autochtone burgers. Ezra Levant verwoordde het treffend: "You know, it's not these cartoons that create hatred. It's radical muslims who blow things up, who torch my synagogue, who file nuisance suits. They're the ones who make people hate muslims. ... Because North Americans say: 'Yikes! If that's what Islam's about, I don't like it.'"

Laten we hopen dat mensen als Nekschot, Wilders, Steyn en Levant niet voorgoed de mond wordt gesnoerd.

Lang leve de atheïstische middelmaat!

2008-05-12T10:35:00.000-07:00

Ze gooit het kind met het badwater weg.

De reacties op mijn laatste stuk zijn -- een paar uitzonderingen daargelaten -- niet mals geweest. R. Hartman schreef in de comments op mijn weblog dat hij mijn stuk te lang vond "om geheel te lezen, en vooral ook te eenzijdig," terwijl H. Numan betoogde: "Je mist mijn punt helemaal: het allerbelangrijkste wapen om het mohammedanisme te bestrijden op vreedzame en democratische wijze is scheiding tussen kerk en staat."

Later schreef ene Kishon een uitstekende analyse op Het Vrije Volk en werd vervolgens eveneens gekapitteld door Hartman. In die reactie maakte Hartman terloops ook nog een opmerking over mijn stuk, dat hij typeerde als een "verdediging van Ben Kok," die "voorbij ging aan de essentie van het betoog van H. Numan." Ik kan het volkomen begrijpen dat Hartman geen tijd en zin heeft om mijn lange, taaie epistelen in het geheel te lezen, maar dat hij op basis van een oppervlakkige scan van mijn stuk een dergelijke conclusie trekt, is niet heel netjes.

Ook Numan bleef in een tweede stuk -- dat hij aan mij persoonlijk richtte -- maar hameren op het belang van secularisme, het enige punt waarop ik in mijn stuk nu juist géén kritiek had geleverd. Mijn artikel was geen verdediging van Ben Kok en ook geen aanklacht tegen de "essentie" van Numans reactie op Kok. Ik ergerde me enkel en alleen aan de manier waarop hij de grote monotheïstische religies op één hoop gooide en zonder pardon bij het grof vuil zette. Volgens mij is die houding namelijk typerend voor onze goddeloze, postmoderne samenleving, die niet vanzelfsprekend in alle opzichten een betere is dan die in de "donkere" perioden vóór de Verlichting.

Ik schreef in mijn vorige stuk twee dingen over het verschil tussen het jodendom en met name het christendom enerzijds en de islam anderzijds: 1) "Het probleem is niet religie, het probleem is de islam."; en 2) "De verschillen tussen beide tradities (of beter: syntheses van tradities) manifesteren zich in talloze aspecten van de wereldwijde actualiteit." Wat betreft de inhoudelijke verschillen tussen de islam en "onze" religies wil ik het voorlopig hierbij laten. Ik weet zelf prima wat ik lees in de Koran en in de Bijbel, en ik volg nauwgezet wat christenen en joden van hun leven maken en hoe moslims overal ter wereld zichzelf en anderen het leven zuur maken.

De reacties van de zelfbenoemde voorvechters van vrijheid spreken boekdelen over hun begrip van "beschaving" en haar oorsprong. Dat was precies de reden dat ik de pen ter hand nam voor zowel mijn vorige artikel als het huidige. Mijn stelling -- ik zeg het nogmaals -- is niet dat (sommige) religies bij de wet beschermd dienen te worden en het secularisme een kwaad is (integendeel), maar dat de heftige antireligieuze beschouwingen op Het Vrije Volk en elders het kind met het badwater weg gooien.

Hartman schrijft onder meer: "Het is een absolute misvatting dat we onze 'beschaving' aan de joods/christelijke cultuur te danken hebben. Zonder deze religies waren we al véél eerder beschaafd geweest, religie heeft een rem op de ontwikkeling van de wereld." Numan maakt ook al een dergelijke opmerking: "Ik houd erg veel van koralen van Bach. Bijzonder mooie muziek. Zou Bach zulke werken niet kunnen schrijven voor een seculiere opdrachtgever? Ik betwijfel het. (Denk eens aan G.F. Händel.)" En even later maakt hij het helemaal spannend: "In de jaren tachtig zag de toekomst er rooskleurig uit. We zouden vliegende auto's in het jaar 2000 hebben. Computers die het werk voor ons doen. En meer van dat fraais. Een gouden toekomst. Sorry, maar de realiteit is compleet anders. Na het jaar 2000 viert religieuze kortzichtigheid en intolerantie weer hoogtij."

Hartman en Numans begrip van "beschaving" is dus: ongekende welvaart, wetenschap die het leven immer gemakkelijker maakt voor de mens, gezondheidszorg die de dood steeds verder uitstelt, zo niet uitbant, vliegende auto's, almachtige computers en wat dies meer zij. Dit alles is uiteraard een lineair proces, dat zich inzette in de zeventiende eeuw en zich diende te bevrijden van het juk van religieuze dogma's en andere intolerante tradities. Maar niet te vroeg gejuicht: die laatste weten recentelijk weer wat terrein te winnen, waardoor we anno 2008 min of meer kunnen fluiten naar die vliegende automobielen.

Volgens mij ligt het allemaal wat genuanceerder. Zou Bach zijn muziek ook hebben kunnen schrijven voor een seculiere opdrachtgever? Vast wel, maar volgens mij zegt het feit dat we de laatste vijftig jaar zijn afgedaald naar Britney Spears en "50 Cents" iets over het verschil tussen de respectievelijke samenlevingen waarin deze componisten hun werken produceerden (voor zover men wat betreft de laatste twee over "componisten" kan spreken). Of wil Numan beweren dat het niet aan ons is om te oordelen over de vraag of Bach nu beter is of La Spears? Dat is een wel erg nihilistische gedachte.

Zet één uur de Nederlandse televisie aan en durf nog eens met droge ogen te beweren dat radicaal Verlichtingsdenken beschaving -- en niet een gebrek aan beschaving -- heeft geproduceerd. De Gouden Kooi, TMF en Temptation Island; het zijn prachtige voorbeelden van hoe onze cultuur verloedert en op die manier geleidelijk zijn aanspraak verliest om zichzelf superieur te verklaren aan de islam. Theodore Dalrymple, in mijn ogen één van de beste cultuurcritici van dit moment, schreef eens dat Shakespeare de apotheose vormt van de westerse cultuur. Daar sluit ik me, denk ik, wel bij aan. Of dient onze eigen Jan Wolkers dit prachtige compliment wellicht op zijn conto te krijgen?

Niet geheel onterecht kaart Hartman de rol aan die het onderwijs heeft gespeeld in de opkomst van het cultureel marxisme. "Het is tachtig jaar geleden al begonnen, maar in de jaren zestig van de vorige eeuw in een stroomversnelling gekomen," schrijf hij daarover. Hier maakt hij in mijn ogen een denkfout; het is al veel eerder begonnen. Het is de paradox van de Verlichting dat een filosofische beweging die streeft naar vrijheid en een afkeer van dogma(tisme), juist de basis heeft gelegd voor totalitaire ideeën. (Ik heb dat al vaker geschreven.)

De klassieken en ook de christelijke denkers eisten van hun lezers dat zij prudent en deugdzaam leefden en het beste uit zichzelf zouden halen, met een groot verantwoordelijkheidsgevoel ten aanzien van naasten en de grotere gemeenschap. De Verlichting leerde ons dat we van nature slecht waren en derhalve beter onze ondeugden konden kanaliseren dan te trachten een onbereikbaar doel na te streven. All men are created equal, en het ideaal van een vreedzame, welvarende samenleving waarin iedereen enkel en alleen kleinschalige ambities najoeg -- zoals brood op de plank en een dak boven het hoofd -- kreeg een hogere prioriteit dan individuele deugdzaamheid.

Het principe is prachtig en niemand kan ontkennen dat de westerse samenlevingen -- met name de Amerikaanse -- de laatste paarhonderd jaar een waar wonder hebben vertoond. Maar de boodschap van de Verlichting had ook een keerzijde: de creatie van een liberale samenleving was geen vanzelfsprekend proces. Langzaamaan volgden er radicalere oplossingen, die de democratisering van kennis en welvaart moesten bespoedigen. Het noemen van de naam Karl Marx in dit kader is -- zeker voor dit publiek -- eigenlijk overbodig. Maar Marx ging met zijn theorieën niet lijnrecht in tegen de Verlichting; hij was er een radicaal product van. De basis bestond al lang voordat hij geboren werd. Ook degene die ervan uitgaat dat de vestiging van een liberale democratie en vrije markt elke samenleving automatisch in een modern stramien kan duwen -- de haal-Turkije-bij-de-EU-lobby is daarvan een treffend voorbeeld --, maakt zich schuldig aan een collectivistisch maakbaarheidsgeloof.

Hartman citeert in de comments op mijn blog en ook in zijn reactie op Kishon een uitnodiging voor een lezing van Dr. Andrew Bernstein aan de Columbia University: "Conventionally, most people believe that morality can only be based in religious faith that in a world without God no principles of right and wrong could exist. Related to this, philosophers have long held that no objective, fact-based, rational code of values is possible. Regarding both points, this talk shows that the exact opposite is true. The purpose of morality is to guide human life on earth and religion is utterly incapable of it. Flourishing life requires a code of secularism, rationality, egoism and freedom."

Kortom, het "opbloeien van leven" -- geleid door moraliteit -- vereist Verlichting en het verwerpen van Openbaring. Het is jammer dat de enige testcase voor deze these het moderne Westen is, waarin de notie van Goed en Kwaad wordt beschouwd als achterhaald. De postmoderne nihilisten op onze universiteiten leren ons dat een dergelijk concept relatief is, of etnocentrisch, zo u wilt. We kunnen dus ook geen objectief oordeel vellen over mogelijk kwaad (zoals wellicht de islam) dat ons omringt.

Zoals met alle ideeën gebeurt, heeft ook déze gedachte haar weg gevonden naar de grote massa's in de westerse samenlevingen. Die gebruiken haar maar al te graag als legitimatie om zich te kunnen bezondigen aan laag gedrag, dat in andere tijden als moreel verwerpelijk zou zijn beschouwd. Prostitutiebezoek en drugsgebruik zijn inmiddels een persoonlijke keuze geworden, die wij niet mogen veroordelen. Evenzo is criminaliteit ook niet meer dan een begrijpelijke uitvlucht voor mensen die door de maatschappij in een hoek zijn gedreven. Wie zijn wij bovendien om de islam een slechte naam te bezorgen, aangezien alle culturen relatief zijn en wij derhalve geen oordeel kunnen vellen over anderen? En wie zijn wij, tot slot, om de gewelddadige radicalen te bestrijden die deze religie produceert? Is de één z'n terrorist niet de ander z'n vrijheidsstrijder? (Het is typisch dat uitgerekend de grote libertariër John Stuart Mill ervan uit ging dat dit soort slechte ideeën zouden worden verdrongen op de "marktplaats der ideeën," maar helaas postuum ongelijk heeft gekregen.)

Met andere woorden: de enige goddeloze samenleving in de geschiedenis van de mensheid beschouwt discussie over moraliteit als ouderwets gezever, enkel afkomstig van abjecte lieden die tevens de onderdrukkende krachten van het christendom, kapitalisme, imperialisme en slavernij verdedig(d)en. "Religie gaat uitsluitend over macht, en onderwerping. Toen, en nu," schrijft Hartman. Hij klinkt bijna als Marx zelve. Het is mijn inziens een product van hetzelfde nihilisme dat ook het cultureel marxisme heeft vormgegeven en waartegen Leo Strauss in de jaren vijftig van de vorige eeuw al ageerde: leg de lat maar lekker laag, lang leve de middelmaat en de ene levenswijze is geenszins beter dan de andere. Het is wat Allan Bloom "the closing of the American mind" noemde, en heeft een way of life gecreëerd die ons westerlingen belemmert totalitaire bedreigingen, van buitenaf én binnenin, van ons af te schudden.

Ik beschouw mezelf als tweehonderd procent secularistisch en wens Jahweh noch Allah noch welke God dan ook een voorkeursbehandeling te laten verkrijgen in onze vrije samenleving. Maar secularisme is niet synoniem aan de totale verbanning van God uit het openbare leven. Sterker, in onze strijd tegen islamitisch radicalisme komt onze christelijke traditie -- net als de klassieke -- uitstekend van pas.

Democraten, sluit uw geesten!

2008-05-04T09:29:00.000-07:00

Een artikel van "joods-christelijk pastor" Ben Kok op Het Vrije Volk heeft nogal wat stof doen opwaaien. H. Numan reageerde vilein, waarna Faith Freedom International Numans stuk oppikte op zijn site. Tot slot stuurde iemand de redactie enkele e-mails met een groot aantal intolerante verzen uit het Oude Testament. Een aardige kijk in de keuken van militant-atheïstisch rechts in Nederland.

H. Numan richt zijn pijlen voornamelijk op het gebrek aan secularisme in Nederland, dat er -- inderdaad -- mede voor verantwoordelijk is dat moslims in Nederland net als katholieken en protestanten met belastinggeld hun eigen scholen kunnen stichten. Zijn conclusie liegt er niet om: "Zolang christelijke idioten (voel u a.u.b. aangesproken) in Nederland de dienst uitmaken, zullen slimme mohammedaanse sjamanen net zo hard misbruik maken van de algemene middelen, en de wet ombuigen in hun eigen voordeel."

Eerder in zijn stuk maakt Numan al duidelijk dat hij niet wenst lastig gevallen te worden met "de vuile was en kinnesinne" van "keppeltjes, burka's en sjaballas," die hij zonder pardon op één hoop gooit. Hij vraagt zich af waarom de Tien Geboden niet verboden zijn, aangezien ze "vrijwel allemaal (op twee na) in strijd [zijn] met de grondwet." Bovenvermelde e-mailer gooit het over dezelfde boeg, met hele lappen ingeplakte tekst die duidelijk moeten maken dat het Oude Testament net als de Koran inhumane passages bevat. "Ik pleit ervoor de god van de joden met pek en veren te overgieten, en uit te lachen," is zijn conclusie.

Waar gaat alle opwinding over? Ben Kok pleit -- in naam van zijn geloofsovertuiging -- tegen de plannen van minister van justitie Ernst Hirsch Ballin om het beledigen van iemands levensovertuiging strafbaar te stellen. De islam is afgoderij en verdient geen bescherming, want er is maar één God en dat is JHWH, zo luidt Koks argument. Het reeds bestaande artikel 147 uit het Wetboek van Strafrecht, dat smadelijke godslastering verbiedt, is destijds uitsluitend in het leven geroepen uit respect voor de joodse God en volstaat daarom prima. "Reageer massaal naar politici met gezond geestelijk inzicht (welke zijn dat nog?) en laat uw stem horen, ook in de media," besluit Kok zijn betoog. Een poging om op democratische wijze zijn joodse geloof een bijzondere positie in Nederland te laten verkrijgen dus. Niets meer en niets minder.

Laat ik allereerst zeggen dat ik niet zozeer de neiging voel hier een verdediging op te moeten voeren ten behoeve van het artikel van Ben Kok. Ik ben niet joods en zelfs niet gelovig. Bovendien heb ik naar eigen mening genoeg geloofwaardigheid opgebouwd in de afgelopen paar jaar om niet aan de lezers van HVV te hoeven benadrukken dat ik tegen bevoorrechting ben van welke levensovertuiging dan ook.

"God is dood"

De klaarblijkelijke lichtgeraaktheid van een aantal lezers doet mij niettemin afvragen of ze hun parelen niet voor de zwijnen werpen. Zowel de e-mail als Numans artikel (dat FFI integraal heeft overgenomen op zijn site) ontaardt in het volledig afbranden van het jodendom en het Oude Testament. De kritiek loopt -- niet geheel verrassend -- aardig in de maat met het Harry-de-Winter-thema: "De islam is oké, want in de Tora staan ook verschrikkelijke dingen." Het enige verschil is dat deze schrijvers, antifundamentalistisch als ze (gelukkig) zijn, het stuk vóór de komma weglaten, zodat ze zich in ieder geval niet schuldig maken aan pertinent onlogisch redeneren, in tegenstelling tot De Winter.

Verder voldoet het plaatje exact aan de bewering van Nietzsche dat God in de westerse liberale democratieën zélf naar de eeuwige jachtvelden is geholpen. Het is religie in het algemeen, niet de islam in het bijzonder, die voor westerlingen onderdrukking en intolerantie belichaamt. De oplossing van beide criticasters laat zich dan ook raden: de totale verbanning van God uit het openbare leven, of hij nu joods, christelijk of islamitisch is.

Dit laatste vormt natuurlijk geen definitie van secularisme. Dat een dergelijke aanname niet klopt, bewijst Numan zelf, aangezien hij veronderstelt dat er in de Verenigde Staten, christelijk-conservatief land bij uitstek, meer secularisme bestaat dan in ontkerkelijkt Europa.

De liberale democratieën rusten in werkelijkheid in grote mate op de fundamenten van met name het christendom en de klassieke filosofen. Afgezien van het feit dat men zich kan afvragen waarom een set moreel-religieuze regels als de Tien Geboden, die nergens in het Westen wettelijk bindend is, in strijd zou zijn met de Nederlandse Grondwet, vinden sommige van deze regels nog immer hun neerslag in de vaderlandse wetboeken; moord en diefstal zijn nog altijd verboden. Bovendien gaf Christus zelf de eerste aanzet tot de scheiding van kerk en staat in de westerse landen: "Geeft den keizer wat des keizers is en Gode wat Gods is."

Verlichting

Het zou best kunnen zijn dat onze liberale democratieën sinds hun ontstaan langzaamaan topzwaar zijn geworden. Vanaf de Verlichting is er namelijk iets bijzonders gebeurd: de filosofie heeft zijn huis eerst stevig neergezet op de christelijke en klassieke fundamenten, om die laatsten vervolgens volledig in gruzelementen te slaan. Het resultaat van die actie vond zijn apotheose in de jaren zestig van de vorige eeuw en manifesteert zich in militant atheïsme, moreel relativisme en uiteindelijk nihilisme.

Terwijl de oude Grieken middels filosofie de menselijke natuur wilden cultiveren om de beste mens en de beste samenleving voort te brengen, ontstond ook in het christendom een uitgebreide deugdethiek, die verwachtte van mensen dat zij zelf een zo eerzaam mogelijk leven leidden en verantwoordelijkheidsgevoel koesterden ten opzichte van hun naasten. Thomas Hobbes en John Locke opteerden daarentegen voor het balanceren van ondeugden: egocentrisme en hebzucht zijn prima, zolang ze maar worden gekanaliseerd in het democratisch bestel en de vrije markt. Op die manier mocht de mens zijn lat aanzienlijk lager leggen, om zo de kans te vergroten dat hij zijn levensdoel bereikte.

Paradoxaal genoeg is het geenszins vanzelfsprekend dat de liberale democratie -- toch bij uitstek een product van de Verlichting -- deze cultuuromslag kan opvangen. De Verlichting heeft vooral de nadruk gelegd op gelijke rechten voor iedereen, terwijl plichten en verantwoordelijkheden progressief ondermijnd zijn. ("Integratie met behoud van de eigen identiteit," is een treffend voorbeeld van dit nieuwe ethos.) Het spreekt voor zich dat een dergelijk wereldbeeld niet erg bijdraagt aan actief en positief burgerschap.

Deze ontwikkeling heeft zich in de filosofie voornamelijk in de laatste honderdvijftig jaar voorgedaan en bij de grote massa vanaf de jaren zestig. In naam van de democratisering van kennis is het onderwijs zo breed toegankelijk geworden, dat de kwaliteit ervan volledig verwaterd is. Docenten en professoren die meer doen denken aan politiek activisten dan aan overdragers van wijsheid en kennis, vertellen ons dat het "etnocentrisch" is om te veronderstellen dat de westerse beschaving, van Plato en de Bijbel tot Shakespeare en Montesquieu, superieur is aan beschavingen om haar heen. Ze vertellen ons dat promiscuïteit een groot goed is, dat desondanks millennia lang is onderdrukt door christelijke barbaren. Ze leren ons dat de rijke elite de armen op grove wijze uitbuit -- zowel op lokaal als internationaal niveau -- en dat herverdeling van inkomen, positieve discriminatie en andere semitotalitaire maatregelen nodig zijn om dat tij te doen keren. Evenzo is criminaliteit ook niets meer dan een gevolg van armoede en heeft strenge handhaving dus geen enkele zin.

Denkers die deze beeldvorming weerspreken omdat zij vrezen voor de toekomst van de westerse samenlevingen, worden "reactionair" en zelfs "fascistisch" genoemd. Vooral verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog zijn in dit kader een welbekende dooddoener: Leo Strauss heeft vijfendertig jaar na zijn dood nog steeds de touwtjes in het Witte Huis stevig in handen, uiteraard met desastreuze gevolgen voor de gewone man.

Deze slechte ideeën zijn vandaag de dag zover doorgesijpeld naar de onderkant van de samenleving, dat: een kwart van de Nederlandse beroepsbevolking met een uitkering thuis zit (met de ergste vergrijzing nog voor de deur); steeds minder mensen voor steeds méér mensen financieel moeten opdraaien; die situatie tot grote maatschappelijke onvrede leidt; de criminaliteit de spuigaten uitloopt; een derde van alle huwelijken op de klippen loopt; in Groot-Brittannië veertig procent van alle baby's buitenechtelijk wordt verwekt; in de VS zeventig procent van alle zwarte kinderen in een éénoudergezin opgroeit; de postmoderne elite überhaupt geen kinderen meer krijgt; een significant gedeelte van de miljoen moslims in ons land zich vervreemd voelt of zelfs radicaliseert; deze mensen nooit burgerschap is bijgebracht; het idee van burgerschap nog altijd als "hypernationalistisch" wordt beschouwd; en dat, tot slot, als gevolg van al het wereldvreemde wanbeleid dat Den Haag de laatste veertig jaar heeft uitgespuugd, het land onbestuurbaar dreigt te worden en de sociale cohesie als sneeuw voor de zon verdwijnt.

In plaats van haar kerntaken op zich te nemen -- het bieden van veiligheid aan de burger en het bewaken van de integriteit van de landsgrenzen --, vergrijpt de overheid zich in toenemende mate aan onze belastingcenten om schijnoplossingen voor bovenstaande problemen te financieren. Gratis schoolboeken, uitkeringen, prachtwijken, het Elektronisch Kind Dossier en de slurptax: het zijn alle maatregelen van een overheid die niet inziet dat ze veeleer onderdeel van het probleem is dan van de oplossing. Zoals Ronald Reagan het ooit prachtig verwoordde: "The more the plans fail, the more the planners plan."

Iedereen met gezond verstand en een een tikkeltje (christelijk) verantwoordelijkheidsgevoel voelt aan dat criminaliteit een persoonlijke keuze is, net als het laten verpauperen van je woonwijk en het krijgen van kinderen (om die vervolgens niet op te voeden). Maar in een samenleving waarin voornamelijk rechten centraal staan en niet plichten, is een dergelijk onderbuikgevoel niet vanzelfsprekend meer. Ik zag op RTV Utrecht eens een portret over een jonge Marokkaan die deelnam aan een (uiteraard zwaar gesubsidieerd) project voor probleemjongeren. Hij mocht onder begeleiding wonen in een speciaal daarvoor ingericht appartementencomplex. De jongeman had zich al vanaf zijn tienerjaren beziggehouden met kleine criminaliteit en drugsgebruik, en ondanks zijn lage leeftijd al aanzienlijke periodes doorgebracht in detentie. Zijn reactie op dit alles: "Deze maatschappij maakt je kapot, weet je." Men vraagt zich af van wie hij deze wijze levensles heeft geleerd.

Het dringt de vraag op of contracten tussen mensen en uiteindelijk de wet voldoende zijn om de sociale cohesie in de liberale democratieën van het Westen te bewaren, wanneer "vrijheid blijheid" en "instant gratification" het devies zijn. "Gij zult niet echtbreken" is enkel één der Tien Geboden, geen onderdeel van de Nederlandse wet. Desondanks zijn de meesten het er over eens dat echtbreuk niet de schoonheidsprijs verdient. Datzelfde geldt voor "Gij zult geen valse getuigenis spreken tegen uw naaste" en "Gij zult niet begeren uws naasten [bezit]". Toch is het lang niet meer vanzelfsprekend dat huwelijken standhouden en wij onze naasten correct behandelen. Mensen in het Vrije Westen moeten nu eenmaal doen wat hun hart hun ingeeft, dus is het niet meer dan normaal dat een man zijn vrouw met twee kinderen laat stikken voor een exemplaar dat tien jaar jonger is. Evenzo zijn contracten niet meer dan een dode letter. Als de overeenkomst één van de partijen niet meer bevalt, scheuren we haar gewoon doormidden. (Denk aan voetballers die met hun volle verstand een vijfjarig contract bij een club tekenen en een half jaar later -- als het grote geld in het buitenland lonkt -- klagen over de hoge afkoopsom die de club verlangt.)

Het verwaarlozen van onze intellectuele fundamenten heeft geleid tot intellectuele en morele armoede, niet tot verrijking. Tocqueville meende dat een liberale democratie dit gebrek aan diepgang diende te corrigeren met nauwe bestudering van de grote boeken uit het verleden. Nietzsche vreesde dat een liberale samenleving zonder religie überhaupt niet zou kunnen functioneren. Strauss constateerde in zijn tijd al dat relativisme en nihilisme bij zijn collega's aan de Amerikaanse universiteiten gemeengoed waren geworden. Allan Bloom, tot slot, had de jaren zestig met lede ogen aangezien en betitelde de ontwikkelingen in de Amerikaanse samenleving niet als vooruitgang, maar als "the closing of the American mind."

Islam

Het militante atheïsme dat zich naar aanleiding van Ben Koks stuk op HVV manifesteerde, dreigt dan ook het kind met het badwater weg te gooien; het probleem is niet religie, het probleem is de islam. Tocqueville dacht al dat de Amerikaanse samenleving zo succesvol was omdat het veelal de uiterst vrome protestanten waren die de overstap hadden gemaakt van Europa naar de Nieuwe Wereld. Hij vermoedde tevens dat de democratie niet verenigbaar was met de islam, een opvatting die de critici van Kok wellicht zelf ook aanhangen. De islam kent een intellectuele traditie die zo totaal verschillend is van die in het Westen, dat het naïef is om te denken dat ze een "islamitische Verlichting" zou moeten doormaken en dat vervolgens alles koek en ei is.

Hoezeer sommige verzen in de Tora ons ook de haren ten berge doen rijzen, het Oude Testament staat in geen verhouding tot de Koran, waarin elke pagina vol staat met beschrijvingen van ongenadige straffen die de ongelovigen ten deel vallen in het Hiernamaals (zo niet in dit leven). Bovendien is het Oude Testament voor het overgrote deel een verzameling mythes die zijn geschreven in de verleden tijd, met betrekking tot specifieke personen, en geschreven door feilbare mensen. De Koran is een verzameling vreesaanjagende bevelen, geschreven in de gebiedende wijs, die het directe woord van Allah vormen. Tot slot zijn de scherpe kantjes uit het eerste gedeelte van de Bijbel behoorlijk afgestompt door de verzoenende taal in het Nieuwe Testament. Er is dus nogal een verschil, zowel inhoudelijk als qua status binnen de respectievelijke religies, tussen beide boeken.

De verschillen tussen beide tradities (of beter: syntheses van tradities) manifesteren zich in talloze aspecten van de wereldwijde actualiteit. Is het toeval dat de liberale democratieën uitgerekend in het Westen zijn ontstaan, of ontbreekt er nu eenmaal een aantal voorwaarden voor die regeringsvorm om te kunnen functioneren in de moslimwereld? Heeft de gewelddadige expansiedrang van de islam wellicht iets te maken met de Koran en de Hadith, die van voor tot achter volstaan met verzen over de strijd van Allah en Mohammed tegen ongelovigen? Waarom blazen joden zich nooit op temidden van Palestijnen in Oost-Jeruzalem? En waarom worden er jaarlijks meer boeken vertaald naar het Spaans dan de afgelopen duizend jaar naar het Arabisch?

Er is helemaal niets mis met enige skepsis ten aanzien van een religieus voorganger die zonder argumenten maar enkel vanuit zijn eigen onderbuik anderen probeert te overtuigen van de juistheid van zijn geloof. Het zou echter een grote fout zijn om te veronderstellen dat de drie grote monotheïstische godsdiensten onderling inwisselbaar zijn. De joods-christelijke traditie heeft ons mede onze beschaving geschonken. De islamitische traditie vooralsnog voornamelijk ellende.

De zelfverklaarde vijanden van Ben Kok kunnen dus beter hun pijlen ergens anders op richten.

"Fatwa-gate": anti-islamitische furie houdt aan

2008-03-16T01:59:00.000-07:00

Ook gisteren vielen er weer dodelijke slachtoffers tijdens massademonstraties in westerse hoofdsteden, de sussende woorden van verscheidene Arabische regeringsleiders ten spijt.

Tehran Times, 1 september 1996.

In Washington, Londen en Parijs zijn gisteravond opnieuw doden gevallen tijdens gewelddadige protesten tegen de inmiddels beruchte "Oorlogsverklaring aan de Amerikanen die het Land van de Twee Heilige Plaatsen Bezetten" van Osama bin Laden. Eén man verongelukte in Washington toen hij een beeltenis van de Profeet in brand wilde steken en daarbij zelf derdegraads brandwonden opliep. Hij overleed op weg naar het ziekenhuis. Drie anderen werden getroffen door verdwaalde kogels, die vermoedelijk de lucht in werden geschoten vanuit de razende menigtes.

Daarmee staat het totale dodental als gevolg van "Fatwa-gate" inmiddels op dertien. Eerder deze week werden al zeven mensen verdrukt tegen de hekken van de Saoedische ambassade in Washington, terwijl drie Afghanen omkwamen toen een onbekende twee handgranaten gooide op het moment dat zij hun ambassade in Londen verlieten.

"Alliantie van Zionisten en Kruisvaarders"
De onrust vormt een reactie op de genoemde fatwa, die Bin Laden vorige week uitvaardigde tegen Amerika en zijn bondgenoten. In de verklaring noemde hij het Amerikaans-Israëlische bondgenootschap een "alliantie van Zionisten en Kruisvaarders", die "moordpartijen" pleegt "tegen de moslims in elk deel van de wereld." "Met de hulp van Allah verdrijf ik de joden en de christenen van het Arabisch schiereiland," zo maakte Bin Laden duidelijk.

Voor de demonstranten is de maat hiermee vol. Ene Guy uit Parijs, die weigert zijn achternaam prijs te geven, laat optekenen: "Het Westen wordt altijd maar in verband gebracht met geweld, maar het is de moslimwereld die ons tot deze wanhoop drijft." Hij vervolgt: "Wij zijn het slachtoffer van de moordzuchtige regimes van Saddam Hoessein en de mullah's in Iran, terwijl Israël telkens weer rakettenregens en zelfmoordaanslagen te verduren krijgt. Ik keur elke vorm van geweld principieel af, maar het Westen heeft het recht zich te verdedigen tegen deze islamitische agressie en respectloze taal."

Het lot van de islamitische minderheden in West-Europa wordt met de dag ongewisser. De beschermde status die zij van oudsher genoten, in ruil voor het betalen van hoge belastingen en het afstand doen van hun land, dreigt te bezwijken onder de terreur van kleine groepen Verlichtingsfundamentalisten. "Dat hebben ze zelf uitgelokt," zegt Guy. "Iedereen weet dat die mensen marionetten zijn van de moorddadige Arabische regimes. Ze zijn er alleen maar op uit om tweedracht te zaaien onder het Franse volk."

"Meer respect"
De Amerikaanse president Bill Clinton houdt de Arabische wereld verantwoordelijk voor het aanhoudende geweld. "De Arabische leiders kunnen niet verwachten dat de bevolkingen van westerse landen zich gedeisd houden terwijl vanuit het Midden-Oosten de ene na de andere belediging aan het adres van onze samenlevingen wordt afgevuurd. Wij eisen van de Arabieren meer respect voor onze cultuur. Westerlingen afdoen als agressieve 'kruisvaarders' en 'imperialisten' draagt helemaal niets bij aan een open dialoog tussen beschavingen."

Clinton is voornemens om de kwestie aan te kaarten op de Inter-Culturele Conferentie (ICC) die volgende maand in Berlijn wordt gehouden. "Met het instellen van strafrechtelijke vervolging van Bin Laden zouden de Arabieren een goede eerste stap kunnen zetten," besluit hij. Suggesties in de Arabische media dat de Amerikaanse regering de demonstraties simpelweg in scène zou hebben gezet teneinde de internationale druk op de Arabische landen op te voeren, verwijst hij resoluut naar het rijk der fabelen: "Amerikanen zijn oprecht verontwaardigd over de grove beledigingen aan hun adres."

De Saoedische kroonprins Abdullah -- die de dagelijkse leiding over Saoedi-Arabië heeft overgenomen nadat zijn broer, koning Fahd, vorig jaar buitenspel werd gezet door een beroerte -- zegt alle commotie rondom de fatwa zeer te betreuren. Hij stak zijn afkeer van de opvattingen van Osama bin Laden niet onder stoelen of banken. "Wie zomaar dingen wil roepen over culturen in andere landen moet ook de gevolgen onder ogen komen," sprak Abdullah. "We hebben allemaal een verantwoordelijkheid om de betrekkingen met het christelijke Westen beschaafd te houden." Hij benadrukte met klem dat het Saoedische regime zich distantieert van Bin Ladens uitspraken: "De islam zoekt geen confrontatie met het Westen. De westerse oorlogen in het Midden-Oosten worden gevoerd door slechts een klein groepje landen. Er is voor ons geen enkele reden om een hele beschaving zomaar in de hoek te zetten."

Afghanistan, waar Bin Laden sinds kort verblijft, laat weten dat het gaat bekijken of vervolging van de Saoediër mogelijk is. "Maar het zal moeilijk zijn hem op te sporen in de bergen van Tora Bora," aldus een Afghaanse woordvoerder. "Hoe dan ook willen we de wereld duidelijk maken dat wij de polariserende opvattingen van de heer Laden niet delen. Als regering hebben we de verantwoordelijkheid om de buitenlandse belangen van Afghanistan en ook onze binnenlandse stabiliteit te bewaken."

Schrale troost
Yasser Arafat roept de joden in Israël -- die deze week eveneens hun voeten lieten spreken -- op tot kalmte. "Er zijn onder de Palestijnen individuen die de agenda van Bin Laden onderschrijven," geeft hij toe. "Dat zijn de mensen die niet willen onderkennen dat de wereld aan het veranderen is, en dat dit proces van globalisering onomkeerbaar is. Daarom geven zij de schuld aan de joden en de Amerikanen, of aan de regenten." Maar, zo vervolgt hij, "de wereld wordt steeds kleiner. Joodse migratie naar Palestina valt niet meer af te stoppen. Daarom wil ik de joden een genereuze handreiking doen."

Het is een schrale troost voor veel Israëli's. "Sinds het ontstaan van de islam zijn wij al slachtoffers van agressie door moslims," meent een voorbijganger in Jeruzalem. "De Al-Aqsa moskee hier staat nota bene op de ruïnes van de joodse tempel, maar toch houden de Palestijnen angstvallig vast aan hun claim op ons Beloofde Land, en houdt hun geweld onverminderd aan." De grote steun onder de Palestijnen voor Hezbollah en Hamas ziet hij als teken dat zij Osama bin Laden allerminst afwijzen. "Daarom zullen wij niet rusten voordat de laatste Arabier uit ons land verdreven is."

Aan de westerse en Israëlische gezichten af te lezen kan het nog lang duren voordat de betrekkingen tussen de islam en het Westen weer in rustiger vaarwater belanden. En dat geeft Osama bin Laden te denken.

Historie en idealen

2008-02-09T07:55:00.000-08:00

De Nederlandse identiteit mag dan geen strak omlijnd gegeven zijn, er is genoeg dat ons bindt. En dat moeten wij ook uitdragen naar nieuwkomers in dit land.

Een hoogst interessante polemiek voltrok zich de afgelopen weken op de pagina's van Opinio. In de eerste editie van het blad in deze jaargang beklaagden historici Hans Wansink en Willem Velema zich erover dat "de meeste historici er amper trek in lijken te hebben om hun vakkennis enthousiast in de strijd te werpen."

"Dat was vroeger wel anders," betoogden ze. "De grote kanonnen van de twintigste-eeuwse geschiedschrijving -- Johan Huizinga, Pieter Geyl en het echtpaar Jan en Annie Romein -- zagen er, ondanks hun zeer uiteenlopende politieke en wetenschappelijke opvattingen, geen van allen een probleem in om hun lezers glashelder uit de doeken te doen wat de historische bronnen waren van de Nederlandse 'nationale identiteit'. ... Daarmee hoef je bij de huidige generatie historici niet aan te komen. Verreweg de meesten van hen willen de vaderlandse geschiedenis tegen elke prijs uit de buurt houden van eenentwintigste-eeuwse nation building of zelfs maar de zoektocht naar de nationale identiteit."

Sinds de publicatie van Wansink en Velema's uitgebreide artikel wordt het nieuwe opinieblad wekelijks gevuld met uitgebreide replieken, positief dan wel negatief. Jos de Beus reageerde instemmend: "Het is heel makkelijk voor universitaire historici om zich beledigd te voelen door de kritiek van Velema en Wansink en om hun verzoek af te slaan alsof het om neoconservatief vergif gaat. Maar daarmee bewijzen ze mij als burger en liefhebber van historische politicologie een slechte dienst."

H.W. von der Dunk noemde -- een week later -- hun beschrijving van het ontstaan van de Nederlandse eenheidsstaat echter "Heel mooi en keurig allemaal, zij het dat hun weergave van dat proces nogal rechtlijnig is. Tussen de beginselen en de werkelijkheid bleef nog wel enig verschil, van daadwerkelijke gelijkheid was geen sprake en de hele gang van zaken was ook iets minder zo'n uitzonderlijk Nederlandse doorbraak -- de meest cruciale vernieuwingen kwamen pas onder Franse invloed of druk tot stand." Hij vervolgde: "Het woordje 'trots' met betrekking tot collectiviteiten, tot naties, is een bedenkelijk woord geworden. Met dat woord naderen we het punt waar het hellende vlak begint van chauvinisme, intolerantie en uitsluiting van anderen." Deze "groeiende gerichtheid naar binnen" bedreigt onder meer "de historische belangstelling voor Europa," aldus Von der Dunk, en het moge duidelijk zijn dat een dergelijke houding Wansink en Velema geen goed doet: "het predicaat 'verlicht' valt slecht te rijmen met gordijnen voor de ramen."

Dat de geschiedschrijving nooit in dienst mag staan van een politieke agenda lijdt geen twijfel. Het stuk in Opinio laat weinig misverstanden bestaan over het doel van zijn auteurs; de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid, prinses Máxima en minister Ella Vogelaar krijgen van onder uit de zak in reactie op hun recente multiculturele uitspattingen. Bovendien is Von der Dunks kritiek dat het denken van Wansink en Velema ééndimensionale trekjes vertoont, niet geheel onterecht.

Toch zijn er wel degelijk tekenen van een zekere zelfkastijding waar te nemen in de vaderlandse geschiedschrijving. Eén citaat in Wansink en Velema's stuk -- van Jan Ramakers, verbonden aan de Radboud Universiteit te Nijmegen -- spreekt wat dit betreft boekdelen: "Met welk recht spreken wij een moreel oordeel uit over de Taliban in Afghanistan, die boeddhistisch cultureel erfgoed opblazen, als wij bereid zouden zijn onze eigen culturele pluriformiteit te offeren op het altaar van de gedwongen assimilatie?" Iemand die een dergelijke vergelijking te berde brengt, heeft natuurlijk alle zicht op goed en kwaad verloren. Getuige de vele krantencommentaren, internetfora, discussieprogramma's op de televisie en het overheidsgesanctioneerde multiculturalisme in Nederland, staat Ramakers allesbehalve alleen in zijn opvattingen. Etnocentrisme en nationalisme zijn nog altijd verboten in onze samenleving.

Zelfs Paul Scheffers Het Land van Aankomst, een uiterst boeiend en zorgvuldig gedocumenteerd boek, roept bij de kritische lezer een aantal prangende vragen op, zeker met betrekking tot Scheffers zoektocht naar de vorming van burgerschap. De PvdA-coryfee roept nadrukkelijk op tot meer aandacht voor de duistere kanten van ons verleden, met name voor de slavernij en de geringe weerstand tegen de jodenvervolging tijdens de Duitse bezetting. "Het gaat bij de afdaling in het verleden om zelfonderzoek, niet om zelfverheerlijking," schrijft hij. "Het gaat om de kennis van de hoogte- en dieptepunten van de nationale geschiedenis en alle middelmatigheid die daartussen ligt."

Dit devies is weinig bevredigend. Wie zich op internet eens mengt in een discussie over bijvoorbeeld het Israëlisch-Arabische conflict, wordt om de haverklap om de oren geslagen met dieptepunten uit ons nationale verleden, niet in de laatste plaats door islamitische immigranten die hun palestinisme niet onder stoelen of banken steken. (Hierover heb ik al eens een verhelderend stuk geschreven.) Koloniale uitbuiting van de continenten buiten Europa, en vervolgens de verdrijving van joden naar Palestina, hebben de moslimwereld in een vernederende positie geduwd waaruit zij nimmer kan ontsnappen, zo is de gedachte. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat dit wereldbeeld onder moslims in Nederland mede tot stand is gekomen dankzij de geschiedenisboeken op de middelbare school. En anders ontlenen zij hun radicale opvattingen wel aan de oppervlakkige publieke opinie in het algemeen, die elke straussiaanse verwijzing naar etnocentrisme bij voorbaat als verdacht beschouwt.

Wat veeleer ontbreekt in de geschiedschrijving -- maar zeker in het geschiedenisonderwijs -- is het vermogen om de duistere bladzijden in ons verleden in een historische context te plaatsen. Negatieve hoofdstukken van de Nederlandse geschiedenis gaan uiteraard hand in hand met een groot aantal positieve. En hoe men het ook wendt of keert, het kolonialisme en de slavernij waren neveneffecten van even ongekende als wonderbaarlijke economische en politieke ontwikkelingen op het Europese continent, neveneffecten die ons uiteindelijk confronteerden met dusdanige gewetensbezwaren dat we deze praktijken zelf tot een einde hebben gebracht. Welke beschaving naast de westerse heeft ooit haar eigen hegemonie aan banden gelegd ten faveure van idealen die ze nota bene zelf heeft geproduceerd? De islamitische Multatuli die een historische aanklacht formuleert tegen de wreedheden begaan in naam van zijn "beschaving", moet nog geboren worden.

De dreiging van "chauvinisme, intolerantie en uitsluiting van anderen" die Von der Dunk meent waar te nemen ten spijt, er bestaan wel degelijk kenmerken van onze nationale identiteit -- en van de westerse identiteit in bredere zin -- die de moeite van het omschrijven meer dan waard zijn. Niet alleen hebben de liberale democratieën een economische en technologische vooruitgang doorgemaakt die geen precedenten kent in de geschiedenis van de mensheid, ook hebben zij een politiek systeem ontwikkeld dat de verschillende klassen in de oude maatschappijen heeft omgesmolten tot samenlevingen waarin enkel individuele merites, niet langer afkomst, statusbepalend zijn.

Hoe ambivalent het beeld van de Nederlandse geschiedenis ook moge zijn, dit is de onbetwiste uitkomst. In ieder geval een protestantse werkethiek en sterke handelsgeest liggen aan die uitkomst ten grondslag. Nederland heeft zich, als handelsnatie bij uitstek, altijd sterk gemaakt voor internationale vrijhandel, en oorlogen als bedreiging gezien voor zijn economische belangen. Dat het Nederlandse streven naar neutraliteit nog wel eens werd opgeofferd teneinde met militaire middelen afzetgebieden te creëren, moet hierbij niet worden vergeten, en minder fraaie episoden als het kolonialisme, de slavernij en de jodenvervolging evenmin; we mogen de geschiedenis niet herschrijven ten faveure van abstracte idealen.

Niettemin zijn deze idealen vandaag de dag wél de factoren die een beslissend verschil maken tussen het Westen en de rest van de wereld. Is het toeval dat wij rijk zijn en anderen niet? Waarom is de publieke onvrede zo groot in juist die delen van de wereld waar de politieke vrijheid afwezig is, niet in de laatste plaats in de moslimwereld? En hoe kan het dat een economische immigrant die in zijn land van herkomst wellicht gedoemd was om tot zijn dood schoenen te blijven poetsen voor armzalige fooien, zich in het land van aankomst kan opwerken tot staatssecretaris? Kolonialisme, slavernij en economische uitbuiting bieden geen bevredigende verklaringen voor het ontstaan van de economische en politieke scheefgroei in de wereld; ze is voor het grootste deel te danken aan superieure ideeën.

Maar hoe cliché het ook klinkt, onze successen zijn niet vanzelfsprekend van eeuwige duur. De geschiedenis is in het Westen tot een voorlopig einde gekomen, zoals Francis Fukuyama in zijn beroemde boek The End of History and the Last Man stelt. De democratisering van de wereld is echter geen lineair proces dat zich als een olievlek verspreidt. Integendeel, ook binnen het Westen kan de geschiedenis weer op gang worden gebracht, en wel door: a) uitheemse krachten, die niets zien in individualisme en vrijheid, en hun illiberale overtuigingen met liefde aan ons opdringen; en b) de verkwanseling van onze eigen filosofische wortels als gevolg van de introductie van slechte ideeën.

Uiteindelijk zijn het marxisme en nationaal-socialisme beide van Europese makelij, en ondanks de traumatische ervaringen die Europa heeft ondergaan in de twintigste eeuw, blijkt het deze ideologieën maar moeizaam van zich af te kunnen schudden. Enerzijds hebben we ons op dusdanig radicale wijze gedistantieerd van het hypernationalisme dat Nazi-Duitsland in zijn greep hield, dat we zijn verzand in een verstikkend politiek-correct nihilisme. Anderzijds is de voedingsbodem voor deze totalitaire ideologieën nooit helemaal verdwenen; in de veronderstelling dat het nationaal-socialisme "extreem-rechts" was, besmeurden wij het socialisme na 1945 nooit met de pek en veren die het -- net als de nazi's -- verdiende. Het wantrouwen jegens de vrije markt was sinds de ervaringen in het Interbellum te groot om de staat weer te verdringen uit het economische leven in Europa. En tot slot leidde de politiek-correcte consensus tot een dusdanig grote intolerantie, dat van vrijheid van meningsuiting amper sprake meer was. Het is wat Jonah Goldberg "liberal fascism" noemt.

Politieke en economische vrijheid hebben ons land groot gemaakt, maar strijden sinds mensenheugenis met dit "liberaal fascisme" (helaas een onbevredigende vertaling) om invloed in het publieke domein. Helaas heeft de laatste vooral sinds de jaren zestig stevig aan invloed gewonnen. Het multiculturalisme werd verheven tot officieel beleid, het culturele masochisme vierde hoogtij, en de democratie werd verzoend met een socialistische planeconomie. De resultaten van dit alles zijn bekend, maar velen weten de ontwikkelingen van de laatste decennia nauwelijks op waarde te schatten. Het dogmatisme en de gevestigde belangen zijn groot; de soixante-huitards zijn de politieke en intellectuele leiders van vandaag de dag, en het besef dat zij Nederland niet bepaald een dienst hebben bewezen, dringt maar langzaam tot ons door. We zijn inderdaad een "verwarde natie," om met Hendrik Jan Schoo's term te spreken.

Zo kan het gebeuren dat minister van Financiën en vice-premiér Wouter Bos zich er onlangs over beklaagde dat populistische politici ter linker- en rechterzijde van het politieke spectrum de angst voor globalisering aanwakkeren en zo de burger "bedonderen". "Ze vergeten waar en hoe we al eeuwen ons geld verdienen, namelijk met internationale handel," sprak Bos. "[Op de politieke flanken] wordt gezegd: het komt allemaal door het grootkapitaal, of door de islam, of het ligt aan de regenten." Je moet maar durven, als aanvoerder van een partij die sinds 1945 de primaire drijfveer is geweest voor de staatsbescherming van nationale industrieën -- en daarmee de globalisering actief tegenwerkte.

Vermoedelijk is Bos erop uit om verwarring te stichten in het rechtse kamp, maar ook Paul Scheffer schrijft dat de marktliberalen de daad niet bij het woord voegen wanneer het aankomt op de immigratie die de globalisering met zich meebrengt. Deze opvatting is gebaseerd op een visie van globalisering die alle grenzen doet vervagen en de wereld transformeert tot een cultureel en economisch vervlochten eenheidsworst. Zo onvermijdelijk is die ontwikkeling echter niet. De Nederlandse staat heeft natuurlijk de taak om de integriteit van haar grenzen te bewaken, en om haar burgers veiligheid te verschaffen. Met de dreiging van islamitisch extremisme voor de deur -- en zelfs in eigen huis -- is het des te dringender dat het besef dat een liberale samenleving niet kan gedijen zonder sociale cohesie, eindelijk gaat doordringen tot de elites.

Ik heb het al vaker geschreven: immigranten proeven onze zelftwijfel. Zolang wij hen niet voorhouden waarvoor wij staan, zullen zij niet in staat zijn goed te integreren. Het cultureel marxisme vindt een vruchtbare voedingsbodem in diegenen die menen het slachtoffer te zijn van onderdrukking en racisme. Het is niet voor niets dat het immigratieland bij uitstek, de Verenigde Staten, een idee vertegenwoordigt, namelijk vrijheid en een gezonde skepsis ten aanzien van de overheid. Immigranten kunnen zich aan dit idee spiegelen, en worden gedwongen op eigen kracht hun hoofd boven water te houden. Hoewel ons land niet zozeer het product is van een dergelijk idee, zijn onze idealen in beginsel gelijk aan de Amerikaanse.

We moeten de immigranten leren dat bij rechten ook plichten horen, schrijft Scheffer in zijn boek. Maar hoe kunnen we dat volhouden, wanneer ook miljoenen autochtone Nederlanders een afhankelijkheid van de staat hebben ontwikkeld die alle individuele verantwoordelijkheid bij de burger wegneemt? Zoals gezegd heeft het "liberaal fascisme" zijn werk prima gedaan. Het is aan de historici om het scheve beeld van Nederland dat intellectuelen sinds de jaren zestig schetsen recht te zetten. Zij dienen het kwaad dat totalitaire ideologieën hebben voortgebracht zorgvuldig te documenteren, en de zegeningen van vrijheid op te sommen. En vervolgens is het aan de politici om naar deze wijsheid te handelen, door de wortels die ons allen binden aan de Nederlandse samenleving weer in ere te herstellen.

Wellicht dat een samenleving met zelfvertrouwen tevens het vertrouwen van haar nieuwkomers kan winnen. Daartoe hoeven de geschiedschrijvers de geschiedenis niet te herschrijven, maar alleen de feiten weer te geven. Want over het geheel genomen is de historische balans van Nederland en het Westen heel wat positiever dan die van de barbarij die ons omringt.

Vrede, geen wapenstilstand

2008-01-18T14:10:00.000-08:00

"Polarisatie", "haatzaaierij" en "islamofobie": deze termen vormen niets anders dan een retorische truc om het debat uit de weg te gaan en toch de agenda te bepalen.

De film over de Koran die debuterend regisseur Geert Wilders binnenkort in première laat gaan lijkt te ontaarden in een cultus die die van The Blair Witch Project verregaand overstijgt. Hoe is het toch mogelijk dat het hele land in rep en roer is over een amateuristische YouTube-rolprent van tien minuten, die waarschijnlijk zeven "hits" in een half jaar zou hebben gekregen als ik hem had gemaakt, en niet de controversiële PVV-voorman?

Het moet mij allereerst van het hart: ik vind Wilders een weinig inhoudelijke, oppervlakkige politicus die middels een steevaste exercitie in incidentenpolitiek het beeld van hemzelf als een Calimero tegen de grote boze gevestigde orde weet te versterken. Hij is geen groot redenaar en ook geen intellectueel. Op de website van de PVV zijn uitgebreide manifesten te vinden van de hand van Bart Jan Spruyt (die later in onmin de partij verliet), maar van al die diepgaande beschouwingen over de politiek in een vrije samenleving zien we heden ten dage weinig meer terug.

Nee, deze man is geen fascist, en voor een herhaling van '40-'45 ben ik dan ook niet bang. Maar hij kan desondanks nog niet in de schaduw staan van wijlen Pim Fortuyn, die veel welbespraakter en gefundeerder zijn standpunten uit de doeken deed, alsmede zich veel nadrukkelijker bereid toonde tot politieke compromissen. Ik ben, om het enigszins bot uit te drukken, niet van plan om mijn stem te verlenen aan een partij die straks met vijfentwintig zetels langs de zijlijn staat omdat de formatiebesprekingen op niets uit bleven lopen.

Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat de evenmin politiek begaafde tegenstanders van Wilders in regering en Tweede Kamer maar niet lijken te leren van hun fouten tijdens de periode-Fortuyn. In deze tijden van politieke onrust blijven zij maar op de bres springen voor de maatschappelijke vrede, die echter nooit eeuwig bewaard kan blijven met de problemen die onderhuids broeien. Zolang zij blijven trachten het deksel op de pan te houden, zijn ze zelf meer dan wie dan ook schuldig aan de vermeende polarisatie, islamofobie en haatzaaierij die ontstaat in het gat op rechts.

Ik had graag ooit een interview gezien van langer dan twintig seconden waarin Wilders rustig aan het publiek uitlegt waarom hij zijn opmerking dat de Koran een fascistisch boek is -- die niet geheel uit de lucht is gegrepen -- maakte (en eigenlijk ook waarom het inderdaad "knettergek" is om van een "joods-christelijk-islamitische traditie" te spreken). Ik vrees dat ik ook wat betreft zijn binnenkort te verschijnen film van een koude kermis zal thuiskomen; Wilders zal de inhoud vermoedelijk ondergeschikt maken aan het beoogde politieke gewin, te behalen uit de felle reacties van zijn tegenstanders.

Maar ondanks het feit dat geen mens iets weet over de daadwerkelijke inhoud, zijn de reacties in politiek en media niet mis, en deze zeggen iets over hoe het is gesteld met de vrijheid van meningsuiting in Nederland. Wanneer we de talloze officiële crisisscenario's naar aanleiding van de rolprent buiten beschouwing laten -- het is nu eenmaal de taak van de overheid om bedreigingen voor de nationale veiligheid serieus te nemen -- blijft alsnog een groot aantal ferme uitspraken in de media overeind staan.

Premiér Jan-Peter Balkenende verklaarde vrijdag in EénVandaag: "Als premier moet ik staan voor de vrijheden in dit land. Maar ik heb ook te maken met verdraagzaamheid, tolerantie en verantwoordelijkheid. Het is aan Wilders om te kijken wat hij daarmee doet." De Volkskrant voegde daaraan in zijn eigen bewoordingen toe: "Een film op voorhand verbieden, kan niet." Dat moest er inderdaad nog eens bijkomen. De krant schrijft verder: "Tijdens zijn wekelijkse persconferentie na afloop van de ministerraad waarschuwde hij dat in de discussie over de Koranfilm van Geert Wilders geen levensovertuigingen en bevolkingsgroepen nodeloos mogen worden gekwetst. 'Daartegen zullen wij ons als kabinet altijd verzetten', zei Balkenende vrijdag na afloop van de ministerraad."

Eerder verklaarde minister van Justitie Ernst Hirsch Ballin reeds, in de woorden van de Volkskrant, "dat het Wilders vrij staat om zijn mening te uiten, maar dat mensen ook een verantwoordelijkheid hebben voor de samenleving in het geheel. 'Bedenk wel wat de repercussies kunnen zijn', zo heeft hij het Kamerlid voorgehouden." Het misplaatste voorbehoud, tegenwoordig immer aanwezig bij referenties aan de vrijheid van meningsuiting, heeft ook in het kabinet-Balkenende-IV een trouwe bondgenoot gevonden.

Dit soort uitspraken krijgt een warm onthaal in de publieke opinie. De Leidse islamoloog Pieter Sjoerd van Koningsveld verklaarde woensdag jongstleden in de gratis krant DAG: "Wilders strafrechtelijk vervolgen voor zijn film is de enige manier om in het buitenland duidelijk te maken dat Wilders zijn opvattingen niet die van de Nederlandse overheid zijn." Het valt niet te hopen dat deze opmerking op zijn beurt weer navolging gaat krijgen in de politieke besluitvorming in Den Haag.

"De vergelijking van de Koran met Mein Kampf is een extreme belediging," aldus wolf in schaapskleren Tariq Ramadan in hetzelfde artikel. Men vraagt zich af waarom het betreffende werk van Adolf Hitler dan ongeveer het meestgelezen boek is in de moslimwereld, naast de Koran en de Protocollen van de Wijzen van Zion. Maar goed. Ramadan vervolgt: "Het enige doel dat Wilders daarmee heeft, is een woedende reactie te ontketenen en daarmee weer media-aandacht."

Anderen bevestigen dat de reacties vermoedelijk heftig zullen zijn. Maurits Berger van Instituut Clingendael voorziet "grote spanningen in de moslimwereld," aldus hetzelfde artikel. Of deze van eenzelfde aard zullen worden als de zogeheten cartoonrellen? "Dat is moeilijk te voorspellen," verklaart de Deense islamoloog Lars Erslev Andersen. "[De] Deense regering nam niet snel genoeg afstand van de cartoons." Die opvatting hangen ook de overige ondervraagden in het stuk aan. Ramadan heeft het volgende advies voor onze overheid: "Precies dat [doen] wat de Deense overheid niet deed, namelijk meteen afstand nemen van de cartoons." Volgens Van Koningsveld was dat "de grote fout die de Deense regering maakte."

Dat Tariq Ramadan een onruststoker is met een verborgen agenda was al langer duidelijk. Dat zijn autochtone collega's in Europa op vergelijkbare wijze de vrijheid van meningsuiting in de uitverkoop doen, is des te verontrustender. Maar dat de media hun mededelingen zonder tegenwicht doorspelen aan het grote publiek, is ronduit weerzinwekkend. Men zou verwachten dat juist kranten een belang hebben bij de wetenschap dat zij kunnen schrijven wat ze willen, zonder dat zij bang hoeven te zijn voor strafvervolging, maar kennelijk komt die gedachte niet op in de hoofden van 's lands redacteuren.

Nergens is de berichtgeving zo kritiekloos als bij de -- vermoedelijk niet toevallig -- staatsgefinancierde NOS. In het slot van haar korte artikel over Balkenende's woorden schreef zij: "Balkenende wees op onze traditie van vrijheid van meningsuiting, waarbij respectvol met elkaar wordt omgegaan." Of die zin nu de opinie van onze premiér of die van de NOS reflecteert (vermoedelijk beide), ze blijft een lege huls; vrijheid van meningsuiting en het zogenaamde "respect" staan soms op gespannen voet met elkaar, maar dat hoort nu eenmaal thuis in een land waar de grondwet bepaalt dat iedereen mag zeggen wat hij wil. Maar de pleitbezorgers voor "tolerantie" willen niet meer "tolerantie", ze willen dat mensen niet langer dingen zeggen waaraan anderen aanstoot kunnen nemen. Men zou het op zijn best "beleefdheid" kunnen noemen.

"Tolerant noemen we iemand die iets toestaat waar hij een bloedhekel aan heeft en die dat doet uit liefde of respect," aldus Andreas Kinneging (alleen voor abonnees). Het is dus tolerant van iemand wanneer deze een ander zijn vrijheid van meningsuiting laat beoefenen en niet oproept tot censuur, ook al zinnen diens ideeën de rest van de gemeenschap geenszins. Klinkt het bekend in de oren? Balkenende's herhaaldelijke pleidooien voor "verdraagzaamheid, tolerantie en verantwoordelijkheid" -- die eerste twee woorden betekenen overigens exact hetzelfde -- snijden geen hout, en impliceren in feite niets anders dan intolerantie van staatswege.

Hoe hebben de drie grote partijen in Nederland -- en het gros van het intellectuele establishment -- zich laten verleiden tot de dubbele moraal die zij momenteel hanteren met betrekking tot religiekritiek? Immers, de katholieken en protestanten hebben sinds de sociale revolutie van de jaren zestig evengoed hele lawines aan kritiek en spot over zich heen gekregen. Kennelijk was al die tijd het aanzien van christenen hoger dan dat van de Nederlandse moslims momenteel, want op veel politieke bescherming uit angst voor repercussies hebben zij niet kunnen rekenen. Er bestaat geen andere verklaring dan dat de Nederlandse elite zich heeft laten gijzelen door de dreiging met geweld -- in binnen- én buitenland -- door radicale moslims.

Zoals zo vaak zijn rampzalige ideeën die van bovenaf zijn doorgesijpeld naar de samenleving de oorzaak van situaties die in eerste instantie nooit waren voorzien. Het cultuurrelativisme beweert -- pakweg vanaf de jaren zestig -- dat alle oordelen over andere culturen tijd-, plaats- en ook weer cultuurgebonden zijn, en derhalve altijd subjectief. Kortom, wij mogen geen waardeoordeel vellen over de ons omringende culturen. Die waarneming spreekt zichzelf uiteraard tegen, omdat ook zijzelf weer een product is van onze tijd, plaats en cultuur, en in andere culturen dan ook schittert door afwezigheid. Geen enkele beschaving maakt zoveel omgekeerde propaganda voor zichzelf als het vrije Westen; kritische zelfreflectie komt in de islam simpelweg niet voor.

Geen cultuur vaart wel zonder etnocentrisme. Een gebrek aan gepaste trots op onze grote successen ontneemt ons tevens de ruggengraat om onze vrije samenleving te verdedigen tegen de illiberale krachten die haar bedreigen. Aangezien in het algemeen slechts weinig mensen zich laten leiden door nobele motieven, ligt het voor de hand om te constateren dat radicale moslims onze zwakte en zelftwijfel proeven, en op deze manier uitbuiten. Alan Dershowitz schreef het reeds in zijn boek Why Terrorism Works: islamitisch terrorisme boekt strategische successen, omdat deze methode de vermeende onderdrukking van de islam overal ter wereld in het Westen op de agenda heeft gezet. Sinds de eerste vliegtuigkapingen in de jaren zeventig zijn intellectuelen en politici in toenemende mate in de ban geraakt van het idee dat mensen die tot zulke daden in staat zijn wel moeten worden gedreven door extreme wanhoop.

Met andere woorden, we kunnen geen objectief oordeel vellen over de geweldzucht binnen de islamitische cultuur, maar moeten -- geheel volgens het cultuurrelativisme -- trachten deze ontwikkelingen te begrijpen. Zo is het geleidelijk aan bon ton geworden om de meest afschuwelijke misdaden begaan in naam van de islam goed te praten, en tegelijkertijd het bloedige verleden van de christelijke wereld aan te voeren als argument voor de stelling dat onze eigen beschaving helemaal zo beschaafd niet is. Maar het is van tweeën één; we kunnen misstanden uit het eigen verleden niet veroordelen terwijl het cultuurrelativisme ons verbiedt dat tevens bij misstanden binnen andere culturen ook te doen. Deze theoretische stroming is dan ook ontoereikend gebleken om een eerlijke en accurate analyse van de huidige problemen in de wereld te schetsen, laat staan om oplossingen te bieden.

Slechte ideeën laten zich echter moeilijk uitroeien. Terwijl Nederlandse bestuurders en intellectuelen nog altijd moeite hebben bovenstaande les te verwerken, spreekt de reactie van moslims op verscheidene facetten van de moderne samenleving intussen boekdelen, zeker wanneer we haar vergelijken met de gematigde reactie van de christenen op de monumentale maatschappelijke ontwikkelingen in het Westen gedurende de laatste vier decennia; christenen hebben zich niet opgetogen met bomgordels, zij hebben geen abortusklinieken opgeblazen, en ook Gerard Reve en Youp van 't Hek geen doodsbedreigingen gestuurd. Er bestaat kennelijk een dimensie binnen het islamitische geloof die wezenlijk verschilt met de christelijke religie. (Daarover hier meer van mijn hand.)

De islamitische immigranten in Nederland komen zonder uitzondering allen uit landen waar zowel een sterke religie als een autoritair werelds gezag het leven bepaalt. In ons land zijn zij in aanraking gekomen met een ongebruikelijk zachte hand der autoriteiten, en tevens met onze beschavingstwijfel en vermeend onvermogen om te oordelen over de culturen om ons heen. Aangezien moslims van kleins af aan meekrijgen dat de islam uiteindelijk de bestemming is van ieder mens op Aarde, en zij sinds het einde van Mohammeds leven niet meer in een minderheidspositie hebben verkeerd temidden van andere levensovertuigingen, zet de westerse blasfemie hun belevingswereld extreem op haar kop.

Voor sommigen onder hen is er maar één manier om het hoofd te bieden aan de moderne samenleving: teruggrijpen op de ondemocratische maar besluitvaardige resoluutheid van de religie en het seculiere gezag in het land van herkomst. En de middelen die zij aanwenden -- geweld dan wel dreigen met geweld -- blijken nog te werken ook. In plaats van dat Nederlandse politici zelfvertrouwen tentoonspreiden in hun verdediging van de kernwaarden van onze liberale democratie, blijven zij steken in vrome preken over respect en tolerantie. En de zelfbenoemde "islamologen" lopen om het hardst om de regering op te roepen zich nadrukkelijk te distantiëren van personen die tweedracht zaaien onder het volk, mochten die zich aandienen. Zelfs strafvervolging wordt genoemd als middel om ongewenste ideeën de kop in te drukken.

Het behoeft geen nader betoog dat de gang van zaken die zich hier presenteert de moslims in Nederland het gevoel geeft dat hun grieven een logisch gevolg zijn van het onverbeterlijke racisme van hun autochtone landgenoten. Omdat mensen al snel geneigd zijn oorzaken voor hun misère buiten zichzelf te zoeken, weten zij de knop die dit mechanisme in gang zet telkens weer zonder enige moeite te vinden. Wie denkt dat het problematische integratieproces gebaat is bij de herhaaldelijke mea culpa's van officiële zijde, begaat een grote fout; het ontneemt deze mensen namelijk de prikkel om de eigen verantwoordelijkheid voor hun maatschappelijke positie te erkennen. Bovendien lijkt mij het uitermate beledigend om te veronderstellen dat een hele bevolkingsgroep fungeert als kruitvat dat bij de geringste vonk explodeert, maar kennelijk is er verder niemand die een dergelijke gedachtegang beschouwt als racistisch.

Een groot deel van de Nederlanders schijnt te denken dat de spanningen tussen autochtoon en allochtoon een fenomeen zijn van ná Fortuyn en Van Gogh, dat nu door Wilders wordt opgeblazen tot grootse proporties. In dat geval zouden we de rust inderdaad kunnen laten terugkeren door de schuldigen tot paria's van de samenleving te degraderen, en hun woorden -- net als voorheen -- tot taboe. Maar een dergelijke gedachte doet geen enkel recht aan de realiteit. Ahmed Marcouch verklaarde onlangs in gratis dagblad De Pers: "Nederland denkt nieuwe fenomenen te ontdekken, maar het speelde al in de jaren tachtig. Niemand had er oog voor. In de moskee werd van alles geroepen. Van anti-semitisme tot oorlogstaal." Waarschijnlijk is er dus wat anders aan de hand, dat zich niet zo gemakkelijk de kop in laat drukken als Balkenende en Co. denken.

De huidige regering lijkt zich niet te realiseren dat haar excuses dit soort radicalisme legitimeren. De dreiging komt namelijk niet voort uit een gerechtvaardigd gevoel van onvrede, maar uit een totalitaire ideologie met fascistische trekjes en universele pretenties. Hoe meer autochtonen haar impliciet blijven goedpraten, hoe meer allochtonen haar zullen omarmen. Hoe meer wij ons bezondigen aan zelfcensuur, hoe meer zij om immer groeiende concessies zullen vragen. Zo simpel liggen de feiten.

De oproepen tot "respect" en "tolerantie" leiden niet tot duurzame vrede, maar tot tijdelijke stabiliteit. Wat ons te wachten staat nadat overmorgen de wapenstilstand ten einde komt, is de afwezigheid van geweld vandaag en morgen echt niet waard.

De linkse consensus bestaat

2008-01-10T08:44:00.000-08:00

Ik ontving via de redactie van HVV een mail van een lezer die meent dat ik teveel conclusies trek uit het feit dat zeventig procent van de Nederlanders via de Nederlandse kieswijzers voor de Amerikaanse (voor)verkiezingen bij John Edwards uitkomt. De goede man heeft één goed punt, maar maakt vervolgens wel een aantal grote fouten.

Mark Bogaers kaart terecht de onevenredige aandacht voor de Democraten ten opzichte van de Republikeinen aan, zo meent deze lezer, maar maakt vervolgens "de fout ... een verband te leggen tussen [enerzijds] de [onevenredig tussen de twee winnaars verdeelde] aandacht van de NOS, en [anderzijds] de mening van zeventig procent van het Nederlandse volk." Hij vervolgt: "Het is ... vrij nutteloos om zo'n loze vergelijking neer te zetten, en het doet af aan het oorspronkelijk goede kritiekpunt [dat] hij had op het NOS Journaal."

Met name aan deze zin: "Deze onevenwichtigheid [in de berichtgeving ten aanzien van de verschillende presidentskandidaten] vindt duidelijk zijn weerslag in de publieke opinie," nam de lezer aanstoot. Achteraf bezien ben ik niet meer zo gelukkig met die formulering. Hij heeft natuurlijk gelijk als hij zegt dat aandacht voor Barack Obama en Hillary Clinton niet leidt tot een massale stem voor iemand anders, namelijk John Edwards. Dat is de pijnlijke consequentie van veel schrijven in weinig tijd, geconcentreerd in de avonduurtjes.

Het doet, helaas voor deze lezer, weinig af aan de kern van mijn betoog. Dat was namelijk een aanklacht tegen de gekleurde publieke opinie in Nederland: die noemde ik "een incestueus perpetuum mobile," "dat zijn bevooroordeeldheid zonder morren in stand houdt en elke kritische buitenstaander de mond snoert." Daarmee bedoelde ik te zeggen dat de Nederlandse media eenzijdige opiniemakers zijn, die de consument hun gekleurde berichtgeving met de paplepel ingieten, en op hun beurt ook weer worden gevoed door de gekleurde wensen van die consument. Kritische stemmen worden, zoals wellicht bekend, zorgvuldig gesmoord, waarbij misplaatste verwijzingen naar de Tweede Wereldoorlog geenszins worden geschuwd.

Het is niet alleen te wijten aan eenzijdigheid in de Amerikaanse media dat de NOS en Volkskrant enkel aandacht besteden aan twee presidentskandidaten met sterrenstatus. Het verhaal was namelijk anders geweest als Obama en Clinton de Republikeinen en niet de Democraten hadden vertegenwoordigd. Het is de wisselwerking tussen media en burgers (en in het verlengde daarvan ook de politiek, tenminste in een liberale democratie) die de publieke opinie maakt, en het valt simpelweg niet te ontkennen dat er in Nederland een enorm gat op rechts ligt. Want laten we wel wezen: termen als "bedrieg-de-consument-waar-het-kan-kapitalisme" horen natuurlijk niet thuis in een hoofdartikel van een zichzelf respecterende krant. En het is onmiskenbaar dat deze onevenwichtigheid ook weer in grote mate bijdraagt aan de onevenredige media-aandacht voor Obama en Clinton.

Ook deze schrijvende lezer bedient zich overigens van het populaire misverstand dat het Nederlandse "links" in de VS niet bestaat. En: "Rechts hier (ook uw site) = Democraten in VS." Ik denk dat de schrijvers van dit, dit en dit artikel naar aanleiding van die uitspraak graag een appeltje met hem zouden willen schillen (en bekijk tevens het grafiekje hieronder eens), maar het feit dat nota bene Henk Kamp Democraten op plaats één, twee en drie heeft staan, zegt inderdaad dat buiten Het Vrije Volk de Republikeinen weinig steun genieten in Nederland.

Maar "links" in Amerika bestaat wel degelijk. Zet voor de grap de Amerikaanse CNN maar eens op, luister naar het antikapitalistische geprevel van John Edwards, bezoek een lezing op een gemiddelde Amerikaanse universiteit, kijk Oprah, huur een documentaire van Michael Moore, of spreek -- heel simpel -- met de mensen op straat. Dat "links" marginaler is in de VS dan in Nederland getuigt alleen maar van het feit dat de publieke opinie aldaar veel en veel diverser is dan hier. Wie dat niet wil erkennen, heeft niets begrepen van de Amerikaanse samenleving.

In het vervolg van de e-mail wordt niettemin snel duidelijk waar de lezer vandaan komt. Hij manifesteert zich als "PRO ondergang VS (niet te snel natuurlijk, anders vallen wij mee), zodat de euro alleen sterker wordt," en vervolgt: "Als hij [MB] werkelijk Amerikanofiel is, dan zou hij ook wel moeten begrijpen dat een Clinton of Obama nu de slimste keuze is. De oorlog is allesbehalve goed voor de [Amerikaanse] schulden, die al maanden kritiek zijn." Sterker nog, we hebben het over de "volkomen nutteloze oorlogjes van de afgelopen acht jaar," enkel en alleen geïnstigeerd door "de lobbyisten," en dat zijn nu uitgerekend net de mensen die John Edwards zegt te bestrijden. Aldus onze lezer.

Ik kan alleen maar concluderen dat deze persoon een onmiskenbaar product is van de indoctrinatie door de NOS, waar, nota bene naar zijn eigen zeggen, "altijd die irritant (S)links-correcte stank vanaf druipt." Alsof Nederland beter zou worden van de val van de VS, met hele hordes extremisten in de achtertuin (alsmede in de eigen gelederen). Alsof er niet één, maar dan ook niet één, reden zou kunnen zijn -- buiten de schadelijke invloed van lobbyisten -- om de oorlogen tegen Afghanistan en Irak te beginnen. Alsof een samenleving geen offers zou moeten brengen om haar eigen voortbestaan in vrijheid en voorspoed veilig te stellen, maar alleen maar dient te zorgen dat de balans op orde is en haar burgers onbezorgd hun triviale uitgaven kunnen blijven doen in het winkelcentrum.

Beste lezer: ik heb idealen, en die idealen heten vrijheid, kapitalisme en democratie, enkel en alleen getemperd door een stukje christelijke zelfbeheersing. Die waarden dienen te worden verdedigd tegen de barbarij om ons heen die hen bedreigt. In mijn zucht naar wereldverbetering strijd ik op deze plek tegen socialisme en cultuurmasochisme. Gezonde discussie over de oorlog in Irak past daar prima binnen. In de handen wrijven bij het vooruitzicht van de ondergang van de VS, dat is wat mij betreft materiaal voor de journalistieke charlatans van de Nederlandse Omroep Stichting. En u als zelfbenoemd "liberaal" zou u evengoed verre moeten houden van de dingen die u schrijft.

Nederland en de Amerikaanse verkiezingen

2008-01-09T11:24:00.000-08:00

De berichtgeving in de Nederlandse media over de reeks voorverkiezingen in de Verenigde Staten vertelt ons een hoop over ons eigen land.

Het verkiezingscircus in Amerika is weer losgebarsten. Iowa trapte vorige week traditiegewijs af met zijn bekende caucuses, waarin Mike Huckabee voor de Republikeinen en Barack Obama voor de Democraten als winnaars uit de bus kwamen. Gisteren was New Hampshire aan de beurt, en zag Hillary Clinton tegen alle verwachtingen in kans de gevoelige klap van vijf dagen eerder ongedaan te maken, terwijl de Vietnamveteraan John McCain bij de Republikeinen won.

Uiteraard zitten ook de Nederlandse televisiezenders en kranten er met hun neus bovenop. De polls vliegen je om de oren, en op verschillende websites wordt de lezer uitgenodigd een stemwijzer in te vullen.

Deze peilingen bieden interessante inzichten over het politieke en medialandschap in Nederland. Zo werd bekend dat de bezoekers van het "rechtse" GeenStijl in grote getalen stemden op Hillary Clinton. VVD-Kamerlid Henk Kamp vulde voor de camera's van EénVandaag een online stemwijzer in en kwam ook uit bij Clinton, gevolgd door John Edwards en Obama. Tot slot, zo meldde EénVandaag vanavond, blijkt zo'n zeventig procent van de Nederlanders die de eigen stemwijzer van het programma raadpleegden uit te komen bij... John Edwards. Een kandidaat waarvan de meesten zeggen dat ze hem niet eens kennen. Zijn Democratische rivalen kwamen wederom als nummers twee en drie uit de bus rollen.

Ruth Oldenziel, opgevoerd in EénVandaag als Amerikadeskundige, wist wel te vertellen hoe deze paradoxale uitslag tot stand kon komen. Obama en Clinton genieten een sterrenstatus in de VS, en de Nederlandse media hebben al die Amerikaanse aandacht kritiekloos overgenomen. Hoewel ze qua standpunten dichter bij Edwards liggen, gaat hun persoonlijke voorkeur uit naar de bekende gezichten, aldus Oldenziel.

En inderdaad, wie zijn informatie verkrijgt via de Nederlandse tv en kranten zou bijna gaan geloven dat er buiten deze twee kanshebbers geen kandidaten meer zijn. Toch kan ook Oldenziel niet ontkennen dat er een wezenlijk verschil is tussen de berichtgeving aan weerszijden van de Atlantische Oceaan. In de VS verschijnen namelijk ook -- je gelooft het niet -- Republikeinen op de televisie, en ze praten!

Toen ik de ochtend na de voorverkiezingen in Iowa echter het NOS Journaal opzette, zag ik een ellenlang item over de megawinst van Obama en de dreun voor Clinton. Ook die laatste kwam uitgebreid aan het woord, en zei -- herinner ik me althans -- iets in de strekking van: zolang er maar een Democraat in het Witte Huis komt, dan is onze missie geslaagd. "Verandering" is volgens mij het sleutelwoord dit verkiezingsjaar.

Vervolgens maakte het Journaal in pakweg 15 seconden melding van het feit dat ook de Republikeinen iemand hadden gekozen, namelijk Mike Huckabee. Vergezeld met beelden waarop Huckabee de basgitaar bespeelde en de kijker tevens een klein gezelschap zag bidden tot God, vermoedelijk om hem te danken voor Zijn steun aan deze conservatieve kandidaat. Noch Huckabee noch de grote verliezer Mitt Romney zagen wij zijn publiek toespreken. De boodschap -- zij het zonder woorden -- is duidelijk: de Republikeinen zijn een stelletje negentiende-eeuwse, streng-christelijke hillbillies.

Ik heb mijn stopwatch natuurlijk niet paraat gehouden, maar ik durf te wedden dat Obama en Clinton samen tweemaal zoveel -- zo niet driemaal zoveel -- aandacht krijgen als alle Republikeinse presidentskandidaten bij elkaar. De Volkskrant maakte het vandaag helemaal bont. In zijn dagelijkse peiling stelde hij zijn lezers de volgende vraag: "Iowa koos Obama, New Hampshire koos Clinton. Wie kiest u?" Alsof deze twee kandidaten deze week hun Republikeinse tegenhangers versloegen, en niet elkaar. Bovendien kon de lezer kiezen uit: a) Barack Obama, b) Hillary Clinton, c) Een Republikein, of d) Iemand anders, nl... Ben ik nu de enige die constateert dat ook antwoord d weer automatisch uitkomt bij een Democraat, en dat deze peiling dus behoorlijk eenzijdig is? (Nog geen zes procent van Volkskrantlezend Nederland stemde trouwens op antwoord c, geheel volgens de lijn der verwachting, dus heel veel maakt het niet uit.)

Deze onevenwichtigheid vindt duidelijk zijn weerslag in de publieke opinie. Wat zegt het over Nederland als zeventig procent (!) van zijn inwoners stemt op Edwards, een onverbeterlijke antikapitalist die om de haverklap de grote bedrijven op de korrel neemt? Of dat Henk Kamp, die -- last time I checked -- de rechtervleugel van de VVD representeert maar desondanks uitkomt bij Clinton (hijzelf gaf overigens aan een voorkeur te hebben voor Obama)? Of dat meer dan tachtig procent van de GeenStijlbezoekers een Democraat zou kiezen indien zij daartoe gerechtigd waren?

Het zegt dat de publieke beeldvorming in Nederland een incestueus perpetuum mobile is, dat zijn bevooroordeeldheid zonder morren in stand houdt en elke kritische buitenstaander de mond snoert. Nederlanders kiezen alleen maar voor Edwards omdat zij het liefst zien dat de Amerikanen gisteren nog hun troepen uit Irak terugtrekken, meent Ruth Oldenziel. Het zal best, maar dat is ook niet zo verbazingwekkend, aangezien de Nederlandse media nog nooit één reden hebben aangevoerd waarom deze oorlog wél gerechtvaardigd zou kunnen zijn, en pas drie maanden ná hun Amerikaanse collega's begonnen te berichten -- zij het karig -- over het sterk afnemende geweld in het land als gevolg van de surge.

En met het antikapitalisme in Nederland komt het ook wel goed, als de kranten de Amerikaanse hypotheekcrisis in een hoofdartikel (dus niet eens in een commentaar of opinie-artikel) blijven toeschrijven aan "bedrieg-de-consument-waar-het-kan-kapitalisme", het sinistere "kapitalisme Amerikaanse-stijl", dat momenteel in rap tempo "zijn eigen graf" graaft.

Als -- zoals we wel vaker horen van linkse commentatoren -- het juist andersom was, dus dat de Amerikaanse samenleving geen linkervleugel zou kennen, dan hadden we hier nooit gehoord van een John Edwards, Michael Moore of Oprah Winfrey. Maar waar deze figuren in Amerika een gezonde portie kritiek en dus democratisch tegenwicht te verduren krijgen, halen wij ze als éénentwintigste-eeuwse apostelen binnen. Ik kan mijn ogen bijna niet geloven.

Wederom een gepikeerde lezer

2008-01-07T02:56:00.000-08:00

Maarten van Dop zet begrijpelijke vraagtekens bij de schrijfselen op Het Vrije Volk. Vandaar dat hij ook serieuze repliek verdient.

Allereerst moet me even van het hart dat ik enigszins gruwel van de term "islamofobie". Dat woord is niets anders dan een politiek handige taalconstructie, uitgevonden door de tegenstanders van Fortuyn, Van Gogh en Wilders, om dit soort rechtse figuren op eenvoudige wijze de mond te snoeren. Een fobie is een "irrationele, ziekelijke angst" voor iets, en de veronderstelde doch onterechte implicatie luidt dat een dergelijk sentiment geen serieuze aandacht behoeft.

Van Dop raakt niettemin aan twee vaker gehoorde stellingen, die nadere beschouwing verdienen. Maken wij ons niet te druk om een paar puberale amateurs van de Hofstadgroep, alsmede om de demografie, die in het voordeel van de moslims zou zijn? En ten tweede, is de kans niet groot dat de reactie op islamitisch extremisme en het softe beleid ten aanzien van dit probleem te ver doorslaat naar rechts en zo evengoed westerse vrijheden zal inperken?

Vervolgens poneert hij een hypothese, die in mijn ogen een zwak punt vormt in zijn betoog: "Voordat in dit land de shaaria tot de wet verheven wordt, zullen er concentratiekampen voor moslims opgericht worden." Hoe komt Van Dop aan deze voorspellende wijsheid? Welnu: "Kijk maar naar de hele ontstaansgeschiedenis van de islam: de profeet Mohammed maakte in beginsel onderdeel uit van een minderheid die het idee van één God verdedigde tegen een meerderheid die meerdere goden aanhing. In beginsel werden hij en de zijnen ook vervolgd hiervoor, om uiteindelijk te triomferen over alle weerstand, en uit te groeien tot een wereldreligie." Om de weerstand tegen Mohammeds nieuwe religie in Mekka te promoveren tot de Holocaust is teveel van het goede, om over de kromme vergelijking met een nog niet werkelijkheid geworden gebeurtenis nog maar te zwijgen.

In één ding ben ik het met Van Dop eens: het is "nog altijd geen uitgemaakte kwestie." Ik denk niet dat de zogenoemde "tsunami van islamisering" onvermijdelijk is. Maar daarmee is nog niet gezegd dat we alles dan maar op zijn beloop moeten laten. Het probleem beperkt zich namelijk niet tot een paar rebellerende Marokkaanse hangjongeren in de grote steden, en ook niet tot een geboortecijfer van één bevolkingsgroep dat significant hoger is.

Het werkelijke probleem heeft twee componenten. De eerste en belangrijkste component is cultureel. De honderdduizenden die in de jaren zestig, zeventig en tachtig Nederland binnenkwamen, brachten een religie met zich mee die in de meest strikte vorm op een flink aantal vlakken in strijd is met onze liberale democratie. De islamitische acceptatie van vrouwen- en homorechten, en de vrijheid van religie en meningsuiting, om de belangrijkste zaken te noemen, is niet vanzelfsprekend gebleken. Om hier te kunnen wortelen, moesten deze mensen dus in staat zijn een gedeelte van hun religie los te laten.

Het feit dat de Nederlandse staat hen nooit heeft gedwongen deze noodzakelijke mentale aanpassing te maken vormde echter een obstakel voor hun succesvolle integratie. Mensen zullen een dusdanig ingrijpende cultuuromslag zelden maken zonder enige externe pressie, en de moslims hebben derhalve in grote getalen gefaald in deze missie. Jawel, we mogen niet generaliseren: een deel van hen draait op volle toeren mee in de Nederlandse samenleving en spreekt de taal vloeiend. Maar een significant deel van hen verwijst onze maatschappij, althans op onderdelen, regelrecht naar de prullenbak, of neemt tenminste geen deel aan enigszins constructieve maatschappelijke bijdragen.

De oorzaken voor de passiviteit aan Nederlandse zijde zijn bekend. Enerzijds heeft de Nederlandse traditie van verzuiling tot gevolg dat wij van buitenstaanders helemaal niet verwachten dat zij net zo worden als wij. Sterker nog, een derdegeneratie-immigrant is nog steeds een "allochtoon", Turk of Marokkaan, maar nooit een Nederlander. (Hierover verwonderde ook Bruce Bawer zich.)

Anderzijds hebben de cultureel-marxisten met succes het beeld opgedrongen aan de bestuurlijke elite dat de westerse cultuur er één is van onrechtvaardigheid, intolerantie en onderdrukking, en dat deze kan leren van de prachtige culturen elders ter wereld. In ieder geval is het niet aan ons om te oordelen over anderen, zo meenden zij. Het resultaat van deze indoctrinatie is dat de Nederlandse politiek een beleid heeft ontworpen ten aanzien van de nieuwkomers -- "integratie met behoud van de eigen identiteit," een contradictio in terminis -- dat hun culturele eigenaardigheden goedpraatte dan wel toeschreef aan hun gevoel van slachtofferschap, uiteraard veroorzaakt door de inherente onrechtvaardigheid van de westerse samenleving.

De verongelijkte moslims die vandaag de dag klagen dat het recht op vrije meningsuiting geen plicht is tot beledigen, hebben goed rondgeluisterd in de wereld om zich heen. Overal horen zij politici en media boodschappen verkondigen van dezelfde strekking, en die zwakte buiten zij uit om hun eigen agenda te bevorderen. De lange tenen reiken steeds verder, en waar wij geen weerstand bieden aan hun verongelijktheid, zullen wij ons omsluieren met zelfcensuur.

Het kan nog erger dan in Nederland. Een Duitse rechter zei in een interview -- volgens de Iraanse staatspers weliswaar -- dat de gelijkheid voor de wet van verschillende bevolkingsgroepen best kan worden afgeschaft, net als in India, hetgeen de deur zou openzetten voor shariawetgeving in Duitsland. "We zouden het accepteren dat in andere landen andere regels gelden die tot op zekere hoogte in strijd zijn met onze normen en waarden," zo liet de edelachtbare optekenen. "Maar tot op zekere hoogte zijn we bereid om dit soort verschillen te accepteren en de normen toe te passen." En in Engeland heeft de stad Bolton bij Manchester zijn Holocaust Memorial Day vorig jaar ingeruild voor een algemene Genocide Memorial Day. Dit onder druk van de Muslim Council of Britain, die al langer pleit voor een algemene herdenkingsdag, waarop ook de "voortdurende genocide en mensenrechtenschendingen jegens Palestijnen" aandacht krijgt.

Deze gotspe -- de voorbeelden zijn zeer talrijk -- heeft met "wederzijds respect" en "tolerantie" niets te maken, maar met de accommodatie van intolerantie des te meer. Het multiculturalisme is een failliet wereldbeeld, dat bereid is gebleken hoekstenen van de westerse beschaving te compromitteren terwijl het van de islamitische beschaving -- die hier nota bene niet meer dan een kleine, genodigde minderheid vormt -- dergelijke offers geenszins eist. Wie in onze cultuur geen andere kenmerken ontwaart dan verwoestend kapitalisme, onderdrukking en slavernij, heeft er dus blijkbaar tevens geen problemen mee dat zij ondergeschikt wordt gemaakt aan welke andere cultuur dan ook, of die nu het toonbeeld van beschaving is of een voortdurende exercitie in barbarij.

De tweede component voor het probleem van de islam in Nederland is sociaal-economisch. Dezelfde progressieven die dit land het multiculturalisme hebben opgelegd, hebben er tevens een exorbitant stelsel van sociale zekerheid gevestigd, dat een permanente onderklasse heeft doen rijzen, gepaard met een excessieve afhankelijkheid van de staat. Zestig procent van de eerste generatie mannelijke Marokkaanse immigranten zit inmiddels met een uitkering en zonder werk thuis. Zij spreken amper Nederlands, en beletten het hun vrouwen en dochters om deel te nemen aan de maatschappij.

Fleur Jurgens beschrijft in haar boek Het Marokkanendrama niets minder dan een sociale ramp. Vaders en moeders die twintig jaar lang hun huis amper uitkomen en hun kroost een anti-integratieve en anti-Nederlandse levenshouding meegeven, maar geen enkel toezicht meer houden zodra hun kinderen de voordeur achter zich dichttrekken. Een overgrote meerderheid Marokkaanse jongeren die het VMBO bezoekt, waar ze -- nogmaals dankzij de linkse afbraak van het onderwijs -- helemaal niets leren dat hen van dienst is in een latere carrière. En tot slot hun schrijnende overrepresentatie in de criminaliteitscijfers. Deze misstanden zijn geen incidenten meer, maar aan de orde van de dag.

Ik heb het al vaker geschreven: de cocktail van (vrijwillige) maatschappelijke uitsluiting en antiliberale ideeën die leeft bij deze mensen is een licht ontvlambare, en de grootste bedreiging voor de sociale cohesie in Nederland. Als een sterke voortplantingsdrang het enige probleem was dat de immigranten met zich mee hadden gebracht uit hun land van herkomst, hadden de meeste autochtone Nederlanders niet zoveel problemen gehad met deze nieuwkomers. Maar ook al is terrorisme slechts één kleinschalige, amateuristische uiting van het onvermogen van moslims om zich aan te passen aan de Nederlandse cultuur, het laat zich niet de kop indrukken door op de oude voet verder te gaan. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de criminaliteit en de werkloosheid, die een direct gevolg zijn van de zachte hand van de Nederlandse staat.

Nu zijn we aanbeland bij de werkelijke oorzaak van het probleem. De omstandigheden veranderen niet: de aanwas door geboorte en immigratie blijft op peil. Maar het beleid dat erop is gericht die instroom te absorberen verandert evenmin, en dat terwijl de situatie in twintig jaar tijd volledig is geëscaleerd. Alles blijft dus bij het oude. Nee, sterker: iedereen die kritiek levert op moslims, of op het onvermogen van Nederlandse regeringen in de afgelopen decennia om de desintegratie van deze immigranten een halt toe te roepen, wordt afgeschilderd als "fascist" of "haatzaaier". Het multiculturalisme, zo blijkt, is onaantastbaar. Wie zijn wij immers om te oordelen over de cultuur van deze mensen?

Maar de problemen zijn reëel, niet denkbeeldig. Wie het genoodzaakt ziet om zich daarover uit te spreken -- en getuige de sympathie voor Wilders en Verdonk zijn dat heel wat mensen --, is geen "islamofoob". In mijn ogen zijn de problemen allerminst onomkeerbaar. Maar de tijd van de zachte aanpak, die geen enkele verwachtingen schept naar deze mensen toe, is voorbij, zoveel is duidelijk. Mocht de behoorlijk hypothetische vrees van Maarten van Dop -- dat een nieuwe Holocaust vooraf zal gaan aan de invoering van de Sharia in Nederland -- toch ooit gestalte krijgen, dan is het enkel en alleen de failliete ideologie van het multiculturalisme die daarvoor verantwoording draagt. Laten we hopen dat het zo ver niet komt.

Van Dop meent dat de islam in Nederland een "onthecht zooitje" is. Vast wel, maar om de één of andere reden vinden grote aantallen moslims wel een gezamenlijk doel in het frustreren van de samenleving. Een moreel en economisch superieure beschaving -- voor zover die in de eigen gelederen nog als zodanig wordt erkend -- kan het op die manier wel degelijk afleggen tegen een licht ontvlambare minderheid. De geschiedenis leert ten eerste dat immigratie altijd destabiliserend werkt, en ten tweede dat de dominante cultuur zich vaak omlaag laat trekken door de barbarij die haar omringt, niet andersom.

Eén stuk was wat mij betreft tekenend voor het lange betoog van Van Dop, namelijk deze opmerking: "de echt urgente problemen waar wij ons mee geconfronteerd zien, zijn toch voornamelijk onze eigen schuld. En dan is het alleen maar een misselijke vorm van wensdenken, om al je aversie te richten tegen een andere groep, alleen maar omdat je dan iemand anders dan jezelf de schuld kunt geven. Van alles."

Dit is dus hoe Van Dop de moslims in Nederland ziet, als de nieuwe joden van Nazi-Duitsland. Deze man legt een dusdanig schrijnend gebrek aan begrip aan de dag van de uitdaging waarvoor ons land staat, dat ik er haast moedeloos van zou worden. De jarenlange multiculturele indoctrinatie heeft zijn werk goed gedaan.

Reisverslag

2008-01-03T12:35:00.000-08:00

Een groot deel van de maand december heb ik dit jaar wederom doorgebracht in de Verenigde Staten. Een paar dingen vallen me telkens weer op als ik dat land bezoek.

Mijn reis bracht me in Washington, D.C. en in de staat Vermont, beide Democratische bolwerken. De prachtige Amerikaanse hoofdstad is tevens het toneel van een hoop sociale malaise, die niet zozeer het product is van armoede maar veeleer van slechte keuzes. Het begrip "armoede" bestaat in de Verenigde Staten nog slechts als een hergedefinieerde term die wordt gebruikt voor electorale doeleinden. Het rampzalige determinisme dat in Afrika aan de orde van de dag is, bestaat alleen nog in de Amerikaanse geschiedenisboeken.

De grote onderklasse zorgt er niettemin voor dat het District of Columbia sterk blauwgekleurd is. Dat verschijnsel verspreidt zich ook over de voorsteden in het aangrenzende Virginia, waar de linksliberale intelligentsia die uit de stad wegvluchten een onderkomen vinden. Dat zij nog steeds niet willen onderkennen dat hun rampzalige beleidskeuzes mede debet zijn aan de reden dat ze hun woonplaats verlaten, heeft als implicatie dat ook deze traditioneel Republikeinse buurstaat alsmaar blauwer wordt.

Op mijn tweede avond, op de weg terug naar het hotel vanaf een etentje bij een goede kennis, sprak ik met een taxichauffeur. Toen ik hem vertelde dat ik uit Europa kwam, werd hij direct nieuwsgierig naar de verschillen tussen de beide continenten. Enigszins aarzelend begon ik een verhaal over het Amerikaanse geloof in de eigen verantwoordelijkheid, dat naar mijn idee ten grondslag ligt aan het eeuwige optimisme van Amerikanen. Het spiegelbeeld daarvan is uiteraard West-Europa, waar mensen liever afhankelijk zijn van de zorg van de staat en derhalve ook meer klagen over het eeuwige gebrek daaraan.

Omdat ik wist dat die vlieger in deze stad niet altijd opgaat, en vermoedelijk ook niet voor mijn gezelschap, hield ik mijn uiteenzetting bewust oppervlakkig. Even later bleek dan ook dat hij Hillary Clinton steunde, omdat Barack Obama in zijn ogen te jong en onervaren was. Rudy Giuliani en president Bush betichtte hij van het bewust achterhouden van voorkennis over 9/11, zodat de aanslagen hun binnenlandse populariteit zouden versterken. Op dat moment kwam de taxirit gelukkig tot een eind en ik wenste hem -- niet gemeend -- succes met Hillary.

Toch zag ook deze man -- een laagopgeleide taxichauffeur -- in dat de media een veel te negatief beeld schetsen van de situatie in Irak. Hij kende verscheidene mensen die in het land hebben gediend, vertelde hij, en zij beweren zonder uitzondering dat een groot aantal positieve ontwikkelingen de pers niet haalt. Fotografen schieten hun rolletjes alleen vol als er bloed en kogels in beeld zijn, want andere zaken brengen hen geen brood op de plank.

Dit soort skepsis ten aanzien van media en politici is zelden te vinden in Nederland. Ze suddert wellicht onder de oppervlakte en vindt uiting in stemmen op Geert Wilders en op weblogs, maar de mensen met wie ik spreek in Nederland zeuren niet over de Volkskrant en de NOS; ze zijn meestal verbaasd over de kritiek die ik op deze media lever. Volgens mij is de enige verklaring voor dit verschil de veel grotere pluriformiteit in de politiek en media in de VS, die er -- geheel in Amerikaanse stijl -- voor zorgt dat de gewone man veel meer op zichzelf is aangewezen voor zijn opinievorming dan de burger in Nederland, waar een verstikkende consensus de publieke opinie beheerst.

Dit beeld vindt zijn weerslag in de Amerikaanse nieuwszenders. Naast hun nimmer aflatende stroom van kritiek aan het adres van politici verklaren zij ook regelmatig de oorlog aan elkaar. Fox News bekritiseert de berichtgeving van CNN, en klaagt over een advertentie in een bijlage van de New York Times waarop een minderjarig model topless poseert. Die laatsten klagen weer over het "populisme" van de conservatieve zender. Het zijn zaken die we in Nederland niet vaak te zien krijgen.

Opiniemakers en politici laten zich evengoed uit in bewoordingen die Nederlanders vreemd zijn. Terwijl ik mij op de avond na aankomst verzette tegen de jetlag, hoorde ik Glenn Beck op CNN zeggen dat Saoedi-Arabië een "evil country ruled by evil people" is. De Republikeinse libertarische presidentskandidaat Ron Paul verklaarde in hetzelfde programma dat hij de herverdeling van inkomen als "immoreel" beschouwt, en dat hij de federale inkomstenbelasting wil afschaffen. Nu ben ik geen groot fan van Paul, maar dit soort tegengas zouden we in Nederland toch goed kunnen gebruiken. Helaas voor ons land tekent de politicus die de herverdeling van inkomen "immoreel" noemt hier in feite zijn eigen doodvonnis.

Bezijdens een avond in het café met enkele oud-collega's, waren dit de enige conservatieve geluiden die ik in Washington hoorde. En toen moest ik nog naar Vermont afreizen. Veel van de mensen die ik daar sprak kende ik niet of nauwelijks, maar de verhalen die zij vertelden, spreken boekdelen.

Ik sprak een meisje wiens vader in haar bijzijn marihuana rookte zolang zij zich kon herinneren, een uitstekend voorbeeld voor zijn nageslacht uiteraard. De man, een werkloze kunstenaar, bakt tevens zeven dagen per week, weer of geen weer, zijn vlees buiten op de gril, zo hoorde ik achteraf. (Het viel me nog mee dat hij geen vegetariër was).

Een jong meisje met een hippie-uiterlijk vertelde mij en mijn gezelschap dat ze studeerde voor vroedvrouw (niet geheel verrassend deed ze dat in San Fransisco). Haar eerste stage in Afrika -- waar ze kennis had gemaakt met de prachtige tribale cultuur van een lokale stam aldaar -- had ze reeds achter de rug. Haar doel, zo zei ze, was om van de geboorte van een mens weer een natuurlijk proces te maken. Alle kinderen in de VS worden in het ziekenhuis geboren, waar hun moeders medische begeleiding krijgen en veelal worden verdoofd tijdens de bevalling. Maar vroeger werden kinderen evengoed geboren, waaruit ze concludeerde dat die zaken in feite onnodig zijn. Met een stukje "female empowerment" (haar woorden) wilde ze de geboorte van kinderen weer dichter bij de natuur brengen. Wie kan een dergelijk persoon nu serieus nemen?

Tot slot sprak ik met een persoon die actieve groepsreizen organiseert naar Nepal, geheel klimaatneutraal. De CO2-uitstoot die dit éénmansbedrijfje met zich meebrengt, laat zij compenseren door een ander bedrijf dat zich heeft gespecialiseerd in die activiteit. Dat is dan wel weer mooi aan de VS: zelfs groene doeleinden worden het product van kapitalistische ondernemingen.

Het laat zich raden wat deze mensen stemmen. Vermont is de enige staat met een senator in Washington, Bernie Sanders, die zelfs voor de Democratische partij te links is. Het "Ben & Jerry's"-ijs -- vernoemd naar de twee hippies die het bedrijf in de jaren zeventig oprichtten en een deel van de jaaromzet investeerden in goede doelen -- heeft er zijn oorsprong. (Tot op de dag van vandaag blijft de ijsproducent -- nu onderdeel van Unilever -- een sociaal begane onderneming.)

De staat heeft een uitgebreid stelsel van sociale zekerheid, dat gelukszoekers uit het hele land aanzuigt, en (als percentage van het inkomen per capita) de hoogste inkomstenbelasting van alle staten, die via progressieve tarieven wordt geïnd. Dankzij de pittoreske uitstraling en de lage bevolkingsdichtheid trekt Vermont voldoende rijke nieuwkomers en toeristen aan om economisch succesvol te blijven, maar met zijn bruto "binnenlands" product per hoofd van de bevolking van bijna 33.000 dollar moet het maar liefst zevenendertig Amerikaanse staten voor zich dulden.

Het is opmerkelijk dat het naastgelegen New Hampshire juist een libertarisch bestuur kent, met een regering die enkel en alleen in de veiligheid van haar burgers voorziet. "Live Free or Die," zo luidt het motto van de Granite State, wiens inwoners zo'n beetje het minst belasting betalen van het hele land.

Mijn bezoek aan D.C. en Vermont bevestigt dat het beeld van Amerika als rauw kapitalistisch bolwerk zeer eenzijdig en misleidend is. Voor de vrijheidslievende Nederlanders is het te hopen dat New Hampshire, niet de eerstgenoemde staten, de toekomst van de VS -- en in het verlengde daarvan die van de wereld -- representeren.

Beste Nick

2008-01-02T05:54:00.001-08:00

Ook jij maakt grove denkfouten.

De aanklacht van Nick van der Burg aan het adres van Duns snijdt weinig hout. Hoewel hij wellicht terecht enkele onwetenschappelijke methoden ontwaart in Duns' artikel, zijn de gedachtengangen van Maarten van Rossem wel degelijk behoorlijk aanvechtbaar en Duns' belangrijkste argumenten volkomen terecht. Bovendien maakt Van der Burg zelf evengoed denkfouten.

Ik schreef zelf ooit over de onnozele kansberekeningen van Maarten van Rossem dat "slechts 0,0001 procent van het aantal moslims in Nederland nog steeds een flink bloedbad [kan] aanrichten en onze samenleving psychologisch vergaand [kan] ontwrichten. De moord op Theo van Gogh maakt nu eenmaal meer indruk dan een auto-ongeluk waarbij drie tieners omkomen (met alle respect voor slachtoffers van een dergelijke persoonlijke tragedie). Om over de gebeurtenissen van 11 september 2001 nog maar te zwijgen."

Bovendien, schreef ik, zien figuren als Van Rossem "de kwestie volkomen zwartwit. Tussen de twee uiterste soorten mensen in dit land, namelijk de onverbeterlijke moslimextremisten en zij die de liberale democratie met volle overgave omarmen (veelal autochtonen), zit immers nog een breed spectrum. De multiculturelen weigeren het bestaan van dat kleurrijke spectrum onder ogen te komen, hetgeen funeste gevolgen heeft voor onze toekomst als natiestaat." Hans Jansen schat dat maar liefst twintig procent van de Marokkanen in Nederland zo extremistisch is dat zij zelfs Samir A. als een duif beschouwen. Twintig procent, denkt hij, is volledig geïntegreerd in de Nederlandse samenleving, en de overige zestig procent beweegt zich in een schemerzone tussen de eerste twee groepen in.

Nu heb ik het alleen nog maar over Nederland, waar moslims in aanraking komen met de westerse cultuur en het liberaal-democratische politieke systeem. Hoe ligt bovengenoemde verdeling in het Midden-Oosten, waar moslims door hun despotische leiders worden volgepompt met antiwesterse en antisemitische propaganda, waar de kranten volstaan met allerlei samenzweringstheorieën die uitvoerige complotten tegen de islam beschrijven, waar oliedollars worden geïnvesteerd in fundamentalistisch onderwijs, en waar honderden miljoenen worden geregeerd door de willekeur van één leider? De keuze in de moslimwereld is erg simpel: de tirannie is óf seculier, óf theocratisch. Een democratisch alternatief leeft niet in de hoofden van de mensen op straat.

Enerzijds deel ik Van der Burgs mening dat Duns in zijn stuk te snel springt van de bewering dat er geen enkele tegenbeweging binnen de islam tegen al-Qaeda bestaat (hetgeen waar is) naar de conclusie dat deze terreurbeweging "steun door de gehele islam" geniet. Anderzijds is het gemak waarmee de terreur van "een paar radicale individuen" de zogenaamde "liberalen" in de moslimwereld de mond snoert ronduit schrijnend. Als de extremisten werkelijk zo'n marginale groep zouden zijn als Van Rossem ons wil doen geloven, zouden de democratische hervormers als paddestoelen uit de grond springen. Maar de massaprotesten in de moslimwereld richten zich vooralsnog op Deense Mohammedcartoons en Amerikaans "imperialisme", niet op de tirannen die in de eigen hoofdsteden in het pluche zitten en de extremisten in Tora Bora.

Maarten van Rossem slaat de plank volkomen mis met zijn goedkope beschouwingen over deze problematiek. Hoewel de Amerikanen in de jaren negentig achtereenvolgens de inwoners van Koeweit hebben bevrijd van de zogenaamd "antifundamentalistische" Saddam Hoessein, Bosnische moslims hebben bevrijd van de genocide door de Serviërs, en in 1999 de zijde van de Kosovaarse moslims tegen diezelfde Serviërs kozen, zag Osama bin Laden niettemin aanleiding om vliegtuigen in de Twin Towers, het Pentagon en (waarschijnlijk) het Witte Huis te boren. Had de regering-Bush dan lijdzaam moeten toezien terwijl nieuwe -- wellicht nog bloedigere -- aanslagen ongetwijfeld zouden volgen, enkel omdat militaire interventie de steun voor terrorisme juist zou aanwakkeren? Over kromme logica gesproken.

Over de wijsheid van de oorlog in Irak kan men redetwisten, absoluut. Maar Duns' onterechte suggestie van de hierboven beschreven één-op-éénrelatie doet niets af aan het feit dat de hele moslimwereld zichzelf gevangen houdt in radicale, repressieve ideeën, die naar mijn mening in de aard van het beestje zitten. De islam verschilt wezenlijk van het christendom; ze is een politieke ideologie, die geen scheiding tussen kerk en staat toelaat, en die repressie van andersgelovigen, afvalligen, vrouwen en homo's heeft geïnstitutionaliseerd.

Nu de wereld van de islam in de afgelopen honderd jaar op alle fronten is voorbijgestreefd door het Westen, onder aanvoering van de Verenigde Staten, stelen islamisten over de hele wereld de harten van moslims door te stellen dat de ondergang van de islamitische hegemonie -- en de daaropvolgende identiteitscrisis in de moslimwereld -- enkel te wijten is aan de Amerikaanse oorlogszucht en aan joodse complotten. (De bijvoeglijke naamwoorden "Amerikaans" en "joods" zijn voor deze lieden uiteraard inwisselbaar.) Daartoe herschrijven zij op schaamteloze wijze de geschiedenis, door de Amerikanen in een zo negatief mogelijk historisch daglicht te plaatsen. Niet geheel onverwacht slikt het gros van de moslims deze uitleg, die henzelf vrijwaart van alle eigen verantwoordelijkheid voor hun sociale misère, voor zoete koek.

Van Rossem heeft de afgelopen jaren herhaaldelijk geappelleerd aan de leugenachtige argumenten die ook in islamistische propagandavideo's terug te vinden zijn. Daarmee bevindt hij zich in het gezelschap van een groot aantal politiek geëngageerde pseudo-intellectuelen in Europa, die menen dat islamitisch terrorisme wel weer overwaait zodra de VS zich volledig terugtrekt uit de moslimwereld. Nog los van de politieke implicaties die een dergelijke stap ook voor hun eigen landen zou hebben, getuigt het van weinig inzicht in de aard van deze ideologie; zij is het nieuwe fascisme, dat voor de islam een universele rol ziet weggelegd en geen ruimte biedt voor andersdenkenden. Ik kan uit persoonlijke ervaring beamen dat Duns' opmerking dat "linkse charlatans" de Universiteit Utrecht gijzelen volkomen juist is.

Het gelijkschakelen van president Bush aan Osama bin Laden mag met recht een gotspe worden genoemd, evenals de vergelijking met de IRA. Die laatste is een groep die zich laat inspireren door anti-Brits nationalisme, niet door een gewelddadige religie met globale pretenties. De Holocaust werd bedacht en uitgevoerd door een regime dat christelijke waarden verving door de wetten van de eigen ideologie. En de genocides die zogenaamd in naam van het christendom zijn gepleegd, zijn alle voltrokken door lieden die de christelijke leer met voeten traden, in tegenstelling tot de moordpartijen van jihadisten, die in de Koran en Hadith een onomwonden legitimatie voor hun verachtelijke daden vinden.

Bovendien praten de historische smetten op het blazoen van het christendom het verleden én heden van de islam niet goed. De islam heeft, zoals Samuel Huntington het treffend verwoordde, inderdaad "bloody borders". Dat karakteristieke trekje dateert uiteraard niet van ná 11 september 2001. De verspreiding van deze religie over het Arabisch schiereiland, Perzië, Noord-Afrika en het Iberisch schiereiland vanaf de zevende eeuw ging gepaard met veel bloedvergieten. Hoewel dat nooit de schaal van de Holocaust aannam, heeft een aantal genocidale episoden zich onmiskenbaar afgespeeld in de lange geschiedenis van de islam. "Feitelijk onzin" zou ik die stelling zeker niet noemen.

Tot slot heb ik Duns noch welke andere auteur dan ook ooit betrapt op het gebruik van de term "linkse kankerlijer". Wellicht dat Van der Burgs voorspelling zijn negatieve vooroordeel jegens websites als Het Vrije Volk verraadt, maar misschien kan hij voor dit soort uitdrukkingen beter terecht bij zijn -- immer inhoudelijke -- vrienden ter linkerzijde van het politieke spectrum.

Ik wens iedereen het allerbeste voor 2008!

De chantage is alweer begonnen

2007-11-28T05:55:00.000-08:00

De Nederlandse regering lijkt te zwichten voor de morele terreur van een aantal individuen.

Niemand behalve de maker is op de hoogte van de precieze inhoud, maar toch kan Geert Wilders' aangekondigde film over de Koran reeds rekenen op een flinke dosis opschudding in ons land. Volgens Elsevier.nl zouden reeds drie ministeries "op Wilders in aan het praten zijn: Binnenlandse Zaken, Buitenlandse Zaken en Justitie. Ook Tjibbe Joustra, baas bij de terreurbestrijders van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding (NCTb), zou zich hebben bemoeid met de kwestie."

De Volkskrant schrijft: "Hirsch Ballin onderstreepte woensdag dat het Wilders vrij staat om zijn mening te uiten, maar dat mensen ook een verantwoordelijkheid hebben voor de samenleving. De minister wil de inhoud van de film afwachten, maar waarschuwt Wilders voor de mogelijk 'heftige reacties tegenover hemzelf en anderen'."

In een reactie noemt Wilders die mogelijke reacties "jammer, maar niet mijn probleem." Hij hoopt dat zijn film het Nederlandse volk doet inzien dat de Koran "een verschrikkelijk en fascistisch boek is dat mensen inspireert tot verschrikkelijke daden," en dat deze "à la Mein Kampf verboden moet worden." Die laatste opvatting deel ik niet. Crimineel of onaangepast gedrag moet worden bestreden, alsmede gevaarlijke ideeën, maar niet de vrijheid van meningsuiting. De wet biedt genoeg mogelijkheden om lieden die anderen aansporen tot geweld of zich zelf schuldig maken aan geweldsmisdrijven -- en zich daarbij beroepen op de Koran of Mein Kampf -- voor een bepaalde tijd achter slot en grendel te zetten.

De reacties op het nieuws over de film verdienen echter evenmin de schoonheidsprijs. Ministers Ter Horst en Hirsch Ballin zijn kennelijk zo bang voor de lange tenen van 's lands moslims dat zij bij voorbaat Wilders al laten weten dat hij er goed aan zou doen om zich koest te houden. Het staat Wilders vrij om zijn mening te uiten, máár: de PVV-voorman heeft, in de woorden van de Volkskrant, óók "een verantwoordelijkheid ... voor de samenleving." De boodschap die Hirsch Ballin daarmee afgeeft: moslims zijn een stel heetgebakerde, intolerante relschoppers. Begrijpelijk dat zij de boel afbreken bij het zien van de film.

Ik kan mij niet voorstellen dat een Turk of Marokkaan met die analyse kan instemmen, maar daarmee toon ik mij een naïeveling. "Abdelmajid Khairoun van de Nederlandse Moslim Raad betreurt de plannen van Wilders om een film over de Koran te maken," aldus de Volkskrant. Khairoun laat optekenen: "We vrezen het ergste als dit werkelijkheid wordt. Dan is op een gegeven moment het laatste woord aan de jongens op straat. En die kunnen we dan niet meer tegenhouden. Kijk maar naar Frankrijk."

Dus het feit dat een stel raddraaiers van zeventien jaar oud zich weigert te conformeren aan de democratische rechtsorde en mogelijk straks Amsterdam in lichterlaaie zal zetten in reactie op een film -- uitgezonden op een zender die bij hun thuis waarschijnlijk nog niet eens is ingeprogrammeerd op de televisie -- moet er maar toe leiden dat Wilders' recht op vrije meningsuiting wordt ingeperkt? Of is het veeleer meneer Khairoun zelf die zich mateloos ergert aan het controversiële Kamerlid, en deze Marokkaanse jongeren misbruikt in een exercitie in morele chantage van de Nederlandse samenleving? Hoe dan ook, laten we maar hopen dat zijn uitspraken niet verworden tot een self-fulfilling prophecy.

Waarom minister Verhagen een duit in het zakje moet doen, laat zich raden: hij vreest een boycot van Nederlandse producten in het Midden-Oosten, die modelregio in volle economische bloei en vooraanstaand handelspartner van ons land. Vermoedelijk verantwoordelijk voor 0,015 procent van onze totale export, maar helaas een belangrijke schakel in de aanvoer van bezine en diesel naar onze tankstations.

Voordat de apostelen van respect en tolerantie ter linkerzijde van het politieke spectrum andermaal een ode gaan brengen aan de gerechtvaardigde grieven van moslimharten overal ter wereld, nog even een paar feiten op een rij: christenen die naar Saoedi-Arabië vliegen, is het niet toegestaan een bijbel mee te nemen; in veel landen in het Midden-Oosten worden niet-moslims gedwongen op aparte wegen te rijden; de Midden-Oosterse media zijn werkelijk doordrenkt van openlijk antisemitisme van het meest vulgaire soort; en de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad meent dat homosexualiteit een fenomeen is dat enkel voortkomt in de geperverteerde christelijke landen van het Westen, ook al knoopt zijn regime om de haverklap zelf homosexuelen publiekelijk op. (Overigens werden de uitspraken die hij hieromtrent deed tijdens zijn toespraak voor de Columbia University veelzeggend uit de officiële transcripten in Farsi geknipt.)

Niettemin moeten de Nederlandse volksvertegenwoordigers -- volgens de leiders die persoonlijk toezien op de schandelijke praktijken die hierboven zijn beschreven -- inzien dat het recht op vrije meningsuiting niet gelijkstaat aan een plicht tot beledigen, en moeten zij vooral eventuele kwetsende en discriminerende opmerkingen inslikken. De islamitische diaspora in Nederland en de rest van Europa onderschrijft die opvatting blijkbaar.

Wat de despoten in het Midden-Oosten van ons vinden, is nog niet eens zo heel belangrijk. Wat westerse moslims vinden daarentegen des te meer. Mocht Geert Wilders ongelijk hebben met zijn claim dat de Koran "een verschrikkelijk en fascistisch boek is dat mensen inspireert tot verschrikkelijke daden," dan krijgen zij bij deze de uitgelezen kans hem het tegendeel te bewijzen, door op een respectvolle en tolerante wijze met hem een vredig debat aan te gaan.

Wilders is een parlementariër die de gerechtvaardigde zorgen van heel veel Nederlanders verwoordt. Zijn woorden en daden dienen te worden beantwoord op liberale, democratische wijze, niet met paniek en chantage.

Wolf in schaapskleren

2007-11-26T01:00:00.000-08:00

De inaugerale rede van Tariq Ramadan aan de Rotterdamse Erasmus Universiteit spreekt boekdelen.

Hulde voor Lucida, die de moeite nam om de lap tekst die Tariq Ramadan uitsprak bij zijn inauguratie aan de Rotterdamse Erasmus Universiteit te vertalen! Ik moet bekennen dat ik de tekst nog niet eerder had gelezen, een groot gemis, naar nu blijkt. Uit het wollige en langdradige taalgebruik van deze Egyptisch-Zwitserse filosoof valt op te maken dat hij van het Westen niets minder verlangt dan dat het zijn kernwaarden compromitteert teneinde een wederzijds integratieproces tussen moslims en autochtonen mogelijk te maken.

Ramadan -- naast gasthoogleraar "burgerschap en identiteit" in Rotterdam sinds kort tevens bijzonder hoogleraar "islam" in Leiden -- ligt al langer onder vuur van rechtse analisten. Zo kreeg hij in 2003 op de Franse televisie van onder uit de zak van Nicolas Sarkozy (nu uiteraard president van Frankrijk), in reactie op zijn pleidooi voor een "moratorium" (oftewel: een tijdelijke stop!) op het stenigen van overspelige vrouwen. "Een moratorium zou betekenen dat we de toepassing van al die straffen helemaal stilleggen, zodat we een fundamenteel debat kunnen voeren," stamelde Ramadan na enig aarzelen. Immers: "Je kunt in die gemeenschap besluiten helemaal in je eentje progressief te zijn, maar dat is te gemakkelijk." Dit alles tot grote ergernis van Sarkozy.

Ondanks zijn onvermogen om onomwonden stelling te nemen ten faveure van een aantal westerse waarden, leggen Ramadans publieke optredens hem geen windeieren. Verscheidene vooraanstaande universiteiten in het Westen hebben de filosoof al opgevoerd als belangenbehartiger van een multiculturele samenleving waarin wederzijds respect, niet polarisatie, centraal staat. In dat kader belandde hij in november 2006 -- dankzij een flinke zak subsidiegeld van de gemeente Rotterdam -- bij de Erasmus Universiteit, alwaar hij de genoemde rede uitsprak.

In het televisiegesprek met Sarkozy liep Ramadan op een onbewaakt ogenblik in de val. In zijn toespraak in Rotterdam verhulde hij zijn boodschap als vanouds in wollig taalgebruik en weinig concrete retoriek. Zijn erudiete en charmante verschijning ondersteunt het gematigde imago van een geassimileerde, hooggeleerde moslim die vrede en respect predikt. Toch mag dat imago ook hier niet ongeschonden uit de strijd komen, hoewel zijn woorden daartoe wel een diepgaandere analyse vergen dan de uitspraken in het interview van 2003.

Ramadan geeft een aanvaardbare omschrijving van het probleem en zijn oorzaken. Hij begint: "Na de Tweede Wereldoorlog werd door de komst van nieuwe immigranten -- niet zelden uit voormalige koloniale gebieden -- een nieuwe dimensie aan het oude concept van pluralisme toegevoegd: we moesten ons rekenschap geven van 'vreemde' culturen en religies, en hoofdzakelijk van 'moslims'." Dat hij niet vermeldt dat dit begrip van "pluralisme" van bovenaf is opgedrongen en nooit een warm onthaal kreeg van de West-Europese burger, nemen we maar voor lief.

Hij lijkt zich te beseffen waar het toe leidde: "Mensen met een oorspronkelijk Franse, Britse of Nederlandse achtergrond nemen de wijk uit voormalige volksbuurten en vestigen zich aan de randen van de stad of elders, omdat zij zich in zulke buurten niet meer thuis voelen. ... Negatieve percepties, angsten, wantrouwen, ondermijnen het gevoel erbij te horen, en trekken, zowel letterlijk als figuurlijk, een muur op tussen de verschillende bevolkingsgroepen." De oplettende lezer merkt op dat in die laatste zin het vermeende wederzijdse aspect van het probleem reeds zijn intrede doet.

Het wordt snel duidelijk dat een eenvoudige oproep tot assimilatie van immigranten niet de zegen van Tariq Ramadan geniet: "Het volstaat simpelweg niet langer om kortaf vast te houden aan de opvatting 'dat nieuwkomers zich maar moeten aanpassen', zoals we dit binnen het discours van sommige politieke partijen te horen krijgen. We kunnen niet blijven volharden in een statisch cultureel denkpatroon en tevens volhouden dat we bereidheid moeten tonen ons democratisch stelsel van rechten en plichten zodanig te herformuleren, dat dit tegemoet komt aan de wens van immigranten hun rechten als culturele en religieuze minderheid te eerbiedigen."

De Zwitserse filosoof toont zich een groot kenner van onze democratische rechtsstaat, met zijn "algemeen aanvaarde rechtskaders, ... die door de ingezetenen geaccepteerd en gerespecteerd moeten worden." Dat klinkt op zich veelbelovend. Wat hij echter niet lijkt te beseffen is dat wat hij ons "statisch cultureel denkpatroon" noemt, in feite niets minder is dan de liberale traditie die een noodzakelijke voorwaarde vormt voor de duurzaamheid van de democratische rechtsorde.

Een liberale samenleving en een democratie zijn niet per definitie hetzelfde. De verkiezingen in de Palestijnse gebieden en Irak tonen aan dat democratie nauwelijks waarde heeft zonder liberaal burgerschap. Ondanks zijn kennelijke belezenheid legt Ramadan weinig begrip aan de dag voor de wisselwerking tussen regime en samenleving. Hij gaat in elk geval helemaal niet in op de vraag welk effect de massale instroom van illiberale immigranten, die nooit hebben geleerd hoe te functioneren in een vrije democratische samenleving, heeft op de liberale democratie en diens maatschappij.

Wel ziet Ramadan blijkbaar dat "wij" (westerlingen, naar ik aanneem) "volhouden dat we bereidheid moeten tonen ons democratisch stelsel van rechten en plichten zodanig te herformuleren" dat dit recht doet aan de religieuze en culturele gevoeligheden van moslims. Het oogt alsof hij ons hier woorden in de mond legt die veeleer hemzelf bevallen dan de westerse lezer. De laatste zal zich toch een keer achter de oren krabben alvorens op te roepen tot een herformulering van "ons democratisch stelsel van rechten en plichten" omwille van een niet-westerse allochtone minderheid.

Ramadan denkt daar niettemin anders over. Volgens hem "behoren burgers in beginsel de wet te gehoorzamen en, in de zin van rechten en plichten, door diezelfde wet als gelijke te worden behandeld." (Merk vooral de woorden "in beginsel" op; de nadruk is origineel.) Hij vervolgt: "Dit zijn in beginsel de referentiekaders, maar de heftige debatten in het laatste decennium hebben aangetoond dat ze niet toereikend zijn om de eerdergenoemde nieuwe uitdagingen te trotseren." En het wordt nóg erger. Volgens Ramadan zou het "gevaarlijk zijn te accepteren dat we, vrijwillig of niet, aan de letter van de wet moeten blijven vasthouden, terwijl in weerwil van een veranderend maatschappelijk bestel hierover in algemene termen toenemende onvrede heerst."

Hier slaat de filosoof de plank finaal mis. Wie participeert in de Nederlandse democratische rechtsorde dient zich onvoorwaardelijk te allen tijde aan de letter van de wet te conformeren. Mogelijke "onvrede" over de strikte hantering van de wet broeit niet bij de autochtone landgenoten, maar bij de vijfde colonne nieuwkomers die zich weigert te houden aan niet alleen de rechtsregels maar ook de algemeen geaccepteerde fatsoensregels in Nederland. Hun onvermogen om zich aan te passen aan onze culturele, juridische en politieke tradities schept op zichzelf inderdaad weer onvrede onder het autochtone bevolkingsdeel. Maar de oorzaken die Tariq Ramadan toekent aan de spanningen tussen autochtoon en allochtoon rammelen aan alle kanten.

Vervolgens komt ook het koloniale verleden van de westerse landen aan de orde in zijn rede. Het is zaak dat wij onze "geschiedenis en traditiegebonden waarden en normen" meer toegankelijk maken voor de immigrant, aldus Ramadan. Het laat zich raden waar deze holle redenering naar toe gaat: "We moeten ons bereid verklaren en als zodanig ook in staat zijn -- om op grond van een kritische herbezinning ten aanzien van ons koloniaal verleden -- onder ogen te willen zien wat we gekolonialiseerde volkeren aan leed hebben berokkend, die nu ook tot onze medeburgers moeten worden gerekend: durven te spreken over de beide kanten van ons verleden, zowel de licht- als ook de schaduwzijde."

Het is mij een raadsel welk leed een Marokkaan anno 2007 nog wordt berokkend als gevolg van de kolonisatie door Frankrijk, die in 1956 ten einde kwam. Als het imperialisme zich dusdanig had doorgezet dat de Marokkanen zich onze ideeën over vrijheid en democratie eigen hadden gemaakt, was het land vandaag de dag wellicht even rijk geweest als Spanje of Zuid-Korea. In plaats daarvan namen zij enkel slechte ideeën over: marxisme, kleptocratie en autocratie. Marokko is een corrupte schijndemocratie met een onderontwikkelde economie en geen enkele sociale mobiliteit.

Maar wat de oorzaken van de politieke en economische ellende in het land ook mogen zijn, de gemiddelde Marokkaan is in Nederland honderdmaal beter af dan zijn broer of neef in het land van herkomst. De opmerking van Ramadan over het koloniale verleden zal dan ook voornamelijk dienen om de Europese elite een dusdanig schuldgevoel aan te praten dat zij toegeeflijker wordt ten aanzien van de gevoeligheden van de islamitische minderheden op het continent. Deze methode zal vooral bij linkse kringen flinke successen boeken.

Dan volgt een opmerkelijke zin: "Het is belangrijk dat [immigranten] afstand doen van een vaak door hun aangehangen vorm van 'slachtofferschap' en zich niet langer laten aanspreken als 'het zwarte schaap van de familie, dat zich altijd moet verdedigen'." Hoe staat die opmerking in verhouding tot het schuldgevoel dat de filosoof de lezer hierboven aanpraat? De moslim kan Ramadans opmerking over het kolonialisme maar op één wijze opvatten: hijzelf is op de één of andere manier slachtoffer van het nare verleden van het Westen. Ramadan werkt dus actief mee aan het misplaatst gevoel van slachtofferschap onder moslims in het Westen, dat hij zegt te bestrijden.

Tot slot krijgt ook de publieke opinie nog een veeg uit de pan van Ramadan. De volgende opmerkingen verdienen een wat langer, integraal citaat: "De overheid [moet] meer zijn oor te luisteren ... leggen bij de positieve geluiden, zoals die zijn te horen bij mensen die aan de basis staan, in plaats van te kijken en luisteren naar de vertekende beelden en nieuwsberichten, zoals ze door de media (doorgaans negatief) worden gepresenteerd. Dit geconstateerd hebbende, moet men zich ook realiseren dat de sleutel tot succes, binnen die specifieke discipline, het nadenken is over een passende 'mediastrategie': ervoor zorgen dat journalisten meer betrokken raken, op basis van een beter begrip en meer accurate kennis van zaken, vanuit een verantwoordelijkheidsbesef en burgerlijke bereidheid meer te berichten en schrijven over datgene 'wat wel goed gaat'."

Ramadan vervolgt: "Professoren, docenten en studenten kunnen zich niet loszingen van de samenleving en tevens bepalen hoe deze moet worden ingericht door slechts te wijzen op zijn mislukkingen. De functie van professoren en docenten is het opstellen van normatieve kaders waarbinnen het immigratiedebat gevoerd moet worden, maar niet zich laten meeslepen door ressentimenten en angsten, opdat ze een kritische en positieve bijdrage kunnen leveren aan het werken aan en het in stand houden van de sociale cohesie. Wanneer we onderricht geven over concepten zoals 'Burgerschap' en 'Identiteit' bemerken we op een dagelijkse basis de graad van verwarring en spanning, terwijl onze universiteiten juist de ruimte moeten bieden waarbinnen het mogelijk moet zijn, diepzinnig, vrij en kritisch met elkaar de debatten aan te gaan."

Het is typisch dat juist Ramadan zelf door liefst twee Nederlandse universiteiten wordt ingehuurd om zijn gedachten over deze kwestie over te brengen aan honderden studenten. Kennelijk heeft hij geen flauw benul van de aard van de instituten waaraan hij doceert, of hij wil het doen voorkomen alsof ook deze bastions van het multiculturalisme etnocentrischer en intoleranter zijn dan goed is voor Nederland. In ieder geval is het te hopen dat zijn Nederlandse collega's weigeren mee te werken aan deze misplaatste bevuiling van het eigen nest.

Het wordt langzaamaan duidelijk waar Tariq Ramadan voor staat: politici, professoren en journalisten moeten een positievere bijdrage gaan leveren aan de sociale cohesie. Binnen de academische wereld moet het mogelijk worden "vrij en kritisch met elkaar de debatten aan te gaan," en een "mediastrategie" moet "ervoor zorgen dat journalisten meer betrokken raken." Het zijn wederom nogal holle redeneringen, die weinig recht doen aan het feit dat academie en media in Nederland de multiculturele samenleving reeds zeer gunstig gezind zijn. Janmaat, Fortuyn en Wilders kregen en krijgen al jaren de meest vreselijke verwensingen naar hun hoofd gesmeten uit zowel academische als journalistieke hoek (om over hun politieke opponenten en alle nonsensrapporten van linkse NGO's nog maar te zwijgen), maar Ramadan ziet alleen een complot tegen moslims.

Bovendien blijft het onduidelijk wie de "mediastrategie" moet gaan aanzwengelen. Men krijgt de indruk dat Ramadan van mening is dat de overheid degene is die -- onder het motto "het recht op vrije meningsuiting is geen plicht tot beledigen" -- de vrije opinievorming in kranten en op universiteiten aan banden moet gaan leggen. In dat geval zou de omstreden hoogleraar zonder twijfel te ver gaan, maar, nogmaals, hij laat de lezer hieromtrent in het ongewisse. Al dan niet bewust.

De kern van de immigratie- en integratiekwestie is -- naar mijn idee -- de vraag of de islam en de liberale democratie verenigbaar zijn. En -- indien zij dat niet blijken te zijn -- of moslims bereid zijn de eerste (deels) te laten varen teneinde hun inpassing in de laatste mogelijk te maken. Ramadan laat deze twee vragen volledig onaangeroerd. In plaats daarvan roept hij de westerse luisteraar op tot niets minder dan het ondergeschikt maken van de democratische rechtsorde aan vage termen als "wederzijds respect" en "toenadering". Niet de vrije samenleving is heilig voor Ramadan, maar de handreiking aan degenen die zich als nieuwkomer hebben genesteld in die samenleving, en die haar eigenschappen voor een groot deel niet kunnen tolereren.

Dit alles verpakt Ramadan in mooie, gematigd en tolerant ogende woorden. Het heeft alles weg van het Arabische begrip Taqiyya, ofwel: bewuste misleiding teneinde de werkelijke intenties te verhullen. De wolf heeft zijn schaapskleren nog niet afgeschud.

Angst voor de islam is geen fobie

2007-11-21T05:26:00.000-08:00

Het zoveelste rapport dat waarschuwt tegen de toenemende islamofobie in Nederland en Europa ziet het levenslicht.

De Volkskrant maakt vandaag melding van een recentelijk verschenen jaarrapport van het European Network Against Racism (ENAR). De belangrijkste conclusies van de publicatie -- in de woorden van de krant, die ze kritiekloos overneemt -- luiden: "Zowel in Nederland als in de Europese Unie is sprake van een toenemende angst voor moslims en voor de islam. ... De onderzoekers vermelden in het bijzonder de islamofobie, de angst voor de islam. Ook is er meer sprake van racistisch geweld. ... Er is volgens ENAR in de EU nog steeds sprake van een stijging van het aantal extremistische organisaties en van politieke partijen met racistische standpunten. Dit speelt zich af 'niet alleen in de marges van de politiek maar steeds meer bij de grote partijen en zelfs binnen regeringen.' "

Allereerst staat "de angst voor de islam" niet gelijk aan "islamofobie". Een fobie is volgens Van Dale Taalweb een "irreële, ziekelijke angst voor iets," dus niet simpelweg "angst". De term "islamofobie" is een handige taalconstructie die alle kritiek op de islamisering van West-Europa, of die nu van nazistische, conservatieve of linksliberale snit is, reduceert tot een irreëel of zelfs ziekelijk fenomeen. Argumenten tegen die kritiek zijn dan niet langer nodig.

Met betrekking tot het genoemde "racistisch geweld" tast de Volkskrantlezer in het duister. Slaat dit op Nederland, of op de Europese Unie als geheel? We komen er niet achter. Bovendien kan men zich afvragen in hoeverre die zin in verhouding staat tot de voorgaande opmerking over islamofobie. Voeren alle geweldsdelicten jegens joden en christenen ook niet de cijfers enorm op? En islamitisch geweld jegens homo's, vormt dat een overweging in de conclusies van het rapport, of wordt het buiten de cijfers gehouden? Homosexuelen vormen nu eenmaal geen menselijk ras.

De Volkskrant laat tevens in het midden over wat voor club hij schrijft. ENAR blijkt een netwerk van Europese non-gouvernmentele organisaties te zijn, dat een jaartje of tien geleden werd opgericht. Uit Nederland hebben onder andere het FORUM Instituut voor Multiculturele Ontwikkeling, Art.1 (de opvolger van het Landelijk Bureau ter bestrijding van Rassendiscriminatie) en de Foundation Policing for a Multi-Ethnic Society zich bij dit netwerk aangesloten. Met een budget van viereneenhalf miljoen euro voor de komende drie jaar, dat voor 87 procent wordt opgehoest door de Europese belastingbetaler, stelt ENAR zich ten doel te strijden "against all forms of racism and racial discrimination and for the promotion of equality."

Deze subsidiespons laat daarbij weinig gras groeien over waar zijn loyaliteiten liggen, zo valt op te maken uit zijn Strategic Plan 2007-2010 (PDF): "if Europe is to realise its ambition of building a sustainable cohesive society, it must place the fight against racism and discrimination at its heart. ... The European Union and its Member States are struggling with many issues. Some political leaders have been tempted to respond in a way which is reactionary and fails to embrace new possibilities (p. 3-4)."

Dit document onthult tevens het één en ander over het "racistisch geweld" dat de Volkskrant niet belangrijk genoeg achtte om dieper op in te gaan: "Europe continues to experience problems of hate crimes and violence perpetrated against religious and ethnic minorities. ... Under-recording and denial of the existence of racist crime is still common practice in many European Union Member States (p. 5)."

Kortom: aangemoedigd door onze islamhatende, reactionaire politici meppen we er met zijn allen in toenemende mate op los jegens onze etnische minderheden, hetgeen -- gelukkig voor ons racisten -- niet terugkomt in de criminaliteitscijfers, maar er wel toe leidt dat de ambities van onze leiders om één mooie, multiculturele Europese samenleving te smeden in gevaar zijn. Deze reactionairen manifesteren zich niet langer enkel aan de extremen van het politieke spectrum, maar steeds vaker ook binnen de gevestigde partijen. Als een gevaarlijk, traag groeiend kankergezwel verspreidt de intolerantie zich over dus over het Europese continent.

Dat ENAR geen doorsnee onderzoeksinstituut is zonder ideologische agenda en verhulde politieke belangen laat zich raden, maar de Volkskrant doet een passief beroep op de lezers om die informatie elders in te winnen. Het overgrote deel van hen slikt de bevindingen in het verschenen rapport echter voor zoete koek. Eén-nul voor de linkse media.

Martelen verboden

2007-11-15T01:53:00.000-08:00

Hoe de Nederlandse media de recente berichtgeving over Guantánamo Bay verkeerd interpreteren.

De website Wikileaks weigert hedenochtend om onverklaarbare reden dienst, dus ook ondergetekende kan de primaire bron zelf niet raadplegen. Toch verdient de uiteenlopende berichtgeving over een document dat verscheen op deze spin-off van de online encyclopedie Wikipedia enige aandacht.

Wat wil het geval? Via Wikileaks werden vorige week de "Standard Operating Procedures for Camp Delta" gelekt naar de buitenwereld. Het document is een handboek uit 2003 met daarin regels voor de commandanten en bewakers op Guantánamo Bay over hoe zij de gedetineerden in deze inrichting moeten behandelen.

De Nederlandse media smulden vanochtend van het rapport. NOS Teletekst meldt: "Uit het handboek blijkt dat gevangenen bewust werden geïsoleerd om ze in de war te brengen en ze afhankelijk te maken van hun ondervragers. Ook mocht een aantal verdachten geen contact hebben met mensen van het Rode Kruis die Guantanomo Bay [sic] hebben bezocht. De VS heeft dat laatste altijd ontkend."

Het Algemeen Dagblad schrijft nagenoeg hetzelfde: "Uit de zogeheten Standard Operating Procedures for Camp Delta blijkt dat een aantal terreurverdachten expres geen contact mocht hebben met bezoekende vertegenwoordigers van het Rode Kruis, iets wat de VS altijd hebben ontkend. Ook blijkt uit het handboek van 238 pagina's dat isolatie bewust werd ingezet om te zorgen dat gevangenen in de war raken."

De berichtgeving van deze twee vaderlandse media is ietwat anders van toon dan die van het internationale persbureau Reuters, ook niet bepaald een doorgeefluik van de sinistere geesten achter de schermen van de regering-Bush. Reuters beschrijft de inhoud van een handboek dat eigenlijk maar weinig spectaculaire onthullingen bevat. Het klopt dat isolatie van gedetineerden een beproefde methode was om hen aan het praten te krijgen, maar wat de NOS en het AD niet melden, is dat die alleen werd toegepast tijdens de eerste twee weken van de detentie: "It says incoming prisoners are to be held in near-isolation for the first two weeks to foster dependence on interrogators and 'enhance and exploit the disorientation and disorganization felt by a newly arrived detainee in the interrogation process.' "

Verder bevat het handboek veelal triviale zaken. Plastic bekers die zijn beschreven door gedetineerden dienen te worden geconfisqueerd, omdat gevangenen deze in het verleden hebben gebruikt om boodschappen over te brengen aan hun maten. Andere regels luiden: "In the event that dumpsters become full before scheduled pick up, utilize another dumpster within the camp," en "Detainees are not allowed to color their hair."

De Amerikaanse regering heeft met zijn weigering het Rode Kruis toe te laten -- een beleid waarvan ze al langer werd beticht maar dat nu definitief is onthuld -- de schijn tegen gekregen. Inderdaad is altijd ontkend dat sommige gedetineerden geen bezoek mochten ontvangen van deze hulporganisatie, daarin heeft de NOS gelijk. Maar er is nog iets anders. Reuters schrijft: "The manual clearly mandates humane treatment and advises that 'Abuse, or any form of corporal punishment is prohibited.' " Ik kan dus ook zo flauw zijn om tegen te werpen dat de NOS dat laatste altijd heeft ontkend. Bij deze.

Het AD en de NOS maken zich schuldig aan "cherry-picking", het selectief weergeven van de nieuwsfeiten om de eigen agenda te bevorderen. Van een rapport dat weinig bijzondere feiten bevat, maken deze twee media een spannende onthulling, die bevestigt wat zij altijd al vermoedden: dat Guantánamo Bay een verschrikkelijke plek is, waar gedetineerden worden gemarteld om aan hun informatie te ontfutselen die van dienst kan zijn in de (sowieso al volledig doorgeslagen) strijd tegen het terrorisme. Dat dit document precies tegenovergestelde richtlijnen beschrijft, is een nieuwswaardig gegeven, dat zij hadden moeten melden.

De realiteit is dat de linkse media reeds vanaf de vestiging van het detentiekamp op Cuba het woord "marteling" aan een stevige inflatie hebben onderworpen. Het woord zou synoniem moeten zijn aan het langdurig blootstellen van een persoon aan hevige fysieke pijn met het doel die persoon te breken en aan het praten te krijgen. Isolatie, wakker houden, harde muziek draaien en een Koran door de WC spoelen (dat laatste was een beschuldiging van Newsweek die achteraf niet eens bleek te kloppen) horen daar niet bij.

Aan deze taalvervuiling kan nu een tweede methode worden toegevoegd die de media -- met het immer opgeheven vingertje, dat moet getuigen van hun morele superioriteit -- met enthousiasme gebruiken om hun boodschap aan de man te brengen.

Praten met de Taliban

2007-11-13T01:26:00.000-08:00

Minister Ter Horst toont aan weinig te begrijpen van wat de vijanden van het Westen drijft.

Het klinkt als een panacee voor alle ellende die de Nederlandse militairen in Afghanistan dagelijks dienen te trotseren: praten met de Taliban. Guusje ter Horst, minister van Binnenlandse Zaken, staat het voor, zo blijkt. "Als zij willen ophouden met aanslagen, de wapens willen neerleggen en naar de onderhandelingstafel willen komen, dan moeten wij met hen gaan overleggen," luidt het -- op voorhand enigszins hypothetische -- devies van de bewindsvrouw. Immers: "We zijn naar Afghanistan gegaan om daar vrede te bewerkstelligen. Dan moet je de moed hebben enige flexibiliteit te tonen, dan moet je elke kans die daar uitzicht op biedt met twee handen aangrijpen."

De vraag dringt zich op wat voor "vrede" wij -- of Ter Horst -- willen vestigen. Gaan we voor een duurzame vrede, die de wil van het volk in ieder geval enigszins reflecteert en de Afghanen de mogelijkheid biedt een waardig economisch bestaan op te bouwen? Of zijn we tevreden met stabiliteit, oftewel enkel de afwezigheid van wapengekletter? De eerste vorm van "vrede" wordt ook wel "positieve vrede" genoemd, terwijl de tweede wordt aangeduid met -- hoe verrassend -- "negatieve vrede."

De keuze tussen positieve en negatieve vrede is niet zozeer een humanitaire afweging, maar een kwestie van internationale veiligheid. De Taliban hebben een veilige haven geboden aan Osama bin Laden en zijn terroristisch netwerk al-Qaeda, en zijn derhalve direct medeplichtig aan de grootste terroristische aanslagen uit de geschiedenis van de mensheid, namelijk die in New York City en Washington, D.C. op 11 september 2001.

De stabiliteit die een eventuele terugkeer van het Talibanregime in Afghanistan zou brengen, is dus een uitkomst waarmee wij, westerse landen, geen vrede kunnen hebben; ze brengt onze eigen veiligheid in gevaar. Dus als wij om de onderhandelingstafel zouden gaan zitten met deze lieden, dan zullen zij ten opzichte van dat scenario in elk geval water bij de wijn moeten doen. En daar wringt de schoen.

Onderhandelingen met de vijand zijn een manifestatie van "realisme," de veronderstelling dat alle politieke actoren worden gedreven door een gelijke zucht naar macht en dominantie en dat een amoreel machtsevenwicht de beste garantie biedt voor internationale stabiliteit. Omdat een enkele partij in de politieke arena nooit in staat is permanent de andere te domineren, zullen zij altijd met elkaar in overleg moeten en hun belangen op prudente wijze gaan definiëren.

Het probleem met deze theorie is dat zij veronderstelt dat de overleggende partijen een gezamenlijk belang hebben bij de wederzijdse avances. Nixon en Kissinger gingen in 1971 niet met China om de tafel zitten uit een hartstochtelijk gevoel van vriendschap, maar op basis van het besef dat zij een gezamenlijke vijand koesterden: de Sovjetunie. Voor de Amerikanen was het feit dat zij nauwere banden onderhielden met beide communistische zwaargewichten dan deze twee met elkaar onderling, een strategische victorie van grootse proporties.

Tegelijkertijd impliceerde détente met de Sovjetunie gedurende de jaren zeventig echter een legitimatie van deze aartsvijand door Amerikaanse zijde. Het was op korte termijn in beider belang dat de torenhoge kosten van de wapenwedloop aan banden werden gelegd, maar Ronald Reagan zag later terecht in dat op deze manier het Sovjetregime in leven werd gehouden. Hij voerde de wedloop weer op en introduceerde bovendien het Strategic Defense Initiative (SDI), ontwikkelingen die de Russen met hun armzalige economische toestand nooit konden bijbenen. Het is allesbehalve ondenkbaar dat Reagan het einde van de Koude Oorlog met zijn agressieve containmentpolitiek enkele decennia heeft vervroegd.

Als het Westen wil gaan praten met de Taliban, dan biedt het impliciet een legitimatie aan hun agenda. Indien deze gesprekken bovendien tot een compromis moeten leiden, dan dienen de Taliban te aanvaarden dat hun belangen tot op zekere hoogte overeenstemmen met die van het Westen. Zij zouden moeten inzien dat hun zaak hopeloos is, en dat het inleveren van hun wapens en het toetreden tot een machtsdelingsformule voor Afghanistan de enige manier is om hun eigen vernietiging te ontlopen.

Het probleem met het realisme is dat het uitgaat van een bijzonder negatief mensbeeld: elk mens, westers of islamitisch en democratisch of totalitair, is alleen maar uit op macht en economisch gewin. Die eigenschap brengt hem ook een rationele compromisbereidheid, is de gedachte. Maar de Taliban zijn geen rationele politieke actoren in de westerse zin van het woord. Zij ontlenen hun identiteit aan een totalitaire ideologie en zijn bereid te sterven om hun doelen te verwezenlijken.

Hun belangen definiëren zij niet op "prudente" wijze, zoals realisten zouden veronderstellen; zij nemen met niets minder genoegen dan de absolute macht in Afghanistan en, in het verlengde daarvan, het gezag van de islam over de hele mensheid. Het spreekt voor zich dat het Westen zich niet zou moeten inlaten met dergelijke figuren, maar moet pogen hen met wortel en tak uit te roeien.

Ter Horsts uitspraken getuigen niet alleen van een kinderlijke naïviteit, ze zijn ook nog gevaarlijk. Wie weet bij welke andere regeringsleiders in Nederland en zijn bondgenoten ze onverhoopt zomaar in goede aarde zouden kunnen vallen?

Een nieuwe weblog

2007-11-11T01:18:00.000-08:00

Deze weblog is de opvolger van mijn Een Andere Stem. De redenen dat ik meende dat het tijd werd om te verhuizen waren het lelijke design en de slechte naam, waarover ik destijds ongeveer vijf seconden heb nagedacht. Nu ga ik bloggen voor Een Toekomst in Vrijheid, en overigens ook voor A Future In Freedom, voor wie geïnteresseerd is in Engelse artikelen. Deze stek zal spoedig een update krijgen. Ik hoop dat u allen met enthousiasme mijn stukken gaat lezen!

Hartelijke groet,
Mark Bogaers